All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 711 - Chapter 720

เสิ่นชิงซูอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นทันทีว่า “ฉันจะโทรหาหมอฉิน ให้คนขับรถไปส่งพวกคุณที่โรงพยาบาลนะ”“ได้ค่ะ”“อย่าลืมเอากระเป๋าเตรียมคลอดไปด้วยนะ ฉันจะเลี้ยวไปโรงพยาบาลแล้วไปเจอกับพวกคุณที่นั่นเลย”“ได้ค่ะ ๆ!”หลังจากวางสาย เสิ่นชิงซูก็กลับรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลฉินซื่อวันฝนตกถนนทุกสายรถติดไปหมด หลังจากเสิ่นชิงซูโทรหาฉินเยี่ยนเฉิงแล้ว ก็ยังไม่วางใจจึงรีบโทรหาป้าอวิ๋นอีกครั้งฝั่งป้าอวิ๋นรับสายอย่างรวดเร็ว บอกว่ากำลังเดินทางไปโรงพยาบาลแล้วในสายมีเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดของเจียงหมี่รั่วดังลอดออกมาเสิ่นชิงซูให้ป้าอวิ๋นเปิดลำโพง เธอขับรถไปพลาง ปลอบโยนเจียงหมี่รั่วไปพลาง......เมื่อถึงโรงพยาบาล เสิ่นชิงซูจอดรถเรียบร้อยแล้ว ก็รีบลงจากรถวิ่งตรงไปยังแผนกสูตินรีเวชอย่างร้อนรนเจียงหมี่รั่วถูกเข็นเข้าห้องคลอดไปแล้ว ฉินเยี่ยนเฉิงกำลังรออยู่หน้าห้องป้าอวิ๋นยืนอยู่ข้าง ๆ บนตัวยังมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่บ้าง“เป็นยังไงบ้างคะ?”สีหน้าของฉินเยี่ยนเฉิงดูเคร่งเครียดเล็กน้อย “มีเลือดออกนิดหน่อย ตอนนี้หัวหน้าเฉินกำลังตรวจอยู่ข้างใน สถานการณ์ที่แน่ชัดยังไม่รู้ครับ”“ครบกำหนดคลอดแ

รถเบนท์ลีย์สีดำแล่นไปบนถนนสายหลักของเมืองภายในรถ เวินจิ่งซีนั่งอยู่ที่ที่นั่งข้างคนขับ ลังเลอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็อดถามไม่ได้ว่า “คุณกับยัยชีหมิงเสวียนคนนั้นตกลงมันยังไงกันแน่? จดทะเบียนกันจริงเหรอ?”“ข่าวแต่งงานประกาศออกไปแล้ว จะจดหรือไม่จด ในสายตาพวกคุณมันก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรือไง?”เวินจิ่งซีลูบจมูก “มันก็ถูก ตอนนี้ทั้งเมืองเป่ย ไม่สิ คนทั้งประเทศรู้กันหมดแล้วว่าคุณฟู่ซือเหยียนยอมไปเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านตระกูลชี”ฟู่ซือเหยียนเงียบเวินจิ่งซีเห็นว่าเขาไม่อยากพูดอะไรสักคำ ก็แค่นเสียงหึ “ฟู่ซือเหยียน ผมรู้นะว่าระหว่างคุณกับชีหมิงเสวียนมันคือข้อตกลง แต่เวลาตั้งสิบปีเชียวนะ ชีวิตคนเราจะมีสิบปีสักกี่ครั้ง คุณมั่นใจในตัวเองเกินไป หรือมั่นใจในตัวอาซูเกินไปกันแน่?”“ผมไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้น ตอนนั้นผมมีความคิดเดียว คือเอาไขกระดูกมา ช่วยชีวิตเธอให้ได้”“คุณทำแบบนี้ อย่างมากก็แลกมาได้แค่ความรู้สึกผิดของอาซู แต่รู้สึกผิดแล้วยังไงล่ะ? อาซูไม่มีทางรอคุณถึงสิบปีหรอกนะ อีกอย่าง ตอนนี้หานหมิงอวี่คนนั้นก็ตามตื๊อเธอไม่เลิก ถึงอาซูจะเป็นคนเปิดใจยาก แต่สิบปีนะ ก็พอให้หานหมิงอวี่ทำคะแนนได้เหลือเฟือ”

ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยปรายขาดช่วงมาจนถึงสิ้นเดือนเมษายนต้นเดือนพฤษภาคม เมืองเป่ยก็เข้าสู่ต้นฤดูร้อนความชื้นจางหายไป ในสายลมเจือไปด้วยกลิ่นหอมของดอกหลิวซูวันที่เสี่ยวเนี่ยนเนี่ยนอายุครบหนึ่งเดือน เสิ่นชิงซูกับหานหมิงอวี่พาเธอไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลสองวันนี้จางอวิ๋นเป็นไข้หวัดใหญ่ เสิ่นชิงซูเลยให้เธอหยุดพักผ่อนสองสามวันหานหมิงอวี่รู้ว่าวันนี้เธอจะพาเสี่ยวเนี่ยนเนี่ยนไปตรวจสุขภาพ ก็มารอที่หน้าประตูวิลล่าหลีเจียงแต่เช้าตรู่เขาบอกว่าว่างพอดี เสิ่นชิงซูเองก็รีบออกจากบ้าน เลยไม่ได้ปฏิเสธหมอบอกว่าเสี่ยวเนี่ยนเนี่ยนเลี้ยงมาได้ดีมาก ค่าต่าง ๆ อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานเสิ่นชิงซูเบาใจลงไปได้เยอะตรวจเสร็จแล้ว เสิ่นชิงซูอุ้มเสี่ยวเนี่ยนเนี่ยนเดินออกไปนอกโรงพยาบาลพร้อมกับหานหมิงอวี่คิดไม่ถึงว่าจะเจอฟู่ซือเหยียนเข้าจัง ๆ ที่หน้าประตูโรงพยาบาลเมื่อเผชิญหน้ากัน ทั้งสองฝ่ายต่างก็หยุดเดินทั้งคู่สบตากัน ต่างฝ่ายต่างเงียบไปชั่วขณะทั้งสองไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้วข้างกายฟู่ซือเหยียนมีเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ อายุประมาณเจ็ดแปดขวบ หน้าตาหล่อเหลาเสิ่นชิงซูพอจะเดาได้ว่า นี่คือชีเยว่ ลูกชายของชีหมิง

ผลสรุปสุดท้ายของการประชุมออนไลน์ คือหยุดกองหนึ่งเดือน นี่คือขีดจำกัดสูงสุดที่กองถ่ายจะรับไหวอีกหนึ่งเดือนให้หลัง หลินเซียวเยว่จะใส่เฝือกเข้ากอง ท่าทางยาก ๆ บางส่วนใช้สแตนด์อิน ส่วนที่เหลือก็ใช้มุมกล้องโคลสอัพเอานี่เป็นทางออกที่วินวินทั้งสองฝ่ายที่สุดแล้วทางฝั่งหลินเซียวเยว่พอรู้ข่าวก็ตื่นเต้นดีใจมาก ถึงขั้นโทรหาเสิ่นชิงซูเพื่อขอบคุณด้วยตัวเองเสิ่นชิงซูกำชับให้เธอพักรักษาตัวให้ดีหลินเซียวเยว่รับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่ทำให้กองถ่ายและบริษัทผิดหวังหลังวางสาย เสิ่นชิงซูหันไปมองหานหมิงอวี่ที่กำลังขับรถ “หลินเซียวเยว่คนนี้ใช้ได้เลยนะ”พายุฝนที่เทลงมากะทันหันทำให้เมืองหรงมืดสลัวเหมือนกลางคืนในพริบตา สายฝนกระหน่ำใส่กระจกหน้ารถอย่างหนัก จนที่ปัดน้ำฝนต้องทำงานอย่างบ้าคลั่งความเร็วรถลดลงจนเหลือเพียงการเคลื่อนตัวช้า ๆหานหมิงอวี่ยิ้มจาง ๆ “คุณแค่เห็นเงาของเจียงหมี่รั่วในตัวเธอ แต่คนเราไม่เหมือนกันหรอกนะ”เสิ่นชิงซูชะงักไปเล็กน้อยที่แท้หานหมิงอวี่ก็ดูออกหมดแล้ว“คุณเป็นเจ้าของบริษัท การตัดสินใจทุกอย่างห้ามใช้อารมณ์ส่วนตัวมาปะปน” น้ำเสียงของหานหมิงอวี่ทุ้มต่ำ แฝงความเย็นชาแบบนักธ

ได้ยินดังนั้น ฟู่ซือเหยียนก็พลันรู้สึกจนใจเด็กสองคนช่างรู้ความ ดูออกว่าเขาอารมณ์ไม่ดีเลยพยายามจะเอาใจแต่ความจริงเขารู้ดี เสิ่นชิงซูไม่มีทางเป็นฝ่ายเอ่ยปากให้เขาอยู่ต่อ เป็นเพราะลูก ๆ รบเร้า และเธอทนเห็นลูกผิดหวังไม่ได้ ถึงได้ยอมตกลงความจริงแล้วในใจของเสิ่นชิงซู เขาฟู่ซือเหยียน ไม่เหมาะที่จะค้างที่วิลล่าหลีเจียงอีกต่อไปแล้วฟู่ซือเหยียนรู้สึกปวดหนึบในใจอยู่พักหนึ่งแม้เขาจะรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเสิ่นชิงซู แต่พอคิดว่าคืนนี้เธอกับหานหมิงอวี่ต้องค้างคืนที่เมืองหรงด้วยกัน ความหึงหวงในใจก็ปะทุขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่การตามจีบเสิ่นชิงซูของหานหมิงอวี่นั้นตรงไปตรงมา และเปิดเผยโจ่งแจ้งมากแถมตอนนี้ทั้งสองคนยังเป็นพาร์ตเนอร์กัน พวกเขาจึงมีโอกาสใกล้ชิดกันมากเกินไปฟู่ซือเหยียนไม่กล้าจินตนาการเลยว่า ภายใต้การรุกหนักที่ร้อนแรงของหานหมิงอวี่ หัวใจของเสิ่นชิงซูจะยังต้านทานไหวไหม?ชายหนุ่มมองดูลูกชายลูกสาวที่แสนรู้ความ แล้วหลับตาลงเงียบ ๆพอคิดว่าเสิ่นชิงซูอาจจะเปิดใจรับผู้ชายคนอื่น เขาก็หึงหวงจนปวดใจ แต่ก็ตระหนักดีว่า ตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์จะไปยุ่งอะไรได้อีกแล้วบางท