Lahat ng Kabanata ng คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Kabanata 691 - Kabanata 700

ฟู่ซือเหยียนออกไปทั้งวัน ตอนที่กลับมา ฟ้าก็มืดแล้วพยาบาลหญิงเฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง พอเห็นฟู่ซือเหยียนกลับมา เธอก็รีบพูด “คุณเสิ่นตอนบ่ายตื่นขึ้นมาพักหนึ่งค่ะ หมอฉินมาดูแล้ว ไม่นานก็หลับไปอีก”ฟู่ซือเหยียนยกมือนวดหว่างคิ้ว “ลำบากคุณแล้ว ผมเฝ้าเอง คุณไปพักผ่อนเถอะ มีอะไรต้องใช้ค่อยเรียกคุณ”“ค่ะ”หลายวันนี้ล้วนเป็นฟู่ซือเหยียนที่เฝ้าไข้เสิ่นชิงซูตอนกลางคืนในห้องนอนเงียบมากฟู่ซือเหยียนนั่งลงข้างเตียงแสงไฟสีส้มอบอุ่นส่องกระทบบนใบหน้าของเสิ่นชิงซูเธอหลับตา ลมหายใจแผ่วเบาฟู่ซือเหยียนยื่นมือ ลูบไล้ใบหน้าของเธอเบา ๆหญิงสาวที่หลับลึกขมวดคิ้วเล็กน้อยฟู่ซือเหยียนชักมือกลับคืนนี้ เสิ่นชิงซูยังคงหลับสนิทอย่างเงียบ ๆฟู่ซือเหยียนก็นั่งอยู่ข้างเตียงเธออย่างโดดเดี่ยวเช่นนั้น จนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงสีขาวนวลฟ้าสว่างแล้วเขายกมือนวดหว่างคิ้ว ลุกขึ้นเดินจากไป......ห้องทำงานผู้อำนวยการฟู่ซือเหยียนนั่งอยู่บนโซฟา ฉินเยี่ยนเฉิงชงอเมริกาโน่สองแก้ว ยื่นให้ฟู่ซือเหยียนแก้วหนึ่ง“นายไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?”ฉินเยี่ยนเฉิงดื่มอเมริกาโน่ไปอึกหนึ่ง นั่งลงบนโซฟาอีกฟากหนึ่ง แล้วมอง

วันที่สิบ เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ หิมะที่ตกต่อเนื่องมานานกว่าครึ่งเดือนในเป่ยเฉิง ในที่สุดก็หยุดทั้งเมืองปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน กลิ่นอายของวันปีใหม่ใกล้เข้ามาหมอประกาศว่า เสิ่นชิงซูสามารถออกจากห้องปลอดเชื้อได้แล้วการปลูกถ่ายไขกระดูกประสบความสำเร็จอย่างมาก ตลอดกระบวนการรักษา เสิ่นชิงซูเข้มแข็งอย่างยิ่ง และยังให้ความร่วมมือกับทีมแพทย์และพยาบาลอย่างเต็มที่ ผลลัพธ์จึงดีกว่าที่คาดไว้เล็กน้อยอาการต่อต้านหลายอย่างที่มักเกิดขึ้นกับผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาวทั่วไป ไม่ได้เกิดขึ้นกับเสิ่นชิงซูเลยฉินเยี่ยนเฉิงและผู้เชี่ยวชาญหลายท่านต่างก็รู้สึกดีใจและตื่นเต้นเป็นอย่างมากสิบโมงเช้า เสิ่นชิงซูออกจากห้องปลอดเชื้ออย่างเป็นทางการ พยาบาลใช้รถเข็นเข็นเธอไปยังตึกเล็กต่อจากนี้ เธอยังต้องพักฟื้นที่ตึกเล็กเพื่อบำบัดและฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรงอีกระยะหนึ่ง หากอาการดีขึ้น คืนวันส่งท้ายปีเก่าปีนี้เธอก็จะสามารถออกจากโรงพยาบาล กลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวและเพื่อน ๆ ได้เพื่อน ๆ และครอบครัวที่ได้รับข่าวดีต่างก็มารอที่ตึกเล็กตั้งแต่เนิ่น ๆเมื่อได้เจอกันอีกครั้งหลังจากผ่านไปกว่ายี

เสิ่นชิงซูปิดหนังสือลง น้ำเสียงนุ่มนวล “อาจเป็นเพราะตอนกลางวันนอนเยอะไปหน่อย ก็เลยนอนไม่ค่อยหลับแล้วค่ะ”ฟู่ซือเหยียนเดินเข้ามาแล้วปิดประตูห้อง“คุณอยากดื่มน้ำไหม?”“ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณ”ฟู่ซือเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามอีกว่า “งั้นหิวไหม?”เสิ่นชิงซูมองหน้าเขา “ไม่หิวค่ะ”ฟู่ซือเหยียนเม้มริมฝีปาก ยืนอยู่ที่ข้างเตียงทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเงียบงันไปชั่วขณะบรรยากาศดูกระอักกระอ่วนเสิ่นชิงซูหัวเราะเบา ๆ “ฟู่ซือเหยียน ถ้าคุณยังไม่ง่วง นั่งลงคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิคะ”ฟู่ซือเหยียนอึ้งไปเล็กน้อยเสิ่นชิงซูไม่มีทางเป็นฝ่ายชวนเขาคุยโดยไม่มีสาเหตุเขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง“ช่วงนี้คุณเริ่มสร้างธุรกิจใหม่อีกแล้วใช่ไหมคะ?”ฟู่ซือเหยียนชะงัก ถามกลับว่า “คุณรู้ได้ยังไง?”“เมื่อไม่กี่วันก่อนบังเอิญได้ยินคุณคุยโทรศัพท์ ได้ยินคุณพูดถึงเรื่องประมูลอะไรสักอย่าง”ฟู่ซือเหยียนไม่ได้คิดจะปิดบังเธอไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องรู้อยู่ดี“ผมหาหุ้นส่วนได้คนหนึ่ง บริษัทน่าจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการหลังปีใหม่”เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงซูครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า “ฟู่ซือเหยียน ฉันรู้ว่

วันส่งท้ายปีเก่า วิลล่าหลีเจียงประดับประดาไปด้วยโคมไฟและธงทิว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความปีติยินดีเสี่ยวอันหนิงและเสี่ยวเนี่ยนอันสวมชุดคอจีนตัวจิ๋วที่ฟู่ซือเหยียนซื้อให้ สีแดงสดแบบจีนดูมีชีวิตชีวา เหมือนกับตุ๊กตาเด็กอ้วนนำโชคที่แสนน่ารักในทีวีไม่มีผิดเสื้อผ้าของเสิ่นชิงซู เฉียวซิงเจียเป็นคนเตรียมให้ทั้งหมดเน้นโทนสีแดงเป็นหลักตรุษจีนปีนี้ มีความหมายยิ่งกว่าปีไหน ๆ ที่ผ่านมาเฉียวซิงเจียและฉินเยี่ยนเฉิงพาเสี่ยวซิงเฉินกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านใหญ่ตระกูลฉิน ทั้งคู่แวะมามอบอั่งเปาให้เจ้าก้อนกลมทั้งสองแต่เช้าตรู่ อยู่ได้ไม่นานก็กลับไปเสิ่นชิงซูเองก็ให้อั่งเปาเสี่ยวซิงเฉินไปซองหนึ่งเหมือนกันก่อนกลับ เสิ่นชิงซูดึงตัวเฉียวซิงเจียไปหลบมุม ถามเสียงเบาว่า “เมื่อคืนฉันได้ยินเสี่ยวเวินบอกว่า เดือนที่แล้วเธอกับฉินเยี่ยนเฉิงทะเลาะกันจนถึงขั้นบุกไปสำนักงานเขตเลยเหรอ?”เฉียวซิงเจียชะงัก รีบกระทืบเท้าเร่า ๆ “เวินจิ่งซีเจ้าคนปากสว่าง ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าบอกเธอ!”“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังปิดฉันไว้ เธอยังเห็นฉันเป็นเพื่อนรักอยู่ไหม?”เฉียวซิงเจียรู้ตัวว่าเป็นฝ่ายผิด จึงกัดริมฝีปาก บ่นอุบอิบว่า

เสิ่นชิงซูรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างเธอนึกว่าปีแรกที่ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับลูก ฟู่ซือเหยียนจะให้ความสำคัญเป็นพิเศษเสียอีกเขาบอกว่ายุ่ง... แต่คืนส่งท้ายปีเก่าแบบนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะยุ่งเรื่องงานงั้นก็น่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว...เสิ่นชิงซูมีข้อสงสัยในใจ แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมากความอีก“งั้นก็เริ่มกินข้าวกันเถอะ” เธอจูงมือลูกชายลูกสาวเดินไปยังโต๊ะอาหารจางอวิ๋นมองเจ้าตัวเล็กทั้งสอง ในใจก็นึกบ่นพึมพำเมื่อกี้ในโทรศัพท์เธอได้ยินเสียงเด็กเรียก ‘พ่อ’ ชัด ๆจางอวิ๋นนึกถึงฟู่ซืออวี่ในวันรวมญาติแบบนี้ คุณฟู่ไม่มาอยู่เป็นเพื่อนลูกทั้งสองคน หรือว่าไปอยู่กับฟู่ซืออวี่คนนั้นอีกแล้ว?ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คุณฟู่ก็แยกแยะอะไรไม่เป็นเอาเสียเลย!แต่นี่ก็เป็นแค่ข้อสันนิษฐานของจางอวิ๋นเท่านั้นเธอไม่กล้าบอกเสิ่นชิงซูสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วก็กลัวว่าเกิดเธอหูฝาดไปเอง จะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนที่เริ่มดีขึ้นมากแล้ว ต้องกลับมาหวาดระแวงกันอีกจางอวิ๋นถอนหายใจเงียบ ๆหวังว่าเธอจะหูฝาดไปเองเถอะ!......ตอนกินข้าว เสี่ยวอันหนิงยังคงคิดถึงพ่อ“แม่คะ พ่อไปไหนคะ?”เสิ่นชิงซูคีบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งใส