LOGINTIME REMAINING: 00:45ตัวเลขสีแดงกระพริบบนจอหลักรัวเร็วขึ้นเรื่อย ๆเสียงเตือนดังจนแทบเจาะทะลุประสาท“เธอบ้าไปแล้วเหรอ!” ลินตะโกนทันทีเซเรน่ายิ้มบาง ๆ“ฉันแค่ไม่ชอบให้ใครทำลายของของตัวเอง”พื้นทั้งห้องสั่นอีกครั้งอย่างรุนแรงตูม!!!เสาเหล็กด้านซ้ายพังลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่นเศษคอนกรีตกระเด็นไปทั่วเร็นสะดุ้งเฮือกหมายเลขสามรีบดึงเด็กชายหลบแทบจะทันทีโดยไม่รู้ตัวก่อนเขาจะชะงักไปเองเหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเอง “เลือกปกป้อง” ใครสักคนอีกครั้งแล้วอนลหันไปมองเสาหลักกลางห้องทันทีสีหน้าตึงเครียดกว่าเดิม“ถ้าปฏิกรณ์แตกตรงนี้…”เขากัดฟันแน่น“…ทุกชั้นใต้ดินจะถล่มหมด”“งั้นก็รีบไปสิ” เซเรน่าพูดเรียบ ๆ“ฉันไม่ห้าม“เธอเดินช้า ๆ เข้าไปใกล้อนลอีกครั้ง“แต่นายต้องอยู่”หน่วยติดอาวุธทั้งหมดเริ่มยกปืนพร้อมกันทันทีเล็งตรงมาที่อนลจันทร์สิตาขยับมายืนบังเขาอีกครั้งแทบอัตโนมัติ“ถอยไป” อนลพูดต่ำ ๆ“ไม่ถอย” เธอสวนทันทีเซเรน่ามองภาพนั้นเงียบ ๆก่อนถอนหายใจเบา ๆ ราวกับรำคาญ“ความรักนี่น่าหงุดหงิดจริง ๆ”ทันใดนั้นหมายเลขสามก็ลั่นไกก่อนใครปัง!กระสุนพุ่งใส่ไฟด้านบนห้องจนระเบิดแตกทันทีพรึ่บ!ห้องกลางมืด
ปัง!ปัง!ปัง!เสียงปืนดังสนั่นมาจากทางเดินด้านนอกตามด้วยเสียงโลหะกระแทกกันอย่างรุนแรง“พวกมันเข้ามาแล้ว!!”เสียงลินดังลั่นผ่านความวุ่นวายอนลลืมตาขึ้นทันทีสายตาที่เพิ่งอ่อนลงเมื่อครู่กลับเย็นเฉียบอีกครั้งในเสี้ยววินาทีสัญชาตญาณเดิมของเขากลับมาทันทีจันทร์สิตารีบหันไปทางประตูห้องกลางเงาหลายร่างกำลังเคลื่อนผ่านทางเดินด้านนอกอย่างรวดเร็วกลุ่มติดอาวุธของเซเรน่ามาถึงแล้วจริง ๆTIME REMAINING: 02:14“บ้าเอ๊ย…” ลินสบถจากด้านนอก“พวกมันเยอะเกินไป!”อนลพยายามลุกขึ้นทันทีแต่แผลตรงสีข้างทำให้ร่างเขาเซแรงจันทร์สิตารีบประคองไว้“คุณไหวไหม”“ยังไม่ตาย” เขาตอบเสียงต่ำแม้หน้าจะซีดจนแทบไม่มีสีเลือดแล้วก็ตามจันทร์สิตากัดฟันแน่นเธอรู้ดีว่าเขากำลังฝืนแค่ไหนเสียงปืนด้านนอกดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆเร็นรีบวิ่งเข้ามาในห้องกลางก่อนเป็นคนแรกหอบจนแทบพูดไม่ทัน“พี่ลินให้รีบไป!”“ทางหนีโดนเจอแล้ว!”ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็กระเด็นเข้ามาในห้องอย่างแรงปัง!ลินล้มกระแทกพื้นปืนหลุดจากมือเลือดไหลจากแขนซ้ายทันที“ลิน!” จันทร์สิตาร้องตกใจเงาร่างสูงของชายติดอาวุธเดินเข้ามาช้า ๆชุดสีดำสนิทอาวุธครบมือและด้านหลังเ
TIME REMAINING: 03:21เสียงไซเรนยังดังต่อเนื่องไม่หยุด แต่บรรยากาศในห้องกลับเงียบลงอย่างประหลาด เหมือนทุกคนยังติดอยู่กับคำพูดของเซเรน่าCore ตัวจริงไม่ได้อยู่ที่นี่ และข้อมูลทั้งหมด…อยู่ในตัวอนลจันทร์สิตาหันไปมองเขาช้า ๆ สีหน้าเขานิ่งมาก นิ่งจนเธอเริ่มกลัวกลัวว่าเขาจะกลับไปตัดสินใจแบบเดิมอีกครั้ง“คุณคิดอะไรอยู่”เธอถามเบา ๆ อนลไม่ตอบทันที สายตายังคงมองจอนิ่ง ๆ ก่อนสุดท้ายจะพูดออกมาช้า ๆ“ถ้าผมยังอยู่…”“…พวกมันจะไม่มีวันหยุด”“หยุดเลยนะ”จันทร์สิตาสวนทันทีเธอเดินเข้าไปหาเขาอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่ครั้งนี้กลับนิ่งกว่าที่ผ่านมา“ฉันไม่อยากฟังคุณพูดเหมือนจะจากไปอีกแล้ว”อนลชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมามองเธอเต็ม ๆ ไฟสีแดงจากระบบฉุกเฉินสะท้อนบนใบหน้าเธอทั้งเหนื่อยทั้งกลัวทั้งสับสนแต่กลับยังยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน หัวใจเขาเจ็บขึ้นมาอย่างประหลาดลินมองทั้งคู่เงียบ ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“ฉันจะไปดูทางออกด้านตะวันตก”เธอหันไปเรียกเร็นกับหมายเลขสาม“มากับฉัน”เร็นมองจันทร์สิตากับอนลสลับกันนิดหนึ่ง ก่อนเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เด็กชายจึงยอมเดินตามลินไปเงียบ ๆไม่นาน ภายในห้องกลางขนาดใ
ภาพบนจอเต็มไปด้วยสัญญาณรบกวน แต่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นยังชัดเจนเกินไปผมยาวสีดำ ริมฝีปากแดงจัด ดวงตาเย็นเฉียบเหมือนคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเธอกำลังเดินเข้ามาใน Core พร้อมกลุ่มติดอาวุธจำนวนมากทั้งที่ระบบทั้งหมดกำลังจะล่มแต่สีหน้ากลับสงบนิ่งจนน่ากลัวราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที“เธอคือใคร”อนลนิ่งอยู่ครู่หนึ่งสายตาคมค่อย ๆ เย็นลงอีกครั้งความอ่อนโยนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเหมือนถูกเก็บซ่อนกลับเข้าไปทันที“คนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ที่สุด”เขาพูดเบา ๆลินหน้าเครียดขึ้นทันที“เดี๋ยวนะ…”เธอมองจอใกล้ ๆ เหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“…เซเรน่า?”ผู้หญิงบนจอเหมือนได้ยินชื่อตัวเองเธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดตรงทางเดินก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า“เธอเห็นเรา?” จันทร์สิตาถามทันที“ไม่…” อนลตอบเสียงต่ำ“…เธอเดาได้”ทันใดนั้นลำโพงกลางห้องก็ดังขึ้นเองเสียงผู้หญิงคนนั้นดังสะท้อนทั่วพื้นที่ทันที“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”น้ำเสียงนุ่มนวลมากแต่กลับทำให้ทั้งห้องเย็นวาบเร็นรีบถอยไปด้านหลังทันทีแม้แต่หมายเลขสามเองยังเงยหน้าขึ้นมองจอช้า ๆเหมือนร่างกายตอบ
เสียงไซเรนยังดังต่อเนื่องทั่วห้องกลาง ไฟสีแดงกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆTIME REMAINING: 05:31กลิ่นควันเริ่มแรงขึ้นประกายไฟแลบจากเสาหลักกลางห้องไม่หยุด ทุกอย่างกำลังพังจริง ๆ แต่จันทร์สิตากลับไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวอีกแล้ว สายตาเธอมีแค่อนลตรงหน้าเท่านั้น“งั้นก็ออกไปพร้อมกันสิ…”“อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว…”เสียงเธอสั่นจนแทบขาดหายอนลนิ่งไป ดวงตาคมที่เคยเย็นชามาตลอดสั่นไหวชัดเจนเป็นครั้งแรก เหมือนประโยคนั้นทำให้กำแพงทุกอย่างที่เขาสร้างไว้เริ่มพังลงทีละนิดเขามองเธออยู่แบบนั้นนานมาก นานจนเสียงระเบิดรอบตัวแทบหายไปจากความรู้สึก“คุณไม่เข้าใจ…”เขาพูดเบา ๆ“ถ้าผมออกไป”“คนพวกนั้นจะไม่มีวันหยุดตามเรา”“แล้วไง” จันทร์สิตาสวนทันทีน้ำตาเธอยังไหลไม่หยุด“ที่ผ่านมาเราก็หนีมาตลอดอยู่แล้ว!”เธอกำเสื้อเขาแน่นขึ้น“คุณคิดว่าฉันกลัวเรื่องนั้นมากกว่าการเสียคุณไปเหรอ…”อนลชะงักทันที หัวใจเหมือนถูกกระแทกแรงจนพูดไม่ออกตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่มีใครเคยพูดแบบนี้กับเขา ไม่มีใครเลือกเขาก่อนภารกิจ ก่อนความปลอดภัย ก่อนตัวเองมือที่เต็มไปด้วยเลือดของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นช้า ๆก่อนแตะแก้มเธอเบา ๆ สัมผัสนั้นสั่นเล็กน้อย เหมือนแม้แต
ปัง!!!เสียงปืนสะท้อนก้องไปทั่วห้องกลาง ร่างของอนลเซไปด้านข้างทันที เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากแผลตรงสีข้างอย่างรวดเร็ว“อนล!”จันทร์สิตาร้องลั่น หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอพุ่งเข้าไปหาเขาทันทีโดยไม่สนอะไรแล้ว“อย่าเข้ามา!” อนลตะโกนเสียงต่ำ แต่จันทร์สิตาไม่หยุด เธอเข้าไปประคองร่างเขาไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงจริง ๆ มือเธอสั่นไปหมดเมื่อสัมผัสเลือดอุ่นที่ไหลไม่หยุด“คุณบ้าไปแล้วหรือไง…”เสียงเธอสั่นจนแทบพูดไม่ออก“เจ็บขนาดนี้ยังจะฝืนอีกเหรอ…”อนลหอบหายใจหนักขึ้น ใบหน้าซีดลงชัดเจน แต่สายตากลับไม่ได้มองแผลตัวเองเลย เขาเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนทันที มองหมายเลขสาม ทั้งห้องเงียบผิดปกติ แม้แต่หน่วยล่าคนอื่นก็ยังหยุดนิ่ง เหมือนทุกอย่างชะงักไปพร้อมกัน หมายเลขสามยืนค้างอยู่บนทางเดินเหล็ก มือที่ถือปืนสั่นเล็กน้อย ดวงตาแดงเข้มนั้นกำลังสั่นรุนแรง เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในหัวตัวเอง“กำจัด…หมายเลขเจ็ด…”เขาพึมพำเหมือนระบบกำลังสั่งซ้ำไปมาแต่ปลายนิ้วที่เหนี่ยวไกกลับสั่นหนักขึ้นเรื่อย ๆเร็นที่ยืนอยู่ไม่ไกลเบิกตากว้างทันที“พี่สาม…”ทันใดนั้นหมายเลขสามก็กุมหัวตัวเองแน่น เสียงหายใจเริ่มผิดจังหวะ เห






![พอหย่าจากคนเลว ผู้ชายทุกคนก็อยากได้ฉัน แม้แต่ผัวเลว [nc 35+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
