Masukเสียงทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบหายไปชั่วขณะ จันทร์สิตามองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อของอนล หัวใจเธอหล่นวูบจนแทบหายใจไม่ออก “อนล!” เธอรีบพุ่งเข้าไปหาเขาทันที ร่างสูงทรุดลงเล็กน้อย แต่ยังฝืนยืนอยู่ มือหนึ่งกดแผลไว้แน่น สายตายังคงจับอยู่ที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า เหมือนยังไม่ยอมล้ม ฝุ่นจากแรงระเบิดยังคละคลุ้งทั่วโกดัง เศษเหล็กด้านบนเริ่มร่วงลงมาเรื่อย ๆ ผู้หญิงชุดดำยิงสวนอีกนัด ปัง! ชายวัยกลางคนหลบหลังเสาทัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ “น่าเสียดาย” “อีกนิดเดียวเอง” อนลยกปืนขึ้นช้า ๆ ทั้งที่เลือดยังไหลไม่หยุด แต่ก่อนเขาจะยิง พื้นด้านบนก็ถล่มลงมาระหว่างกลางโกดังเสียก่อน ตูม! เศษปูนและเหล็กตกลงกั้นกลางพื้นที่ทันที ตัดอีกฝ่ายออกไปจากสายตา “ไปเดี๋ยวนี้!” ผู้หญิงชุดดำตะโกน เธอวิ่งเข้ามาหาพวกเขาเร็วมาก สายตากวาดมองแผลของอนลเพียงครั้งเดียว ก่อนสบถเบา ๆ “กระสุนฝัง” จันทร์สิตาหน้าซีดทันที “เขาจะเป็นอะไรไหม?!” “ถ้ายังอยู่ตรงนี้ ก็เป็นแน่” ผู้หญิงคนนั้นตอบรวดเร็ว ก่อนหันไปมองโกดังที่กำลังสั่น “มันตั้งใจระเบิดทั้งที่” อนลยังพยายามยืนเอง “ผมเดินได้” เขาพูดเสียงต่ำ ผู้หญิงชุดดำปรายตามองเข
ปลายกระบอกปืนแนบอยู่ข้างศีรษะแม่จันทร์สิตาเธอตัวสั่น แต่พยายามไม่ร้องออกมาอีกจันทร์สิตาหน้าเสียทันที“แม่!”เธอเผลอขยับตัวไปข้างหน้าแต่ออนลคว้าข้อมือเธอไว้ทันแรงมากกว่าทุกครั้ง“อย่า” เขาพูดเสียงต่ำสายตายังคงจับอยู่ที่คนถือปืนนิ่งเกินไปจนเธอเริ่มกลัวว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างจริง ๆชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ“นั่นสิ”เขามองอนลด้วยสายตาพึงพอใจ“ในที่สุดนายก็มีจุดอ่อนเหมือนคนปกติสักที”ผู้หญิงชุดดำขมวดคิ้วทันที“พอได้แล้ว”“เธอไม่เกี่ยว”ชายคนนั้นเหลือบมองเธอ“แต่เขาเกี่ยว”เขาชี้ไปที่อนล“หมายเลขเจ็ดเป็นต้นแบบที่ดีที่สุด”“เราต้องรู้ว่า…เมื่อมีความรู้สึก เขาจะพังได้แค่ไหน”จันทร์สิตารู้สึกเลือดเย็นวาบสำหรับคนพวกนี้ ทุกอย่างยังเป็นแค่การทดลองเท่านั้นแม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีอนลปล่อยมือจันทร์สิตาช้า ๆก่อนก้าวออกไปด้านหน้า“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงเขาเรียบแต่ครั้งนี้…เย็นจนน่ากลัวชายวัยกลางคนยิ้มกว้างขึ้น“ถ้านายยอมกลับมา”จันทร์สิตาหันขวับทันที“อะไรนะ?”ชายคนนั้นเดินช้า ๆ ลงมาจากชั้นเหล็ก“โครงการกำลังจะเริ่มใหม่”“และเราต้องการนาย”อนลหัวเราะเบา ๆไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง“คุณยังคิดว่าควบคุ
จุดเลเซอร์สีแดงนิ่งอยู่กลางอกของอนลจันทร์สิตาหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเสียงปืนรอบโกดังยังดังต่อเนื่องแต่ในวินาทีนั้น เหมือนทุกอย่างเงียบลงเหลือเพียงจุดสีแดงจุดเดียวอนลเห็นมันแล้วแต่เขาไม่ขยับสายตากลับมองไปยังความมืดด้านบนของโกดังแทนเหมือนรู้ว่าใครอยู่ตรงนั้นไฟฉุกเฉินสีแดงเริ่มกระพริบขึ้นแทนไฟหลักเงาคนเคลื่อนไหววุ่นวายทั่วโกดังชายติดอาวุธของฝั่งหน้ากากเริ่มยิงตอบโต้เสียงกระสุนกระแทกเหล็กดังสนั่นแม่ของจันทร์สิตาร้องด้วยความตกใจพยาบาลสาวพยายามขยับตัวหนีอนลดึงจันทร์สิตาหลบหลังลังเหล็กทันที“อยู่ตรงนี้” เขาพูดต่ำ ๆ“แล้วคุณล่ะ?”เขาไม่ตอบสายตายังคงมองไปด้านบนจุดเลเซอร์ยังตามเขาไม่ปล่อยทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นผ่านความวุ่นวาย“ลดปืน”น้ำเสียงผู้หญิงเย็นเฉียบและทรงอำนาจอย่างประหลาดเสียงปืนหลายจุดค่อย ๆ เงียบลงแม้ไม่ทั้งหมด แต่เพียงพอให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีจากด้านบนของโกดังเงาหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดผู้หญิงในชุดดำยาวผมรวบตึงถือปืนสไนเปอร์ในมือดวงตาเย็นชาราวกับไม่เคยลังเลกับอะไรและเธอกำลังมองตรงมาที่อนลจันทร์สิตารู้สึกได้ทันทีคนนี้อันตรายมากชายในหน้ากากหัวเราะเ
โกดังทั้งหลังเงียบสนิทมีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาเหล็กดังต่อเนื่องจันทร์สิตายืนตัวแข็ง มองแม่ตัวเองที่ถูกมัดอยู่กลางโกดังแม่เธอดูตกใจ แต่ยังมีสติพยายามส่ายหน้าเหมือนบอกไม่ให้เธอเข้ามาใกล้ส่วนพยาบาลสาวอยู่ข้างกันในสภาพอ่อนแรงกว่าเดิมเลือดซึมตรงหน้าผากอนลกวาดตามองรอบอย่างรวดเร็วประเมินทุกทางหนี ทุกตำแหน่งคนสายตาเย็นจนแทบอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรชายสวมหน้ากากยืนอยู่ด้านบนไฟจากโกดังส่องให้เห็นเพียงครึ่งหน้า“ผมนึกว่าคุณจะไม่มา” เขาพูดเสียงเรียบอนลไม่ตอบ“แต่สุดท้าย…”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“…คุณก็ยังเหมือนเดิม”“ยังชอบช่วยคนอื่นก่อนตัวเอง”อนลเงยหน้ามองตรงไปยังเขา“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงนิ่งแต่เย็นจนจันทร์สิตารู้สึกได้ชายบนชั้นเหล็กเอียงคอเล็กน้อย“ง่ายจังนะ”“คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์ต่อรอง?”ชายติดอาวุธด้านบนเริ่มขยับตำแหน่งปืนทุกกระบอกเล็งลงมาจันทร์สิตาหายใจช้าลงเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า คนพวกนี้ไม่ใช่แค่พวกอาชญากรธรรมดาพวกมันถูกฝึกมาเหมือนทีมปฏิบัติการบางอย่างอนลก้าวมาด้านหน้าเล็กน้อยเหมือนขวางเธอไว้โดยอัตโนมัติ“คุณต้องการอะไร” เขาถามชายในหน้ากากเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ“
สายถูกตัดไปเหลือเพียงความเงียบหนักอึ้งกลางลานร้างด้านหลังอาคารจันทร์สิตามองโทรศัพท์ในมืออนลตัวเลขเวลายังคงเดินต่อ06:4806:4706:46ทุกวินาทีเหมือนกำลังกดทับประสาท“มันต้องการอะไรจากคุณกันแน่” เธอถามเบา ๆอนลเงยหน้ามองอาคารไกล ๆ ดวงตาเย็นเฉียบ“มันไม่ได้อยากฆ่าผมทันที”“มันอยากดูผมเลือก”คำตอบนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวไปทั้งตัวลมกลางคืนพัดแรงขึ้นอนลเปิดแผนที่ในมือถืออีกครั้งสายตากวาดเร็วมากเหมือนกำลังคำนวณทุกเส้นทาง“ถ้าเราแยกกัน—” จันทร์สิตาเริ่มพูด“ไม่” เขาตัดทันที“แต่ถ้าไม่แยก เราอาจช่วยไม่ทันทั้งคู่”เขาเงียบเธอเห็นกรามเขาเกร็งชัดเขากำลังคิดหนักหนักกว่าที่เคยเห็นทันใดนั้นจันทร์สิตานึกอะไรบางอย่างขึ้นได้“เดี๋ยว…”เธอหยิบมือถือขึ้นมาเร็ว ๆ“ตอนมันส่งภาพแม่ฉันมา”นิ้วเธอเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว“ฉันเห็นอะไรบางอย่าง”อนลขยับเข้ามาใกล้ทันทีเธอหยุดภาพหนึ่งไว้ซูมเข้าด้านหลังกำแพงหน้าบ้าน มีเงาสะท้อนกระจกบางอย่างคล้ายป้ายไฟอนลเพ่งมองก่อนดวงตาจะนิ่งลง“ปั๊มน้ำมัน”“อะไรนะ?”“บ้านคุณไม่มีปั๊มอยู่แถวนั้น” เขาพูดเร็วขึ้น“ภาพนี้ไม่ได้ถ่ายที่บ้านจริง”จันทร์สิตาเบิกตากว้าง“หม
เสียงปืนดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง จันทร์สิตาสะดุ้งสุดตัว แรงกระชากจากอนลดึงเธอล้มลงไปด้านข้างทันที กระสุนพุ่งกระแทกกำแพงเหนือหัวแตกกระจาย ปูนปลิวใส่พื้น “หมอบ!” อนลตะโกน เสียงปืนดังอีกนัด ปัง! เขาดันเธอเข้าไปหลบหลังเครื่องควบคุมเก่า ก่อนคว้าเหล็กแท่งหนึ่งจากพื้นเหวี่ยงใส่ไฟด้านบนเต็มแรง เพล้ง! ห้องตกสู่ความมืดทันที เหลือเพียงแสงแดงฉุกเฉินกะพริบสลัว ๆ “บ้าเอ๊ย มองไม่เห็น!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งสบถ อนลคว้ามือจันทร์สิตาแน่น “วิ่งตามผม” เขาพาเธอพุ่งออกทางด้านข้างห้องอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าดังไล่ตามทันที ทางเดินด้านนอกแคบและมืด ไฟฉุกเฉินสีแดงทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฝันร้าย จันทร์สิตาหอบแรง วิ่งแทบไม่ทัน “พวกนั้นเป็นใครกันแน่!” เธอถามระหว่างวิ่ง “พวกที่เหลืออยู่” อนลตอบสั้น ๆ “จากโครงการนั้น?” “ใช่” คำตอบนั้นทำให้เธอหนาววาบ เสียงวิทยุสื่อสารดังแว่วมาจากด้านหลัง “อย่าให้หมายเลขเจ็ดหนีไป!” จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที เขาได้ยินเหมือนกัน แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน เหมือนชินกับการถูกเรียกแบบนั้นไปแล้ว อนลเลี้ยวเข้าทางแยกหนึ่ง ก่อนหยุดกะทันหัน ด้านหน้าเป็นทางตัน จันทร์สิตาหายใ







