Share

บทที่16

last update Tanggal publikasi: 2026-05-04 15:26:45

เช้าวันถัดมา

แสงแดดอ่อนลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา แต่บรรยากาศในบ้านยังคงตึงเครียด

จันทร์สิตายืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในชุดเรียบง่ายที่อนลเตรียมไว้ให้ ต่างจากภาพนางแบบที่เธอเคยเป็น

“จำไว้” อนลพูดจากด้านหลัง น้ำเสียงเรียบ

“คุณต้องดูเหมือนคนที่ยังไม่รู้อะไร”

เธอหันกลับไปมอง

“ฉันดูโง่ไม่เป็นนะ”

เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย

“งั้นก็อย่าฉลาดเกินไป”

เธอสบตาเขา

“แล้วคุณล่ะ จะอยู่ตรงไหน”

“ใกล้พอจะช่วยคุณได้”

คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เธอสบายใจขึ้น แต่เธอก็พยักหน้า เพราะตอนนี้ไม่มีทางเลือก

รถคันใหม่แล่นเข้าสู่ตัวเมือง บรรยากาศภายนอกดูปกติ แต่สำหรับทั้งคู่ ทุกอย่างเหมือนถูกจับตามอง

จันทร์สิตานั่งอยู่เบาะหน้า มือวางบนตักอย่างนิ่ง

“เป้าหมายวันนี้” อนลพูด

“คลินิกเดิม”

เธอหันไปมองทันที

“เราจะกลับไปที่นั่น?”

“ใช่”

“มันเสี่ยงเกินไป”

“ถึงต้องใช้คุณเป็นเหยื่อล่อ”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“ก็ได้”

คลินิกเด็กสุขใจยังคงเงียบเหมือนเดิม ป้ายซีด ๆ ยังแขวนเอียงเหมือนไม่เคยมีอะไรเปลี่ยน

จันทร์สิตาก้าวลงจากรถ สูดหายใจลึก

“ฉันเข้าไปก่อน”

“ผมจะตามเข้าไปในจังหวะที่เหมาะ”

“อย่าทำอะไรเกินแผน”

เธอหันไปมองเขา

“คุณก็เหมือนกัน”

ภายในคลินิก กลิ่นยาและความอับยังคงเหมือนเดิม เคาน์เตอร์ว่าง ไฟกระพริบเบา ๆ

จันทร์สิตาเดินเข้าไปช้า ๆ สายตากวาดมองรอบ

“มีใครอยู่ไหมคะ” เธอเรียก

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านใน

ชายคนหนึ่งเดินออกมา ไม่ใช่หมอเวรคนเดิม

“มาหาใครครับ”

จันทร์สิตายิ้มบาง ๆ

“ฉันเคยมาที่นี่กับหมออีกคนค่ะ เลยอยากมาถามเรื่องเด็กคนหนึ่ง”

“เด็ก?”

“ชื่อธันวา”

ทันทีที่ชื่อถูกเอ่ย แววตาของชายคนนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“คุณเกี่ยวอะไรกับเด็กคนนั้น”

น้ำเสียงไม่เป็นมิตรเหมือนตอนแรก

จันทร์สิตาเอียงหัวเล็กน้อย

“ฉันแค่สงสัยค่ะ เขามาที่นี่บ่อย แต่…”

เธอเว้นจังหวะ

“แล้วก็หายไป”

ชายคนนั้นเงียบ สายตาจับจ้องเธอแน่นขึ้น

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรยุ่ง”

เธอยิ้มบาง

“ทำไมคะ”

“เพราะมันอันตราย”

เธอหัวเราะเบา ๆ

“ตอนนี้ฉันก็อยู่ในสถานที่อันตรายแล้วนี่คะ”

บรรยากาศเริ่มตึงขึ้น

ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ ช้าเกินไป

จันทร์สิตารู้ทันทีว่าแผนกำลังเกินที่คาดไว้

เธอถอยหลังหนึ่งก้าว

“คุณมาคนเดียวเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

หัวใจเธอเริ่มเต้นแรง

ทันใดนั้น เสียงประตูด้านหลังปิดลง

ปึง

จันทร์สิตาสะดุ้ง หันกลับไปมอง

ทางออกถูกปิด

ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ

“งั้นก็ดีเลย”

น้ำเสียงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

จันทร์สิตาถอยอีกก้าว

“คุณจะทำอะไร”

เขาไม่ตอบ แต่เอื้อมมือมาจับแขนเธอ แรงเกินปกติ

“คุณรู้มากเกินไปแล้ว”

ทันใดนั้น เสียงบางอย่างดังขึ้น

กร๊อบ

ชายคนนั้นชะงัก มือคลายออก

ร่างทรุดลงทันที

จันทร์สิตาเบิกตากว้าง

อนลยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าเรียบ

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คุณ…”

เขาเดินเข้ามา ดึงเธอออก

“ไป”

ทั้งคู่ออกมาที่รถอย่างรวดเร็ว

รถเคลื่อนออกจากคลินิก

ความเงียบเข้ามาแทน

“เมื่อกี้คุณทำอะไร” เธอถาม

“ช่วยคุณ”

“ฉันไม่ได้ถามแบบนั้น”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

“เขาแค่หมดสติ”

“แค่?”

เธอจ้องเขา

“มันไม่เหมือนแค่ผลักล้มนะ”

อนลไม่ตอบ สายตามองถนนข้างหน้า

“คุณไม่ใช่หมอธรรมดา”

เธอพูดเบา ๆ

เขายังคงเงียบ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้กดดัน

เพราะคำตอบเริ่มชัดขึ้นเอง

เธอพิงเบาะ ถอนหายใจเบา ๆ

“ฉันเกือบพลาด”

อนลเหลือบมองเธอ

“แต่คุณยังยืนอยู่”

เธอหันไปสบตาเขา

“เพราะคุณ”

คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไป

“อย่าพลาดอีก” เขาพูดเรียบ

“ฉันจะไม่อยู่ช่วยคุณตลอด”

เธอยิ้มบาง ๆ

“แต่วันนี้คุณก็ช่วย”

เขาไม่ตอบ

แต่ความเงียบครั้งนี้…ไม่เย็นเหมือนเดิม

รถแล่นหายไปในถนนยาว

โดยที่ทั้งคู่รู้ดีว่า เกมนี้เพิ่งเริ่มจริง ๆ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 32

    เสียงทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบหายไปชั่วขณะ จันทร์สิตามองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อของอนล หัวใจเธอหล่นวูบจนแทบหายใจไม่ออก “อนล!” เธอรีบพุ่งเข้าไปหาเขาทันที ร่างสูงทรุดลงเล็กน้อย แต่ยังฝืนยืนอยู่ มือหนึ่งกดแผลไว้แน่น สายตายังคงจับอยู่ที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า เหมือนยังไม่ยอมล้ม ฝุ่นจากแรงระเบิดยังคละคลุ้งทั่วโกดัง เศษเหล็กด้านบนเริ่มร่วงลงมาเรื่อย ๆ ผู้หญิงชุดดำยิงสวนอีกนัด ปัง! ชายวัยกลางคนหลบหลังเสาทัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ “น่าเสียดาย” “อีกนิดเดียวเอง” อนลยกปืนขึ้นช้า ๆ ทั้งที่เลือดยังไหลไม่หยุด แต่ก่อนเขาจะยิง พื้นด้านบนก็ถล่มลงมาระหว่างกลางโกดังเสียก่อน ตูม! เศษปูนและเหล็กตกลงกั้นกลางพื้นที่ทันที ตัดอีกฝ่ายออกไปจากสายตา “ไปเดี๋ยวนี้!” ผู้หญิงชุดดำตะโกน เธอวิ่งเข้ามาหาพวกเขาเร็วมาก สายตากวาดมองแผลของอนลเพียงครั้งเดียว ก่อนสบถเบา ๆ “กระสุนฝัง” จันทร์สิตาหน้าซีดทันที “เขาจะเป็นอะไรไหม?!” “ถ้ายังอยู่ตรงนี้ ก็เป็นแน่” ผู้หญิงคนนั้นตอบรวดเร็ว ก่อนหันไปมองโกดังที่กำลังสั่น “มันตั้งใจระเบิดทั้งที่” อนลยังพยายามยืนเอง “ผมเดินได้” เขาพูดเสียงต่ำ ผู้หญิงชุดดำปรายตามองเข

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 31

    ปลายกระบอกปืนแนบอยู่ข้างศีรษะแม่จันทร์สิตาเธอตัวสั่น แต่พยายามไม่ร้องออกมาอีกจันทร์สิตาหน้าเสียทันที“แม่!”เธอเผลอขยับตัวไปข้างหน้าแต่ออนลคว้าข้อมือเธอไว้ทันแรงมากกว่าทุกครั้ง“อย่า” เขาพูดเสียงต่ำสายตายังคงจับอยู่ที่คนถือปืนนิ่งเกินไปจนเธอเริ่มกลัวว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างจริง ๆชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ“นั่นสิ”เขามองอนลด้วยสายตาพึงพอใจ“ในที่สุดนายก็มีจุดอ่อนเหมือนคนปกติสักที”ผู้หญิงชุดดำขมวดคิ้วทันที“พอได้แล้ว”“เธอไม่เกี่ยว”ชายคนนั้นเหลือบมองเธอ“แต่เขาเกี่ยว”เขาชี้ไปที่อนล“หมายเลขเจ็ดเป็นต้นแบบที่ดีที่สุด”“เราต้องรู้ว่า…เมื่อมีความรู้สึก เขาจะพังได้แค่ไหน”จันทร์สิตารู้สึกเลือดเย็นวาบสำหรับคนพวกนี้ ทุกอย่างยังเป็นแค่การทดลองเท่านั้นแม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีอนลปล่อยมือจันทร์สิตาช้า ๆก่อนก้าวออกไปด้านหน้า“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงเขาเรียบแต่ครั้งนี้…เย็นจนน่ากลัวชายวัยกลางคนยิ้มกว้างขึ้น“ถ้านายยอมกลับมา”จันทร์สิตาหันขวับทันที“อะไรนะ?”ชายคนนั้นเดินช้า ๆ ลงมาจากชั้นเหล็ก“โครงการกำลังจะเริ่มใหม่”“และเราต้องการนาย”อนลหัวเราะเบา ๆไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง“คุณยังคิดว่าควบคุ

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 30

    จุดเลเซอร์สีแดงนิ่งอยู่กลางอกของอนลจันทร์สิตาหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเสียงปืนรอบโกดังยังดังต่อเนื่องแต่ในวินาทีนั้น เหมือนทุกอย่างเงียบลงเหลือเพียงจุดสีแดงจุดเดียวอนลเห็นมันแล้วแต่เขาไม่ขยับสายตากลับมองไปยังความมืดด้านบนของโกดังแทนเหมือนรู้ว่าใครอยู่ตรงนั้นไฟฉุกเฉินสีแดงเริ่มกระพริบขึ้นแทนไฟหลักเงาคนเคลื่อนไหววุ่นวายทั่วโกดังชายติดอาวุธของฝั่งหน้ากากเริ่มยิงตอบโต้เสียงกระสุนกระแทกเหล็กดังสนั่นแม่ของจันทร์สิตาร้องด้วยความตกใจพยาบาลสาวพยายามขยับตัวหนีอนลดึงจันทร์สิตาหลบหลังลังเหล็กทันที“อยู่ตรงนี้” เขาพูดต่ำ ๆ“แล้วคุณล่ะ?”เขาไม่ตอบสายตายังคงมองไปด้านบนจุดเลเซอร์ยังตามเขาไม่ปล่อยทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นผ่านความวุ่นวาย“ลดปืน”น้ำเสียงผู้หญิงเย็นเฉียบและทรงอำนาจอย่างประหลาดเสียงปืนหลายจุดค่อย ๆ เงียบลงแม้ไม่ทั้งหมด แต่เพียงพอให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีจากด้านบนของโกดังเงาหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดผู้หญิงในชุดดำยาวผมรวบตึงถือปืนสไนเปอร์ในมือดวงตาเย็นชาราวกับไม่เคยลังเลกับอะไรและเธอกำลังมองตรงมาที่อนลจันทร์สิตารู้สึกได้ทันทีคนนี้อันตรายมากชายในหน้ากากหัวเราะเ

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 29

    โกดังทั้งหลังเงียบสนิทมีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาเหล็กดังต่อเนื่องจันทร์สิตายืนตัวแข็ง มองแม่ตัวเองที่ถูกมัดอยู่กลางโกดังแม่เธอดูตกใจ แต่ยังมีสติพยายามส่ายหน้าเหมือนบอกไม่ให้เธอเข้ามาใกล้ส่วนพยาบาลสาวอยู่ข้างกันในสภาพอ่อนแรงกว่าเดิมเลือดซึมตรงหน้าผากอนลกวาดตามองรอบอย่างรวดเร็วประเมินทุกทางหนี ทุกตำแหน่งคนสายตาเย็นจนแทบอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรชายสวมหน้ากากยืนอยู่ด้านบนไฟจากโกดังส่องให้เห็นเพียงครึ่งหน้า“ผมนึกว่าคุณจะไม่มา” เขาพูดเสียงเรียบอนลไม่ตอบ“แต่สุดท้าย…”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“…คุณก็ยังเหมือนเดิม”“ยังชอบช่วยคนอื่นก่อนตัวเอง”อนลเงยหน้ามองตรงไปยังเขา“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงนิ่งแต่เย็นจนจันทร์สิตารู้สึกได้ชายบนชั้นเหล็กเอียงคอเล็กน้อย“ง่ายจังนะ”“คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์ต่อรอง?”ชายติดอาวุธด้านบนเริ่มขยับตำแหน่งปืนทุกกระบอกเล็งลงมาจันทร์สิตาหายใจช้าลงเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า คนพวกนี้ไม่ใช่แค่พวกอาชญากรธรรมดาพวกมันถูกฝึกมาเหมือนทีมปฏิบัติการบางอย่างอนลก้าวมาด้านหน้าเล็กน้อยเหมือนขวางเธอไว้โดยอัตโนมัติ“คุณต้องการอะไร” เขาถามชายในหน้ากากเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ“

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 28

    สายถูกตัดไปเหลือเพียงความเงียบหนักอึ้งกลางลานร้างด้านหลังอาคารจันทร์สิตามองโทรศัพท์ในมืออนลตัวเลขเวลายังคงเดินต่อ06:4806:4706:46ทุกวินาทีเหมือนกำลังกดทับประสาท“มันต้องการอะไรจากคุณกันแน่” เธอถามเบา ๆอนลเงยหน้ามองอาคารไกล ๆ ดวงตาเย็นเฉียบ“มันไม่ได้อยากฆ่าผมทันที”“มันอยากดูผมเลือก”คำตอบนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวไปทั้งตัวลมกลางคืนพัดแรงขึ้นอนลเปิดแผนที่ในมือถืออีกครั้งสายตากวาดเร็วมากเหมือนกำลังคำนวณทุกเส้นทาง“ถ้าเราแยกกัน—” จันทร์สิตาเริ่มพูด“ไม่” เขาตัดทันที“แต่ถ้าไม่แยก เราอาจช่วยไม่ทันทั้งคู่”เขาเงียบเธอเห็นกรามเขาเกร็งชัดเขากำลังคิดหนักหนักกว่าที่เคยเห็นทันใดนั้นจันทร์สิตานึกอะไรบางอย่างขึ้นได้“เดี๋ยว…”เธอหยิบมือถือขึ้นมาเร็ว ๆ“ตอนมันส่งภาพแม่ฉันมา”นิ้วเธอเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว“ฉันเห็นอะไรบางอย่าง”อนลขยับเข้ามาใกล้ทันทีเธอหยุดภาพหนึ่งไว้ซูมเข้าด้านหลังกำแพงหน้าบ้าน มีเงาสะท้อนกระจกบางอย่างคล้ายป้ายไฟอนลเพ่งมองก่อนดวงตาจะนิ่งลง“ปั๊มน้ำมัน”“อะไรนะ?”“บ้านคุณไม่มีปั๊มอยู่แถวนั้น” เขาพูดเร็วขึ้น“ภาพนี้ไม่ได้ถ่ายที่บ้านจริง”จันทร์สิตาเบิกตากว้าง“หม

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 27

    เสียงปืนดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง จันทร์สิตาสะดุ้งสุดตัว แรงกระชากจากอนลดึงเธอล้มลงไปด้านข้างทันที กระสุนพุ่งกระแทกกำแพงเหนือหัวแตกกระจาย ปูนปลิวใส่พื้น “หมอบ!” อนลตะโกน เสียงปืนดังอีกนัด ปัง! เขาดันเธอเข้าไปหลบหลังเครื่องควบคุมเก่า ก่อนคว้าเหล็กแท่งหนึ่งจากพื้นเหวี่ยงใส่ไฟด้านบนเต็มแรง เพล้ง! ห้องตกสู่ความมืดทันที เหลือเพียงแสงแดงฉุกเฉินกะพริบสลัว ๆ “บ้าเอ๊ย มองไม่เห็น!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งสบถ อนลคว้ามือจันทร์สิตาแน่น “วิ่งตามผม” เขาพาเธอพุ่งออกทางด้านข้างห้องอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าดังไล่ตามทันที ทางเดินด้านนอกแคบและมืด ไฟฉุกเฉินสีแดงทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฝันร้าย จันทร์สิตาหอบแรง วิ่งแทบไม่ทัน “พวกนั้นเป็นใครกันแน่!” เธอถามระหว่างวิ่ง “พวกที่เหลืออยู่” อนลตอบสั้น ๆ “จากโครงการนั้น?” “ใช่” คำตอบนั้นทำให้เธอหนาววาบ เสียงวิทยุสื่อสารดังแว่วมาจากด้านหลัง “อย่าให้หมายเลขเจ็ดหนีไป!” จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที เขาได้ยินเหมือนกัน แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน เหมือนชินกับการถูกเรียกแบบนั้นไปแล้ว อนลเลี้ยวเข้าทางแยกหนึ่ง ก่อนหยุดกะทันหัน ด้านหน้าเป็นทางตัน จันทร์สิตาหายใ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status