Todos los capítulos de My Billion-Dollar Semester: Capítulo 21 - Capítulo 30

Iminulat ko ang aking mga mata at tumambad sa akin ang payapang paligid; mga halamang sumasayaw sa malamig na ihip ng hangin na parang mga kaluluwang naghahanap ng sariling himig, samantalang ang mga puno’y nakatindig na wari’y mga matandang tagapagbantay ng panahon, at ang mga bulaklak ay marahang nagbubukas na tila mga ngiti sa umaga. Sa katamtamang sikat ng araw, ang lahat ay nagiging isang awit ng kalikasan–isang paalala na kahit sa katahimikan, may musika ang buhay.Hindi ko alam kung paano ako napunta sa magandang lugar na ito. Pero alam kong panaginip lang lahat. Himala yata at matino ang panaginip ko ngayon. Hindi tulad ng nakasanayan ko na pagmumukha nina Inez ang nagpapainis sa akin at palaging humahantong sa pagpapahirap sa akin. Dahil na rin siguro sa environment ko, na ngayon ay peaceful na at tahimik kaya hindi na sila sumasagi sa panaginip ko.Ibinuka ko ang aking mga braso habang dinadama ang sariwang hangin at ang bango ng paligid. Walang polusyon na malalanghap kaya

‘Good morning, Aunt Sparkle!’Napangiti ako sa natanggap na message. Umagang-umaga pero ito agad ang bumungad sa akin. Pinanindigan na talaga ng batang iyon na aunt sparkle ang itawag sa akin. Tinanong ko siya kung bakit iyon ang tinawag niya sa akin. Ang sagot niya lang ay simple, dahil kumikinang daw ako sa paningin niya. Nakakatuwa ang batang ‘yon at ang cute pa niya. Alam na niya kung paano mambola. Siguro tinuturuan ‘yon ng tatay niya kaya gano’n.Matapos ko siyang tulungan kahapon, nag-usap pa kami saglit. Panay siya tanong sa akin na kinagigiliwan ko namang sagutin. Base sa nalaman ko, apo siya ng mayamang negosyante, pero hindi niya nabanggit kung sino. Ang tanging nasabi niya lang ay ang tawag niya sa lolo niya. Nalaman ko rin ang pangalan niya, Inigo. Bago siya umalis ay hiningi niya ang number ko at Facebook account. Kaya ngayon, name-message na niya ako. “Grabe ‘tong si Inigo, adult ang galawan. Six years old pa lang ‘yan siya ha, pero kung makaasta parang gurang,” bulong

“Are you okay?” alalang tanong ni Kael, kasalukuyan niyang minamaneho ang kotse niya at ako naman ay tulalang nakaupo sa passenger seat.Hindi ako sumabay kay Saffie dahil dumaan si Mr. Funder at sinundo ako. Hindi ko nga alam kung bakit niya ako sinundo, wala naman kaming pinag-usapan. Pero dahil wala ako sa mood makipagtalo sa kaniya, hindi na ako umangal pa at sumakay na lang. Tahimik lang din na sumunod sa akin si Kael hanggang sa napansin na niya ngayon ang bumabagabag sa akin. “Kael, anong gagawin mo kapag ang kapatid mo ay napahamak nang dahil sa iyo?” tanong ko sabay lingon sa kaniya, sakto namang huminto ang kotse kaya napalingon ako sa labas. Nasa tapat na kami ng Valerio, pero nasa gilid lang kami ng entrance. “Syempre, sisisihin ko ang sarili ko. Hindi sana mapapahamak ang kapatid ko kung hindi dahil sa akin.”Nilingon ko siya at nagtama ang aming mata, ngayon ko lang napagtanto na maganda pala ang hugis ng kaniyang mga mata—parang buwan na nakahimlay sa gabi, isang ilaw

“Hi, Mama,” bati ko saka ngumiti. Gumagalaw ang mga labi ko habang pinipigilan ko ang sarili kong umiyak. Ngayon lang ulit ako nakadalaw sa kaniya magmula nang umalis ako sa puder ni daddy. Medyo marumi na ang puntod niya, patay na rin ang mga bulaklak na nasa tabi niya. “Sorry, Ma, ngayon lang kita nadalaw ulit,” usap ko sa kaniya habang inaalis ang mga patay na dahon at damo na tumubo sa puntod niya.Matapos kong linisin ang puntod ni Mama ay nilapag ko naman sa tabi niya ang bulaklak na binili ko kanina. It’s her favorite flower, the white rose. Kinuha ko ang lighter at sinindihan ang kandila, saka nilagay ito sa tapat ng lapida niya.Today is her death anniversary. My dear mom has been dead for 16 years. I really missed her.Matapos kong umalis sa school kanina ay dito kaagad ako dumiretso. Gusto ko siyang bisitahin muna bago ako tumambay sa kung saan ko maisipan. Wala pa talaga akong balak na umuwi dahil wala naman akong makakasama at makakausap. Gusto ko muna ng tahimik at peac

Isang linggo na ang nakalipas mula nang masuspinde ako sa school. Hindi na ako nakasama sa opening ng department week namin. Kay Saffie ko na lang muna ipinagawa ang task ko as a committee leader.Ngayon ang day 4 ng event namin, at ngayon ako papasok sa school. Excited ako dahil ngayong araw ang pinakamagandang event. May festival of talents ng morning at pageant naman sa gabi. Dito lang talaga ako natutuwa dahil para na ring nagkaroon ng concert sa department namin. Inaabangan ko rin ang pageant, lalo na sa question-and-answer portion. Labanan ng ganda at utak. “Ready ka na, best?” tanong ni Saffie.Inaayos niya ang maliit niyang sling bag, habang ako ay nag-aayos ng sarili. Nilingon niya ako, kaya tumango lang ako. Naglalagay pa ako ng liptint sa mga labi ko, eh. “Sigurado ka?” pagtatanong niya ulit, kaya nakapunot noo ako.Parang nangangamba pa siya na ewan. Nagtaka naman ako dahil parang may pinapahiwatig ang tanong niya sa akin.Ano naman kasing paghahandaan ko? Eh, bukod sa a