All Chapters of My Billion-Dollar Semester: Chapter 31 - Chapter 40

“Hello, candidate number 3,” bati ni Kael.Napa-rolled eyes na lang ako sa isip ko. Asal anghel siya ngayon. Nahihiya sigurong makita ng iba ang totoo niyang ugali. “Hello, Mr. Cojuangco,” tugon ko na lang, dahil nakakahiya kung hindi ko siya gagantihan sa pagbati. Isipin pa nilang kill joy ako. “Ayieee!” “Tatanungin ka lang niyan ng ‘will you marry me!’”Nagtawanan ang lahat sa sinabi ng lalaking iyon. Maging ang mga judges ay tawang-tawa rin. Umiinit tuloy ang mukha ko. Mabuti na lang at naka-makeup ako. Kung hindi, makikita nila ang pagiging kamatis ko.Eh, kasi naman eh, nakakahiya ang sinabi ng lalaking iyon. “Oh, wala pa kami sa part na iyan. Pero puwede ko siyang tanungin ngayon,” sagot ni Kael, kaya lalong nag-ingay ang audience.Packing tape ka talaga, Kael!Masyado kang mapapel. “Just kidding. I think hindi na comfortable si candidate number 3. Kaya, tatanungin ko na siya.”Mabuti naman. Kung ano-ano pa kasi ang sinasabi eh. Epal. “Na pakasalan ka na niya?” sagot ng isa

Gaya ng sinabi ko, dinala ako ni Kael sa isang restaurant. Nasa VIP room kami kaya wala akong ibang nakikitang customer. Kami lang ni Kael.Tahimik lang ako. Hindi sa nangyari kanina, kun’di sa hindi ko alam kung anong sasabihin.Na-mental block yata ako.Ito namang si Kael ay hindi nagsasalita. Kanina pa siya walang kibo magmula nang sumakay kami sa kotse niya.Nakakapanibago. Kung likas na siyang tahimik dati, mas tahimik ngayon. Hindi ko mawari kung ang pagiging tahimik niya ay natural lang o may ibang dahilan. “Here’s your order, Mr. Kael,” sabi ng waiter at nilapag ang mga pagkain sa mesa. Pagkatapos niyang ayusin ang pagkain namin, humarap din siya sa akin. “Enjoy your meal, madam.”Nakaalis na ang waiter pero tahimik pa rin siya.Sa totoo lang, ay hindi ko gusto ang nangyayari ngayon. Ang awkward.Wala ba siyang balak na kausapin ako man lang?So, ano ako rito? Taga-kain lang? “Eat.”Hindi makapaniwalang tumingin ako sa kaniya. And there, nasalubong ko ang mga mata niya na hi

“So, anong nangyari sa iyo at bigla kang lumitaw?” tanong ko kay Kael. Pagkatapos ay sumimsim ng inorder naming iced coffee boba. “Hindi ka naman siguro kinidnap ng babae sa puno ng balete, ‘di ba?”Wala kami sa mall. Instead, dinala niya ako sa isang café. First time kong pumasok dito kasi expensive ang mga pagkain at drinks. Nasasayangan kasi ako sa pera, eh. Kaya palagi akong bumibili sa shop na regular lang ang price. “Why?”Ang ikli ng sagot ni Kael. Pero ramdam ko ang pagiging seryoso niya.Parang ayaw ko tuloy na tanungin siya ulit. Baka mamaya isipin pa niya na concerned ako sa kaniya. “Never mind, okie dokie?” sagot ko. Sumubo ako ng cake at in-enjoy ang pagnguya rito.Ang tamis ng cake. Saktong-sakto sa iced coffee boba ko.Kung may isang bagay man ang makakapagpakalma sa akin at makakapagpawala ng init ng ulo, ‘yon ay ang cake at ang favorite drink ko na iced coffee boba. Kahit inaway pa ako, basta binigyan ako ng favorites ko, makakalimutan ko saglit iyon.Ewan ko ba. B

“Kael, okay ka na?” tanong ko mula sa labas ng cr.Hindi pa rin siya lumalabas. Napano na kaya siya roon? Baka ang sama talaga ng tama ng spaghetti sa kaniya. Maraming cheese ‘yon eh. Tapos, uminom pa siya ng gatas.Hindi ko naman alam na bawal siya niyon. “Just go.” “Bakit?” nagtatakang tanong ko.Siguro nahihiya siya sa nangyari. Baka wala na siyang maihaharap na mukha sa akin.Bakit pa siya mahihiya sa akin? Ako lang naman ito. Tao rin naman ako na nararanasan din ang nangyayari sa kaniya ngayon. “Leave now. I’ll see you tomorrow.”Tumalikod na lang ako at pumunta sa sofa. Kinuha ko na ang bag ko at sinuot ko ito.Nilingon ko ang pinanggalingan ko kanina. Nag-aalala talaga ako sa kaniya. “Alam kong hindi siya okay. So, bakit ako aalis? Isa pa, kasalanan ko kung bakit siya nagkaganoon.”Mabilis akong tumakbo papunta sa likod ng sofa dahil narinig kong bumukas ang pinto ng cr. Mukhang tapos na siya.Tahimik lang ako habang pinapakiramdaman ang paglapit niya sa sofa. Ilang beses

Nakapasok kami ni Inigo sa venue dahil may bitbit siyang invitation. Muntik pa akong hindi makapasok. Kaya ang sabi ni Inigo, ako ang guardian niya. Pinapasok din nila ako dahil naniwala naman sila sa bata. May hawig naman daw kami, kaya pumayag na sila.Mabuti na lang talaga at may invitation si Inigo. Magmumukha talaga kaming trespasser kung wala. Pahamak din kasi si Kael. Hindi niya man lang ako binigyan ng kahit isa."Thank you, Inigo. Dahil sa’yo nakapasok ako.”"You’re welcome, Aunte Sparkle. Pero dapat kasi hindi mo iniwan ang boyfriend mo.”Hindi ako nakapag-react kaagad sa sinabi niya. Hindi ko alam kung manggigigil ako sa batang ito o matatawa. Ang matured na niya mag-isip sa edad na six years old. Tsaka, nagsusuot na siya ng tuxedo at black suit, ha.Naalala ko tuloy ang unang beses na nakita ko siya. Mukha talaga siyang boss no’n. At dahil nga maliit pa siya, alam ko kaagad na ginagaya lang niya ang pormahan ng mga CEO."Hindi ko nga siya boyfriend. Kulit mo naman, bata,”