All Chapters of เมียเสือหาญจอมโจร: Chapter 101 - Chapter 110

จ่าแฉล้มวิ่งฝ่าป่าทึบสุดกำลัง ฝนตกหนักจนมองแทบไม่เห็นทาง โคลนกระเด็นติดขา เขาสะดุดรากไม้แต่ยังไม่หยุดในมือกำกล้องฟิล์มแน่นเหมือนมันคือสิ่งเดียวที่จะยืนยันความจริงเขารู้ดีว่าถ้าหล่น ทุกอย่างที่เสี่ยงมาจะสูญเปล่าทันทีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง"มันหนีเข้าป่า! ไล่มันไป!"ตามมาด้วยเสียงปืน ปัง! กระสุนเฉียดหูจนใบไม้กระเด็นจ่าแฉล้มพุ่งหลบหลังต้นไม้ใหญ่ หอบหายใจแรงเขาชักปืนพกเก่าที่พกติดตัวไว้ประจำออกมา ตรวจกระสุน เหลือแค่สี่นัด"ต้องหนีให้ถึงฝั่งลำห้วย..." เขาพึมพำเบา ๆ เหมือนเตือนใจตัวเองแสงไฟฉายวูบวาบอยู่ไม่ไกลเสียงฝีเท้าหนักเหยียบกิ่งไม้หักดัง "แกร๊ก...แกร๊ก..." เข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ"หัวหน้า! มันไปทางเหนือ!""ปิดทางไว้ให้หมด! อย่าให้มันหลุด!"ลูกน้องเสือใบตะโกนก้อง ฝ่าฝนมาอย่างเดือดดาลจ่าแฉล้มสบถในใจ หันหลบออกจากแนวเสียง มุดลอดพุ่มไม้หนาทึบจนแขนเสื้อขาดเป็นริ้วเลือดไหลซึมตามรอยข่วน แต่เขาไม่หยุดฝนเทลงแรงขึ้นอีก เสียงน้ำไหลรินจากเชิงเขากลายเป็นสายน้ำเชี่ยวเขามาถึงริมลำห้วยที่เต็มไปด้วยโคลนและกิ่งไม้หักข้ามไปอีกฝั่งคือทางออกสู่ถนนเก่า ถ้าไปถึงตรงนั้นได้ เขาอาจรอดแต่ในขณะเดีย

เสือหาญนำจ่าแฉล้มลัดเลาะเข้าหลังแนวรถบรรทุก พงหญ้าสูงเกือบท่วมหัวบดบังร่างทั้งสองจนแทบมองไม่เห็นกลิ่นน้ำมันกับกลิ่นฝนคลุ้งอยู่ในอากาศ ของข้างในลังกำลังรอวันถูกส่งออกไปเป็นเหตุแห่งความตายอีกนับไม่ถ้วนเสือหาญก้มลงชำเลืองดูฝาครอบรถหนึ่ง แล้วกระซิบเสียงเรียบ"ตรงนั้น ลังชุดสุดท้าย ข้ามั่นใจว่าถ้าทำลายได้ พวกมันต้องหยุดชั่วคราว"จ่าแฉล้มพยักหน้า มือยังจับมีดเหน็บแน่น "เอ็งจะให้ข้าทำยังไง?"เสือหาญเลื่อนสายตามองรอบ บอกแผนรวดเร็วแต่ชัดเจน"ข้าจะล่อเสือใบออกมา ถ้าเอ็งมีปืน กดซุ่มรอจังหวะ เมื่อข้าหมายเรียกได้ ให้เอ็งยิงสัญญาณเดียว แล้วพุ่งเข้าทำลายลัง ขวางทางส่งของทันที"จ่าแฉล้มขมวดคิ้ว แต่รับคำ เสือหาญขยับตัวขึ้นไปบนหลังคารถบรรทุกด้านข้าง ยืดตัวเงียบ ๆ เหยียดคอมองผ่านรอยแผ่นเหล็ก เห็นเงาเสือใบกำลังคุมคนขนของอยู่ไม่ไกล จังหวะที่ลูกน้องแยกกันตรวจลัง เสือใบยืนหันหลังให้ระยะไม่มากนักลมพัดผ่าน ใบไม้กระทบกันเป็นเสียงพร่า เสือหาญกดตัวลงแล้วเปล่งเสียงต่ำ ๆ เรียกชื่อหนึ่งคำ คำนั้นคมเหมือนมีดในความมืด"เสือใบ!"การเคลื่อนไหวด้านล่างชะงัก เสือใบหันขวับทันที ดวงตาแลบเป็นประกายเมื่อเห็นร่างดำบนรถ

ประตูบานใหญ่พุ่งเปิด คนส่งข่าวหน้าซีดวิ่งเข้ามาในห้องทำงานของท่านเผ่า มือสั่นส่งกระดาษฉบับหนึ่งให้หญิงในเครื่องแบบฝ่ายธุรการแล้วพูดห้วน ๆ"ข่าวจากตลาดครับ ทั่วพระนครกำลังพูดกันว่า…จ่าแฉล้มถูกฆ่าตายแล้ว เห็นศพถูกหามไปแถวป่าช้าเก่าเมื่อคืน"แววตาท่านเผ่าสั้นลงเป็นวินาทีเดียว ก่อนจะกลับนิ่งเย็นเหมือนกระดาษบนโต๊ะคุณชายภัทรที่ยืนข้าง ๆ ถึงกับสูดลมหายใจดัง เหมือนคนที่เพิ่งได้ยกภูเขาออกจากอก"จริงหรือไม่" ท่านเผ่าถามเสียงเฉียบคนส่งข่าวก้มหัว "คนในตลาดยืนยันหลายคนครับ มีคนเห็นกลุ่มขนศพ แล้วก็มีคนบอกว่าเห็นไฟไหม้โกดังด้วย"ภัทรก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะ เอกสารในมือกระดิกไปมา ความโกรธจางหาย กลายเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ขมเย็น"ถ้าจ่าแฉล้มตายจริง นั่นก็หมายความว่า…ปัญหาใหญ่ที่กังวลอยู่ตอนนี้ลดลงครึ่งหนึ่งแล้วครับพ่อ"ท่านเผ่านิ่งครู่หนึ่ง หยิบซองบุหรี่มาหนึ่งมวนแต่ไม่จุดไฟ"ใครปล่อยข่าวนี้" เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่คำถามนั้นสำคัญกว่าคำตอบ ใครได้ประโยชน์ใครเสียภัทรยื่นหน้า เขาพูดเร็ว"ผมจะให้ฝ่ายข่าวกรองตามตรวจสอบแหล่งที่มาของข่าวก่อน แต่เบื้องต้น ให้กระจายคำสั่งทั่วกรม ห้ามให้เรื่องนี้ถูกตั้งคำถามใน

ลมกลางคืนพัดผ่านต้นลีลาวดี เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆแสงไฟจากโคมในห้องของ จอมขวัญ อ่อนนุ่ม เธอนั่งอยู่บนเตียง พลิกหนังสือในมืออย่างเหม่อลอยความทรงจำของเธอยังขาดหายราวกับภาพที่ถูกฉีกไปครึ่งหน้า มีบางช่วงจำได้ บางช่วงเหมือนฝันราง ๆจู่ ๆ เสียงเบา ๆ ดังมาจากหน้าต่าง แอ๊ด...สายลมพัดผ้าม่านไหว พร้อมเงาดำที่แทรกเข้ามาอย่างรวดเร็วชายร่างสูงในเสื้อผ้าสีเข้มปีนเข้ามาช้า ๆ ดวงตาคมมองรอบห้องราวกับระวังภัยทุกฝีก้าวเสือหาญ เขามาในความมืด ใบหน้ามีรอยขีดข่วนจากการหลบหนี“ขวัญ...” เสียงทุ้มของเขาเอ่ยแผ่วเบา “พี่เอง...เสือหาญ”จอมขวัญสะดุ้งสุดตัว เธอรีบถอยหลังจนหลังชนหัวเตียง“คุณ...เป็นใคร!?”เสียงเธอสั่นและดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเสือหาญชะงักทันที เขาไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าจะมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่าแบบนั้น“พี่เองไง...เสือหาญ...”เขาพูดได้แค่นั้นก็หยุด เพราะเห็นแววตาเธอที่เต็มไปด้วยความงุนงง“ขอโทษนะคะ...ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร”เธอส่ายหน้าเบา ๆ “ฉัน...จำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ”คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจเสือหาญเขามองเธอนิ่ง สองมือกำแน่น“จำไม่ได้...แม้แต่ชื่อข้า?”“ค่ะ...” เสียงเธอแผ่ว “

1 สัปดาห์ต่อมาเสียงวงดนตรีบรรเลงเพลงอย่างหรูหราภายใต้แสงระยิบระยับของโคมแก้วระย้า ผู้คนในเครื่องแบบเต็มยศเดินขวักไขว่ทั่วห้องโถงกว้างที่ประดับธงชาติและตราสัญลักษณ์ตำรวจทั่วทุกมุมคืนนี้คือคืนสำคัญ คืนที่ พล.ต.อ.เผ่า ศรียานนท์ จะขึ้นรับตำแหน่งผู้บัญชาการตำรวจผู้มีอำนาจสูงสุดของประเทศอย่างเป็นทางการเหล่าข้าราชการ นักการเมือง และผู้มีอิทธิพลมากหน้าหลายตาต่างมาร่วมแสดงความยินดีเสียงแก้วกระทบกันดังกังวาน ภัทรเดินเคียงข้างพ่อในชุดสูทเรียบหรู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ“ในที่สุดพ่อก็ทำสำเร็จ” ภัทรพูดเบา ๆเผ่าหัวเราะในลำคอ “ไม่มีใครหยุดเราได้อีกแล้วลูก”เสียงชัตเตอร์จากนักข่าวดังแทรกตลอดงานบรรยากาศภายนอกหรูหรา แต่ด้านในกลับแฝงกลิ่นคาวของอำนาจและการหักหลังทันใดนั้น เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นจากหน้าทางเข้ายามสองนายที่ยืนเฝ้าประตูทำท่าลนลานก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักออก ปัง!ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีแขกทุกคนหันมามอง ชายสวมเสื้อคลุมดำเปื้อนฝุ่นก้าวเข้ามาช้า ๆแสงไฟสะท้อนใบหน้าคมเข้มและแผลเก่าที่ข้างแก้มเสือหาญด้านหลังเขา คือ จ่าแฉล้ม ที่ยังมีผ้าพันแผลตรงแขนตามด้วย น้าเพ็ง, ไอ้ส