บททั้งหมดของ Triplets and a Second Chance: บทที่ 191 - บทที่ 200

Chapter 192Bahagyang kumitid ang madidilim na mata ni Argus. “Tingnan natin kung hanggang saan siya tatagal.”Pagdating sa ikatatlumpung abogado, at pareho pa rin ang naging resulta, tuluyan nang nawalan ng pag-asa si Amara.Ngunit sa puntong iyon, may biglang nagbago.Dumating ang isang kakilala—si Assistant Henzo.Ang kanang-kamay ni Alberto De Luca.Naka-puting business suit si Henzo, elegante at may awtoridad. Magalang siyang nagsabi, “Miss Amara, gusto kayong makausap ni Mr. De Luca tungkol sa inyong diborsyo kay Young Master Argus.”Ang lugar kung saan nakipagkita si Alberto kay Amara ay isang antigong teahouse. Pagpasok niya at pagdungaw sa pintuan ng pribadong silid, isang banayad na amoy ng tsaa ang bumungad sa kanya.Naupo roon si Alberto, nakasuot ng kaswal na damit ngunit may seryosong ekspresyon sa mukha. Nagbigay ng senyas si Henzo kay Amara upang pumasok, bago ito tahimik na umurong at isinara ang pinto.Nanatiling nakatayo si Amara at tinitigan ang lalaking nasa gitna

Chapter 194Pero kahit gano’n, hindi pa rin sila makagalaw. Alam nilang nasa pampublikong lugar sila; kapag sinunggaban nila si Amara, baka sila pa ang makulong bago pa nila makuha ang isandaan libong piso.Naiinis na nagngalit ang ngipin ni Ysabel. “Mga inutil!” mura niya, bago siya mismo ang lumapit gamit ang tungkod para salakayin si Amara.Ngunit sa sandaling iyon, kumislap ang malamig na liwanag sa mga mata ni Amara. Nang makalapit si Ysabel, bigla niyang sinipa ang tungkod nito.Agad na nawalan ng balanse si Ysabel, at sa isang malakas na “blag!”, bumagsak siya sa sahig na parang pagong na nakatihaya.Maayos na itinupi ni Amara ang tseke at isinuksok sa bulsa. “Sa susunod, siguraduhin mong kaya mong lumaban bago ka makipagpatigasan.”“Amara!” sigaw ni Ysabel habang nakahandusay sa sahig, nanginginig sa galit.Hindi na siya pinansin ni Amara at tuluyang lumakad palayo.Habang tinutulungan ng mga guwardiya si Ysabel makatayo, bigla siyang pinigilan ng isa sa kanila. “Miss Bonifac

Chapter 196Malalim ang tingin ni Amara sa mga mata ni T, at hindi niya maiwasang umiwas nang bahagya ang kanyang paningin.“Paulit-ulit ka nang pinaiyak ni Argus. Hindi siya ang lalaking karapat-dapat sa’yo.”Maingat na iniabot ni T ang kamay niya at niyakap nang marahan ang babae. Para bang natatakot siyang masaktan ito—hinawakan niya si Amara na parang isang kayamanang ayaw niyang mabitawan.…Sa unahan, itinulak ni Argus palayo si Ysabel na papalapit sa kanya.Pumatak ang mga luha ni Ysabel habang sinasabi, “Argus, hindi mo ba naiintindihan? Ako ang kasama mong lumaki. Ako ang nakasama mo sa unang kalahati ng buhay mo. Mahal na mahal kita. Sampung taon na tayong nagkahiwalay, pero hanggang ngayon, ikaw pa rin ang mahal ko. Gusto kong maging asawa mo, gusto kong makasama ka habang-buhay. Bakit? Bakit mo ako itinataboy?”“Lahat ng larawang ito, puno ng alaala, Argus. Nakalimutan mo na ba? Nakalimutan mo na ba kung ano tayo noon? Alam kong marami akong pagkakamali nitong mga nakaraan

Chapter 198“Inutusan din ba siya tungkol sa paghahati ng mga ari-arian?”Nakita ni Carmela na parang naguguluhan si Amara habang paulit-ulit itong nagtatanong, kaya’t tumango siya. “Opo, ma’am. May mali po ba?”Umiling si Amara.Bagaman medyo kuripot ang dating, hindi na lang siya nagsalita pa.Pagkatapos ng lahat, si Alberto nga ay nagbigay ng isang bilyon, kaya normal lang kung ayaw na ni Argus magbigay pa ng kahit ano.Ang gusto lang naman niya ay ang diborsyo—wala nang iba pang mahalaga.Kinuha ni Amara ang bolpen, mabilis na lumagda, at iniabot ito kay Carmela. “Ayan, tapos na.”Habang pinagmamasdan ni Carmela kung paanong maayos at mahinahong pumirma si Amara, hindi nito napigilang magsalita para kay Argus.“Ma’am, alam n’yo, talagang nag-aalala po sa inyo ang asawa ninyo. No’ng dinala po kayo sa emergency room, umiyak po siya.”Kumunot ang noo ni Amara.Umiyak si Argus?Para sa kanya?Hindi siya makapaniwala. Ngumiti siya nang mapait. “Carmela, baka nagkamali ka lang ng nakita

Chapter 200Bilang tugon sa malalim na mga salita ni Argus, marahan lamang na hinila ni Amara ang gilid ng kanyang mga labi at hindi na nagsalita pa.Sumang-ayon naman ang matandang lalaki at tila gumaan ang kanyang pakiramdam.“Umalis ka riyan!”Galit na saway ni Donya Luciana kay Andrei na abala lang sa panonood ng kaguluhan.Nang mapansin ni Fely na ayaw sa kanya ni Argus, namula ang kanyang mga mata sa lungkot.Agad namang lumapit si Donya Luciana at mariing tinitigan si Argus.“Ganito ka tratuhin ni Amara, at siya pa rin ang pinapanigan mo?” singhal nito.Hinila niya si Fely at mariing sabi, “Huwag kang malungkot, Fely. Mula ngayon, si Lola na ang magmamahal sa ’yo.”“Lola,” mahinang tugon ng bata, “kung ayaw po sa akin ng lahat, puwede naman po akong bumalik sa ampunan.”Lalong nadurog ang puso ni Donya Luciana nang marinig iyon.“Hindi! Walang magpapabalik sa ’yo sa ampunan, Fely,” mariin niyang sabi habang niyayakap ang bata.Pagkatapos ay inakyat niya si Fely sa itaas at ibin