All Chapters of Triplets and a Second Chance: Chapter 371 - Chapter 380

Chapter 349 Karaniwang ang mga taong inihahagis dito ay nakasala sa iba, kaya pinababayaan silang mag-isa. Hindi niya dapat ginugulo ang negosyo ng iba. “Patriarch, ibabalik ba natin siya? Baka ito ay babae na gusto lamang ng pamilya Silvestri na alisin, at magiging abala tayo kung makialam.” Abala at hindi sulit. “Opo, hindi natin kailangan siyang ibalik sa panganib. Ang kanyang kapalaran ay nasa kanya.” Tumayo si Bianca, maingat na inayos ang kanyang damit, at lumingon upang umalis. Muling inihagis si Amara. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na sa malalim ng bundok at kagubatan, kung saan kakaunti ang mga ligaw na hayop at medyo ligtas. Ngunit sa katotohanan, walang nakakita sa kanya, at sa kanyang kalagayan, ang kamatayan ang tanging kinalabasan. Pagdating ng gabi, lalabas ang mga lobo. Mahahati siya sa piraso. Upo si Bianca sa sasakyan, at makikita pa rin niya ang anyo ni Amara sa rearview mirror. Ibaba niya ang mga mata, ayaw nang makialam… ngunit naisip niya ang kama

Chapter 351Hindi napigilan ni Alberto ang kanyang damdamin habang nakatingin sa eksenang ito. Dati, inisip niya na hindi magaling si Amara sa pagpapalaki ng bata, ngunit pagkatapos ng sinabi ni Caleb, tila hindi naman pala.Nanatili ang mga bata sa tabi ni Amara, maalaga at maayos ang pagpapalaki. Sila pala ang mga batang pasaway, hindi si Amara.Huminga nang malalim si Alberto. Sa sandaling iyon, taimtim din siyang nagdasal na maging maayos si Amara at makabalik nang ligtas.Naghanap sina Tygar at Argus buong magdamag ngunit hindi pa rin nila natagpuan si Amara.Habang naglalakad sila, nakasalubong nila ang isang grupo ng mga lobo, ngunit armado at sanay sila sa pakikidigma kaya hindi sila napinsala.Ngunit paano naman si Amara?Lumipas ang buong gabi. Hindi naglakas-loob si Argus na isipin ang detalye.Ang tanging magaan na balita ay wala silang natagpuang dugo o piraso ng damit sa paligid. Kung may nangyaring masama kay Amara, wala ring bakas nito.Nang mag-alas sais ng umaga, unt

Chapter 353Nagising si Amara sa isang hindi pamilyar na silid. Sakit ng ulo ang tumama sa kanya at instinktibo niyang hinawakan ang ulo.Dahan-dahang tumayo, tiningnan ni Amara ang maluwang ngunit kakaibang silid.Nasaan ako ngayon? Hindi ba nasa bundok ako? Paano ako napunta sa silid na ito?Labis-labis ang pagkahilo niya at wala siyang ideya kung ano ang nangyayari. Bakit palagi siyang nagigising sa hindi pamilyar na lugar?Ginamit ni Amara ang kanyang mga kamay para suportahan ang sarili sa pagtayo. Halos katabi niyang tatamaan ang pinto nang marinig niya ang mga yabag sa labas. Hindi niya alam kung saan siya, kung bakit siya narito, o kung mabuti o masama ang taong nagdala sa kanya.Para sa kaligtasan, gusto ni Amara munang obserbahan. Bumalik siya sa kama at humiga sa parehong posisyon tulad ng dati. Di naglaon, narinig niya ang tunog ng kandado na bumubukas sa pinto.Damn! Nakakulong pala siya sa loob. Agad na naunawaan ni Amara ang panganib.Tumunog ang pinto at pumasok ang is

Chapter 355Samantala, sinuwerte si Amara.Sumabit ang parachute niya sa isang matayog na puno.Nagasgas ng mga sanga ang balat niya habang dahan-dahan siyang napahinto sa ere. Ngunit hindi niya pinansin ang sakit.Huminga siya nang malalim at tumingin sa ibaba.Pagkatapos ay mabilis niyang tinanggal ang mga buckle ng parachute.Bumitaw siya.Bumagsak siya sa lupa.Isa iyong desperadong pagtakas. Para na rin siyang nagsisimula ng survival sa gitna ng kagubatan.Sa kabutihang-palad, hindi siya malubhang nasugatan sa pagtalon. Ngunit nang tumama siya sa lupa, nagliparan ang isang kawan ng mga ibon mula sa mga puno.Nanlaki ang mga mata ni Amara.“Hindi maganda ito,” bulong niya sa sarili.Alam niyang ang ingay na iyon ay madaling mapapansin.Agad siyang tumayo. At tumakbo. Hindi niya alam kung gaano na siya katagal tumatakbo nang muling bumuka ang sugat niya.Naramdaman niyang may dumadaloy na mainit na likido sa kanyang mukha. Hinawakan niya iyon. Pagtingin niya sa kamay niya, puno iyo

Chapter 357Chapter 357Sa harap ng mansyon ay may Dalawang hanay ng mga lalaking nakaitim ang nakatayo, tuwid at tila mga sundalo. Pare-pareho ang tindig at aura—malamig at disiplinado.Bumukas ang pinto ng isang itim na sasakyan. Mula roon ay bumaba si Tygar—ang kanyang presensya ay tila nagyeyelong hangin sa gabi.Ngumiti si Tomas ay minamasdan ang eksena.“Ngayon lang may naglakas-loob pumalibot sa Pamilya Moretti,” pabirong sabi niya.Sa isip niya, Noong bata pa ito, umiihi pa sa harap ko. Ngayon, ganito na ang tindig.“Tygar, matagal-tagal na rin,” ani Tomas, may halong panunuya. “Ano ito? Lulusubin mo ba ang pamilya ko?”Umangat ang gilid ng labi ni Tygar sa isang malamig na ngiti.“Tito Tomas, kumusta po kayo?” magalang ang tono ngunit walang init ang mga mata.Tumaas ang kilay ni Tomas. “Diretsuhin mo nga ako, Tygar. Sa dami ng taong dala mo, mukhang seryoso ang pakay mo.”Bahagyang kumibot ang mga daliri ni Tygar at pumitik siya. Agad na kinaladkad ng kanyang mga tauhan ang