บททั้งหมดของ ALTERS [Book 2]: บทที่ 41 - บทที่ 47

“Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong nagpakawala ng buntong hininga habang nakatitig sa mukha ng aking asawa. “Could you please stop staring at me!?” Mataray na sita nito sa akin, muli isang marahas na buntong hininga ang pinakawalan ko habang hawak ang kumikirot kong sugat sa ulo. Isang malaking katanungan kung paanong hindi ako kilala ng aking asawa. Paanong nangyari ‘yun? gayung kaninang umaga lang ay halos iyakan pa ako nito para lang kausapin ko. Pero ngayon ay ibang tao ang tingin niya sa akin, ni pangalan ko ay hindi niya mabigkas. “Damn!” Napamura pa ako ng wala sa oras ng bigla na lang ako nitong batuhin ng tsinelas sa mukha. Hindi ko namalayan na matagal pala akong nakatitig sa mukha ng asawa ko dahilan kung bakit mas lalo lang siyang nagalit sa akin. Wala ba ‘tong puso? Alam naman niya na masama ang pakiramdam ko at masakit ang sugat sa ulo ko dahil sa lakas ng pagkakahampas niya ng flower vase sa ulo ko. Tapos ngayon ay nagawa pa niya akong batuhin ng kanya

Mula sa entrance ng Logistic company ay dumating si Alexander kasama ang kanyang mga tauhan. Sa kanang bahagi niya ay ang kanyang abogado, habang sa kaliwang bahagi ay ang sekretarya nito. Samantalang sa likuran niya ay tahimik na nakasunod ang personal assistant nito at ang ikalawa niyang abogado. Natigil sa kanilang ginagawa ang mga empleyado ng Logistics Company at nagtataka na lumingon ang mga ito sa kanyang direksyon. “Ano ang ginagawa ni Mr. Foster sa kumpanya ng mga Homer?” Ito ang katanungan mula sa kanilang isipan habang nakasunod ang tingin ng mga ito sa bawat hakbang ng kanyang mga paa. Kilala siya bilang isang workaholic at halos hindi siya mahagilap dahil sa sobrang abala niya sa pagpapatakbo ng kanyang kumpanya. Kaya naman labis nilang ikinagulat ang biglaang pagdating nito. Walang pakialam na nagpatuloy lang sa paglalakad si Alexander, hindi alintana ang espesyal na atensyon na natatanggap mula sa mga kababaihan. Ramdam niya kung gaano siyang hinahangaan ng mga it

“Sa nakikita namin, masyado ka pang bata para sa isang mabigat na responsibilidad. Una ay wala ka pang karanasan, pangalawa ay hindi pa sapat ang iyong kaalaman upang pangasiwaan ang kumpanya.” Napatiǐm bagang si Alexander dahil pakiramdam niya ay iniinsto ng lahat ang kanyang asawa. Ano ang karapatan ng mga ito!? Mula sa mukha ng mga board member ay lumipat ang tingin niya sa mukha ng kanyang asawa. Namangha si Alexander, dahil imbes na mainsulto o magalit ay parang nakikinig lang ng mga payo si Hannah. Bahagya pa nga itong tumatango habang pinakikinggan ang sinasabi ng lahat. “I see, lahat ng sinabi nyo ay may katotohanan, don’t worry nauunawaan ko ang inyong mga saloobin.” Nakangiti pang saad ni Hannah habang pinapaikot ang isang ballpen sa kanyang mga daliri. “My apologies, hindi ko kayo nainform na ang aking ama ay nag resigned na sa kanyang posisyon. At inihahayag ko sa inyong lahat na ako na ngayon ang bagong CEO ng kumpanya.” Ang lahat ay nabigla, maging si Mr. Larr

“What happened to my wife?” Kinakabahan na tanong ni Alexander sa doktor na tumingin sa kanyang asawa. Narinig niya na namuntong hininga ito bago sumagot sa kanyang tanong. Kinakabahan si Alexander sa magiging sagot ng doctor pero narun pa rin ang kuryosidad na malaman ang malalim na kondisyon ng kanyang asawa.“Mr. Foster, ang nangyari sa iyong asawa ay isang nervous breakdown. May hinuha ako na hindi ito ang unang pagkakataon na naranasan ito ng asawa mo.” Malungkot na pahayag ng doktor, ramdam ni Alexander na hindi lang ito ang malalaman niya mula sa doctor dahil nababasa niya sa mga mata nito ang maraming katanungan. Mukhang maging ang doktor ay naguguluhan sa kondisyon ng kanyang asawa. Marahil nagsisimula pa lang siya na tuklasin ang totoong kondisyon ng pasyente.“What do you mean?” Hindi makapaniwala na tanong ni Alexander, batid niya na tama ang sinabi ng doktor subalit hindi mawaglit sa kanyang isipan ang mga eksena sa pagitan nilang mag-asawa bago ito tuluyang mawalan