บททั้งหมดของ ALTERS [Book 2]: บทที่ 1 - บทที่ 10

Bumukas ang pinto, umihip ang malamig na simoy ng hangin. Parang slow motion ang bawat hakbang ng mga paa ng lalaki papasok sa loob ng silid ni Hannah. Kasabay nito ang pagpihit ng katawan ni Hannah paharap sa pintuan. Tuluyang nagkaharap ang dalawa, kapwa natigilan. Nagtama ang kanilang mga mata, nagkatitigan na para bang may mahika. Pilit na sinisino ang isa’t-isa. Tanging ang pintig ng kanilang mga puso ang naririnig ng mga sandaling ito. Ang magandang ngiti sa mga labi ni Hannah ay unti-unting nawala. Kumunot ang kanyang noo, nagtatanong ang mga mata na nakatitig sa mukha ng lalaki. Bumuka ang malarosas niyang mga labi. Sinundan ito ng mga mata ng binata, napalunok pa ng wala sa oras. “Sir, ano ang maipaglilingkod ko sayo? At bakit pumasok ka sa aking silid ng walang pahintulot?” Natigilan ang lalaki ng marinig ang malamyos na tinig ng dalaga. Pakiramdam niya ay para siyang na nanaginip. Ipinikit ng tatlong beses ang kanyang mga mata, wari moy namamalikmata sa

“Abot langit ang ngiti ko habang isa-isang nilalagyan ng pagkain ang pinggan ng mga batang nakapila dito sa harap ko. Ngayong araw ay nagaganap ang feeding program dito sa bahay ampunan. Pagkatapos kong magpakain sa mga bata ay meron akong schedule ng bible study sa isang public school. Halos araw-araw akong abala sa iba’t-ibang aktibidad na naka assign sa akin. Sa totoo lang ay nakakapagod ang ganitong trabaho, pero kung bukal sa puso mo ang ginagawa mo at tapat ang iyong hangarin sa paglilingkod sa Diyos, lalasapin mo ang biyaya ng pagpapala. Masarap sa pakiramdam ang tumulong sa kapwa, at iyong pakiramdam na hindi kayang tumbasan ng anumang materyal na bagay. Pagkatapos kong salinan ng pagkain ang pinggan ng sumunod na bata ay natigilan akong bigla ng maramdaman ko na parang may nakatitig yata sa akin. Nag-angat ako ng tingin at sinipat ang paligid. Mula sa mukha ng mga kasamahan ko na abalâ sa kanilang mga ginagawa ay lumipat ang tingin ko sa mukha ibang tao. Wala

Malamyos na tugtugin ang nangingibabaw sa loob ng malawak na silid. Ang mamahaling chandelier na hugis higanteng bulaklak ang siyang nagsisilbing ilaw nito. Mula sa salaming pader ay makikita ang marangyang kabuuan ng silid pati ang mga camera sa bawat sulok ng silid. Mula sa gitna ng bulwagan ay may sampung katulong na nakasuot ng puting uniporme na maayos na nakahilera. Ang kanilang mga kamay ay may suot na puting gwantes. Hawak ng bawat isa sa kanila ang mga itim at mamahaling kahon na walang takip kaya makikita ang naglalakihang mga diamante at mamahaling alahas. Ilang sandali pa, mula sa pintuan ay pumasok si Mrs. Almira Foster. Napakaganda nito at mukha siyang kagalang-galang sa suot na cherry and white business attire. Sa kanyang likuran ay ang tatlong babaeng tagasunod na pawang nakapusod ang mga buhok sa pinakamataas na bahagi ng kanilang mga ulo. Tuwid na tuwid ang kanilang mga likod habang ang mga mata nila ay nakapako lang sa i-isang direksyon. Sa kanang bahagi ni M

“Blag!” Ang malakas na lagabog ng pinto ang nagpaigtad sa katawan ni Lara. Kasalukuyan siyang nakaupo sa mahabang sofa habang nakapatong ang mga paa sa center table. Kararating lang niya galing sa isang okasyon kasama ang kanyang mga kaibigan. Dahilan kung bakit hanggang ngayon ay suot pa rin niya ang kanyang red mini dress na ginamit niya mula sa party. Komportable siyang nakaupo, walang pakialam kahit litaw na ang kanyang pulang panty at ang maputi niyang mga singit. Mabilis ang ginawa niyang paglingon sa pintuan ng pumasok ang isang matangkad na lalaki sa loob ng kanyang condo. Nakasuot pa ito ng itim na slacks at light blue na long sleeve, halatang kagagaling lang nito sa trabaho. Hindi iyon maikakaila ng pagod sa kanyang mukha. “Where have you been, Lara!? Tinatawagan kita pero hindi mo sinasagot ang mga tawag ko.” Matigas na tanong nito. Matalim na nakatitig sa kanya ang itim nitong mga mata. Habang ang makapal niyang mga kilay ay kulang na lang magdikit dahil sa lalim ng p

“Naabala ang mahimbing kong pagtulog ng maramdaman ko ang isang presensya ng tao mula sa paanan ko. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Sa una tangka ay medyo malabo pa ang imahe na aking namulatan, kaya muli kong ipinikit ang aking mga mata. Sa pangalawang pagmulat ay unti-unti ng luminaw ang aking paningin, nagulat ako ng masilayan ko ang isang imahe ng babae sa aking harapan. Nakatayo siya sa bandang paanan ng kinahihigaan kong kama habang nakatunghay sa akin ang namumungay nitong mga mata.Namangha ako ng matitigan ko ang mukha ng babae. Kakaiba ang hugis ng kanyang mga mata, hindi ito literal na singkit pero nagmukha lang itong singkit dahil sa pahaba nitong hugis. Maging ang kanyang mga kilay ay tila perpektong iginuhit. Malayo ito sa mga babae na kailangan pang gumamit ng eyeliner upang maging maganda ang kanilang mga kilay.Hindi rin nakaligtas sa mga mata ko ang pinong buhok nito sa mukha na mas lalong nakadagdag ganda sa malagatas nitong balat. Ang kanyang balat