CHAPTER 72 PART 2

Si Nick ang klase ng tao na hindi ka magdadalawang-salita kapag nilapitan mo para hingan ng tulong at suporta. Pagdating sa pamilya, sa kaibigan, hindi matatawaran ang suportang ibinibigay niya. Siya iyong klase ng tao na hindi gugustuhing maging pabigat sa iba. Hangga't kaya, hahanapan niya ng solusyon ang problema niya nang walang nakaaalam. Siya iyong klase ng tao na hindi mo maririnig na magreklamo. Kaya ngayong nakikita ni Liam ang pinagdadaanan ng pinsan, hindi niya maiwasang hindi maapektuhan. Inakbayan ni Liam ang pinsan na ngayon ay mariing nakapikit habang nakasalampak pa rin ng upo sa sahig. "Makikita mo sila, Nick. Hindi tayo titigil. Hindi natin susukuan ang paghahanap sa mag-ina mo." "Sana nga. Sana nga." "Tiwala lang. Laban lang. At huwag mong isipin na parusa 'to sa 'yo. Hindi ka masamang tao para parusan. Nagkamali ka, oo, pero hindi basehan ang isang pagkakamali para sabihing masama kang tao. Isipin mo na isang pagsubok ito. Pagsubok na kailangan mon

CHAPTER 73

"UNCLE..." Sambit ni Rome, saka tila hinang-hinang napaupo sa tabi ng tiyuhin. Hindi siya makapaniwala sa lahat ng kan'yang mga narinig. Ngayon lang niya nalaman ang lahat dahil na-busy siya sa law school. Kung hindi pa niya ito pinuntahan ngayon ay hindi pa niya malalaman ang nangyayari dito. At sa dami ng sinabi ng Uncle Nick niya, dalawang bagay lang ang tumatak sa isip niya. Una, walang kasalanan ang Auntie Aya niya. At pangalawa, kagagawan lang iyong lahat ng sarili niyang lolo. "Paano niya nagawa 'to sa 'yo, Uncle?" Nanikip ang dibdib ni Rome nang walang makuhang sagot mula sa tiyuhin niya. Sa halip ay nakatulala lamang ito. Pinagmasdan niya ang tiyuhin. Nadudurog ang puso ni Rome habang nakatingin dito. Hindi niya kayang i-describe isa-isa ang malaking pagbabago rito. He looked so messed up. "Uncle..." Awang-awa si Rome dito. Hindi man nito sabihin sa kan'ya, ngunit damang-dama niya ang matinding pagsisisi nito. Hindi alam ni Rome ang gagawin para tulungan a

CHAPTER 73 PART 2

SAKAY NG SARILI niyang sasakyan, tinahak niya ang mahabang kalsada pauwi ng Isabela. "How dare you, Granpa. Una si Dad, at ngayon si Uncle Nick?" Tila sasabog sa matinding guilt ang dibdib ni Rome habang nagmamaneho. Hindi niya matanggap na mismong abuelo niya ang sisira sa relasyon ng Auntie Aya at Uncle Nick niya. Mas lalo siyang kinain ng guilt dahil naniwala siya. "How dare you, Granpa. How dare you!" Mag-isang umuwi ng Isabela si Rome. Hindi niya alintana ang pagod dahil sa sobrang layo. Hapon na siya nang makarating sa mansion. Kaagad niyang nakita ang abuelo. Malalaki ang hakbang na nilapitan niya ito. "IS IT TRUE, GRANDPA?" Naniningkit ang mga mata ni Rome na salubong sa kan'yang abuelo. "Romeshell, Hija." Iniumang nito ang pisngi para halikan niya. Ngunit hindi siya humalik dito o maski ang magmano. "Romeshell..." "Is it true? Ikaw ang may kagagawan kung bakit nagkahiwalay sina Uncle Nick at Auntie Aya?" "Rom--" "Why?" Masamang-masama ang loob ni

CHAPTER 74

"ARE YOU SURE, MISS?" Napailing-iling na lamang ang babaeng nasa information desk na kanina pa kinukulit ni Nick. Pang-ilang balik na niya sa hospital na iyon at ramdam niyang nakukulitan na ang babae sa kan'ya. Ngunit ayaw niyang basta sumuko. "Sir, naman. Every other day ay bumabalik kayo rito para itanong ang pangalan ng babaeng hinahanap n'yo. Pero pare-pareho lang po ang isasagot ko sa inyo. Wala ho talagang pasyente rito na ang pangalan ay Amaya Shannel Angeles-San Martin." "Pero, Miss, baka--""Sir, wala ho talaga." Putol nito sa sasabihin niya. Halatang nagpipigil lang ito na singhalan siya. "Kung nandito man ho talaga ang babaeng hinahanap n'yo, bakit hindi ko naman ho sasabihin sa inyo?" "Saka, Sir, nakailang pasok na kayo sa loob para lang siguraduhing wala siya rito at hindi n'yo siya nakita rito, hindi ba?" dagdag pa ng babae sa information desk. "Sa ibang hospital n'yo na lang ho hanapin. Baka nando'n ang asawa n'yo." Suggestion pa nito sa huli.

CHAPTER 74 PART 2

WALANG sinayang na sandali si Nick. Sakay ng motorsiklong binook ay pinuntahan niya ang address na sinabi sa kan'ya ng pamangkin. "Anong ginagawa ni Rome sa lugar na ito?" Kinabahan si Nick para sa pamangkin dahil sa pagkakatanda niya, ang lugar na tinutumbok niya ay ang dating kalamig ng daddy niya. Nasa labinlimang kilometre ang layo niyon mula sa mansion ng kan'yang mga magulang. "Anong ginagawa ni Rome dito?" Ang lakas ng kab0g ng dibdib niya. At sa sobrang pag-aalala, pagpreno niya malapit sa luma at sira-sirang kalamig ay natumba ang motorsiklo. Hindi na niya pinagtuunan ng pansin iyon dahil kaya niyang bayaran iyon sa rider na may-ari. "Rome!" Tawag niya sa pamangkin habang paglinga-linga. "Romeshell!" Ulit niya. "Where are you, Romeshell?!" Walang sagot. "Fvck!" Malutong na napamura si Nick nang sumabit sa alambre ang braso niya. "Shít! Romeshell!" Nahirapan siyang makapasok sa lumang kalamig dahil napapalibutan na iyon ng mga damo at matatalas na h

CHAPTER 75

KAHIT NAKATUNGO si Nick, ramdam niyang kanina pa siya pinagmamasdan ng mga kaibigan niya. Hindi niya alam kung paano nalaman ng mga ito ang pinagdadaanan niya. Kung sino ang nagsabi kina Michael at Warren, hindi niya alam. Basta simula nang malaman ng dalawang kaibigan niya ang nangyayari sa kan'ya, araw-araw siyang pinupuntahan ng mga ito. Hindi siya pinipilit na magkuwento. Talagang sinasamahan lang siya. Sinasamahang umiyak, malungkot, magsisi at uminom. At hindi man niya masabi sa dalawang kaibigan, pero sa puso ni Nick ay sobrang na-a-appreciate niya ang mga ito. Hindi man niya aminin sa mga ito, pero ang totoo ay malaking tulong sa kan'ya ang presensya ng mga ito. "Nicholas." Mayamaya ay untag sa kan'ya ni Mike. Hindi siya nag-angat ng tingin. Nanatiling sa basong pinaiikot-ikot niya sa ibabaw ng lamesa nakatuon ang kan'yang mga mata. Hindi nakatiis si Mike, nilapitan siya nito at tinabihan. "Pare," untag nito sabay akbay sa kaniya. "Alam nating tatlo na sa ating