Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

Mahaba-haba din ang nilakad nila. Dinala siya nito sa pinakadulo ng bilihan ng mga gulat. Paglagpas nila doon ay nakakita siya ng mga mangilan-ngilan na kainan. At sa dulo pa niyon ay mayroong maliit na pwesto na may bantay na lalaki. Nagbebenta daw ito at bumibili ng sirang cellphone. “Oh Denson, napadaan ka yata. Nobya mo?” “Hindi pa… pero malapit na.” “Aba ang hina mo naman yata ngayon!” Biro nito. “Pakipot pa eh!” ‘Bilib na talaga ako sa kapal ng mukha ng lalaking ‘to.’ Isip-isip niya. May inabot itong cellphone kay Denson. Kulay itim ay basag ang itaas ng screen. Gumagana pa naman daw at pwede pa pagtiyagaan. Ito na daw ang pinakamura. Dalawang libo… hmm mura nga kumpara sa mga luma niyang phone. “Makakatawag pa ba ito? Eh Text?” “Oo naman, kaya pa ‘yan basta wag lang mababasa. Ibalik niyo na lang sa akin kapag nasira, libre lang ang pagawa!” Tiningnan niya ng maigi ang cellphone. Puro gasgas at may basag pero pwede na. As long na makokontak niya ang magu

Dumiin ang hawak nito, alam niya ilang sandali na lang ay mapupinit ang sando niya. Nahila na iyon ng husto kaya nasasakal na siya. Baka makilala nito ang boses niya kapag sumagot siya. Pero kapag hindi naman siya sumagot ay hindi siya nito bibitawan. Mas malalagay siya sa alanganin kapag gano’n. “Relax, sir… ako lang ‘to si Miss Kulot.” Buti napigilan niyang huwag mautal. Nakahinga siya ng maluwag ng bitawan siya nito. “A-ang sarap kasi magswimming ng gabi kaya nagpaiwan ako. Pero dahil nandito ka na hindi na masarap lumangoy, este malamig na kaya aalis na ako. Bye, sir… enjoy!” “Wait…” Nagpanggap siya na walang narinig. Akala niya hindi na siya maaabutan dahil lumangoy siya ng mabilis. Pero pagkaahon niya ay naramdaman niya ito sa kanyang likuran. Humarap siya dito. Wala siyang makita kasi napakadilim. Hindi naman gano’n kaliwanag ang sinag ng buwan para masilayan ang kabuohan nito. Pero bakit pakiramdam niya ay mataman itong nakatingin sa kanya—o mas tamang sabihin na s

Nagulat ang mga lalaki ng makita si Prime. Hindi nakahuna ang isa ng sipain ito ng malakas sa dibdib ng binata. Tumalsik ito sa motorsiklong naroon. Nagpulasan ang mga ito at sinubukan na tumakas. Pero hinugot ni Prime ang baril at isa-isang binaril sa binti ang mga ito. Siyam na lalaki ang duguan na humandusay sa lupa. Ang apat ay duguan na lumuhod at nagmakaawa. Napasinghap siya ng makita ang sunod na ginawa ng tito ni Carrie. Paulit-ulit nitong hinampas ng baril sa mukha ang tumatayong lider hanggang sa mawalan ito ng malay at bumagsak na duguan ang mukha. Nawalan nga ba ng malay? O baka… patay na ito? Kinuha nito ang cellphone ay may tinawagan. Baka… ipaalinis na ang mga… bangkay! Naglakad ito pabalik na parang walang nangyari. May pulang tilamsik pa ng dugo ang damit. ‘Run, Miracle… dali!’ Hindi siya nakagalaw. Takot na takot siya kahit na huminga. Nang buksan nito ang pintuan ay napapitlag siya. Sila Denson kasama ang driver at pahinante ay halatang takot. Nakay

Hindi siya makatulog. Iniisip niya kung paano hihingi ng tawad sa mga nasabi niya sa tito ni Carrie. Tama si Aling Juanita. May tugon man o wala ang mahalaga ay humingi siya ng tawad sa pagkakamali niya. “Tapos mo na ba’ng painumin ng gamot ang mga kabayo?” “Tapos na po.” “Ang nga inahing baka? Baka ma-dehydrate sila.” “Tapos na rin po.” “Mabuti naman. Malaki na ang improvement mo ngayon, marami ka ng natutunan. Wag mong kalimutan na palagyan ng gamot ang tubig mamaya sa manukan. Baka kumalat ang sakit ng mga manok sa kabilang kulungan.” “Sige po, aling Juanita.” Nagtaka siya ng abutan siya nito ng listahan. “Ibigay mo ‘to kay sir. Listahan ‘to ng expenses ‘to ngayong buwan. Bago mo ‘to ibigay magtimpla ka muna ng kape. Gusto ni sir ang black coffee. Kaunting asukal lang ang ilagay mo. Wag kang gagamit ng 3&1 kung ayaw mong mapagalitan.” Hindi siya makapagreklamo. Sumasakit kasi ang tiyan ni Derya. Susunduin nito kasama si Denson ang kamadrona. Tumingin siya sa p

Ayaw niya sana bumangon. Pero kanina pa may kumatok ng malakas. Antok na antok pa kasi siya. Hindi siya nakabalik kagabi ng maaga. Puyat tuloy siya. “Si Derya kailangan dalhin sa hospital! Maghanda ka sasama ka sa kanila!” Nawala ang antok niya sa sinabi ni aling Juanita. Hindi daw kaya paanakin ng kamadrona si Derya kaya kailangan itong dalhin sa hospital. Malayo ‘yon dito. Kung hindi ito madadala agad sa hospital ay baka mapahamak ito at ang bata. Hindi na siya naligo. Nag jacket lang siya at sumunod. Nakita niya si Derya na alalay ng asawa papunta sa isang kotse na kulay itim. Kinuha niya ang dalang bag ng asawa nito at pinagbuksan ito ng pinto. Hindi na sila kasya sa likod kaya pumunta siya sa unahan. Akala niya si Denson ang driver. Laking gulat niya ng makita na tito ni Carrie ang naroon. ‘Ang haggard ko dahil sa puyat. Tapos siya ang fresh? Hustisya naman!’ Wala siyang choice kundi sumakay. Emergency ‘to kaya kailangan. Habang lulan ng kotse ay nag uusisa ito sa mag