All Chapters of Secretly, Mrs. CEO: Chapter 61 - Chapter 70

Naya Diaz Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko nang marinig ko ang sinabi sa akin ni Xavier kanina. May gusto raw siya sa akin pero balak din niyang gamitin ako laban sa sarili kong pamilya. Kulang nalang ay ibato ko sa kanya ang mga bagay na hawak ko kanina. Kulang nalang ay murahin ko siya at pagsabihan siya ng kung ano-anong mga salita. Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ko kasunod niyon ay ang paghiga ko sa kama. Napahilamos ako sa mukha ko at hindi kalaunan ay tinapunan ng tingin ang oras. 9:30 na pala ng gabi. It's been fifteen minutes since Xavier went back to the office. Ilang minuto na rin ang nagdaan simula nang makaramdam ako ng gutom. Kaya naman sa puntong iyon ay agad akong bumangon mula sa pagkakahiga ko at nagtungo sa kusina. Namilog ang mga mata ko kasunod niyon ay ang pagguhit ng ngiti sa mga labi ko nang makita ko ang lutong ulam sa lamesa. Matapos kong kumuha ng pinggan at kubyertos ay agad akong pumwesto upang kumain. Ngunit nakakalimang su

Third Person's POV Matamis ang ngiting nakaguhit sa mga labi ni Corazon habang naghahanda ng kanilang hapunan. Ngunit sa kabila ng pananahimik niyang iyon ay abala rin ang kanyang asawang si Marshall na titig na titig sa kanya. Lihim na lamang siyang napailing habang matamang pinagmamasdan si Corazon sa mga sandaling iyon. Pansin niya ang biglaang pagbabago ng mood nito simula nang makausap nito ang kanilang panganay na anak. For the past few weeks, hindi ganoon kung paano umasta ang kanyang asawa. But right now, as if things had shifted. Hindi nga niya tiyak kung natutuwa ito dahil nakausap na rin nila si Naya o mayroon na naman itong panibagong binabalak. He knows her wife – especially when it comes to their daughter. Paano niya mamahalin ang batang iyon kung hindi naman niya iyon tunay na anak? Paano nito mamahalin ang anak ng kanyang asawa sa naunang babaeng minahal nito? "Why the change of the mood?" aniya habang hindi pa rin maalis-alis ang pagkakatitig sa asawa. "Mukha y

Naya Diaz Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa mga labi ko nang matapos kong ayusin ang sarili ko. Suot ko ang powder blue dress na binili sa akin ni Xavier a week after our wedding. Bukod pa roon ay naglagay ako ng mild makeup sa mukha ko upang pormal naman akong tingnan kahit paano. Nabaling ang tingin ko sa cellphone ko na sa mga sandaling iyon ay panay ang tunog. Mula roon ay lumitaw sa screen ang pangalan ng pinsan ko na siyang may anak ng pamangkin ko na magbi-birthday ngayong araw. Humugot ako ng isang malalim na buntung-hininga at bahagyang pumikit. Hindi ko alam kung tama ang desisyon ko sa gagawin kong pagpunta sa kaarawan ng pamangkin ko. Hanggang ngayon kasi ay hindi ko pa rin nasasabi o nababanggit kay Xavier ang tungkol dito. We still haven't talked since last night. Umiling ako kasunod niyon ay ang pagguhit ng matamis na ngiti sa mga labi ko. Mabilis pa sa alas-kuatro kong dinampot ang cellphone ko na nakalapag sa counter kasunod niyon ay ang tuluyan kong paglabas

Naya Diaz "What is he doing here?" anas ko loob-loob ko habang nakatuon ang tingin sa pwesto ni Xavier mula sa di kalayuan. "Nagawa pa niya akong sungitan kanina samantalang ako ang dapat na umasta ng ganoon tungo sa kanya." Agad na nagkasalubong ang dalawang kilay ko nang rumehistro sa isip ko kung paano niya ako pinakiharapan kani-kanina lamang. Noong una ay maganda ang pakikitungo niya sa akin at halos mapunit na ang mga labi niya. Pero hindi nagtagal ay agad na naglaho ang mga ngiting iyon at napalitan ng tila ba pagkairita. Anong gusto niyang palabasin sa inasta niyang iyon? Umiling ako at hindi kalaunan ay pilit na iwinawaksi sa isipan ko ang mga bagay na iyon. For now, hindi ko muna si Xavier o ang mga bagay na may kinalaman sa kanya. For now, itutuon ko muna ang atensyon ko sa mas importanteng bagay tulad na lamang ng party ng pamangkin ko. Sa pagbalik ko sa aking ulirat ay natigil ako nang isang lalaki ang namataan kong nakatayo sa harap ko. May hawak-hawak siyang baso n

Naya Diaz "Tita Naya!" sigaw ng pamangkin kong si Henry. Sa pagtayo ko mula sa pagkakaupo ko ay kasabay din iyon ng patakbong pagyakap sa akin ni Henry. Tuwang-tuwa itong sinalubong ako at ganoon din ako sa kanya. "Happy 7th birthday, my dear pamangkin" anas ko matapos ang yakapan naming iyon. "Are you happy right now?" Tumango siya. "Yes, Tita. I am so happy because you are here. Akala ko hindi ka makakapunta." "Pwede ba namang hindi ako pumunta?" sambit ko na bahagya niyang ikinatawa. "Kung hindi ako pupunta siguradong mabibingi na nama ako sa pagwawala mo. Isa pa, siguradong aawayin ako ng papa mo kapag nagkataon." Natawa siya at muli ay yumakap sa akin. "Thank you, tita Naya. Pero baka may nakalimutan ka? Nasaan ang birthday gift ko? Meron ka bang surprise para sa 'kin? Did you bring it with you? Naalala mo ba 'yong sinabi ko sa 'yong gusto kong matanggap ngayong birthday ko?" Bagamat hindi ko pa man nasasagot ang mga tanong niya ay kita ko na ang tuwa at pagkasabik sa kanya