All Chapters of Niloko Ako Ng Ex Ko, Kaya Tito Niya Ang Pinakasalan Ko: Chapter 111 - Chapter 120

Ang bawat paghinga ay may kasamang pag-ungol ng iritasyon, isang paglabas ng kaba at paghanga sa lalakeng nasa isip nito na hindi kayang itago.Magsasalita na sana si Alyana, ngunit nauna sa kanya si Ron sa pagsasalita.“Tumigil ka nga riyan. Ikaw na bata ka, ilang taon ang agwat nun sa’yo,” mariing sambit niya. " Ang ganoong lalake, hindi mapagkakatiwalaan. Ang mga tipo non? Mga babaeng lumaki sa syudad. Masyado kang inosente para sa lalakeng ganon, Rina."Sabay silang napatingin pareho ni Alyana at Rina kay Ron, na kakalabas lang mula sa opisina.Nakababa ang ulo niya sa ilang sandali bago itinaas, at nakatiklop ang manggas ng polo, habang hawak ang ilang papeles.Kahit na kakalabas lang, halatang alam na agad ni Ron ang pinag-uusapan nila, base sa ekspresyon ng mukha niya."Umayos ka, Rina," dugtong pa ni Ron sa kapatid niya.Natawa si Alyana nang makita ang bahagyang busangot na mukha ng boss niya, isang ekspresyon na nagpapakita ng halo ng pagiging strict at pagiging protective.N

Kita sa mukha nito ang inis, pero mas nangingibabaw ang pag-aalala.Nakagat ni Alyana ang labi niya at agad napapikit. Ramdam niya ang hapdi ng hiya at takot na sabay na bumalot sa kanya, parang isang mabigat na alon na unti-unting lumulunod sa kanya.Gusto niyang magsalita, gusto niyang magpaliwanag, pero tila naubos ang lahat ng salita sa lalamunan niya.“Sorry. Yung baso, ikaltas mo na lang sa—” mahinang sambit niya, halos pabulong na, puno ng pagsisisi.“Really? You really still think about that fvcking glass, Alyana? Anong pakealam ko jan sa iisang baso? Paano kung masugatan ka? Pupulutin mo pa talaga?!”Iritang tanong ni Ron, pero kahit galit ang tono nito, rinig na rinig ang pag-aalala doon.Halos nanginginig din ang boses nito, na para bang hindi nito gusto na masugatan ng kahit kaunti si Alyana.“Hello— oh? Anong nangyare?” Takang tanong naman ni Rina nang lumabas na ito sa opisina.Halatang nagulat ito sa eksenang bumungad sa kanya. Mabilis ang pag-ikot ng tingin niya sa pali

Even Rina looks at Gabriel, halatang nagtataka at medyo nag-aalala kung bakit biglang naging seryoso si Gabriel at hindi man lang gumagalaw para kunin ang menu na inaabot ni Alyana."Sir," ni hindi na maiwasan ni Alyana na magtunog iritasyon iyon kaya napapikit siya ng mariin at huminga.Parang may bigat sa titig niya na hindi kayang balewalain, at ramdam ni Alyana na halos tumigil ang mundo sa paligid niya sa init ng tension.Huminga si Alyana ng malalim, pilit pinipigilan ang sarili na huwag mapahalata at pilit kinokontrol ang bawat galaw ng katawan niya, kahit ramdam niya ang mabilis na pagtibok ng puso at paninikip ng dibdib sa galit at inis.“Sabihan niyo na lang po ako kung mag-oorder na kayo,” sambit na lang niya, iniisip na baka wala pa itong planong mag-order kaya hindi pa ito nagsasalita o kunin man lang ang menu.Aalis na sana muna siya, gusto niyang makalayo kahit ilang segundo lang, ngunit bago pa niya magawa iyon ay agad nang hinawakan ni Gabriel ang menu at inagaw iyon m

Nakagat ni Alyana ang labi niya, mariin, na para bang sa simpleng galaw na iyon ay mapipigilan niya ang pagyanig ng loob niya.Tuluyan nang nanginig ang kamay niya at kinailangan niyang ilapag ang tray sa gilid ng mesa para hindi ito mahulog at magdulot pa ng eksenang ayaw na ayaw niyang mangyari.Ramdam niya ang bigat ng mga mata sa paligid, pero mas nangingibabaw ang isang titig, ang titig na kahit hindi niya lingunin ay malinaw niyang kilala.She could clearly feel the dangerous stare burning on her skin. Kanina pa ito nakatitig sa kanya, pero ngayon? Mas sumubra ang titig nito na para bang kung nakakatunaw ang titig ay kanina pa siya natutunaw.Para bang ang init nito ay dumidikit sa kanya, gumagapang sa batok at bumababa sa gulugod niya. Kahit hindi siya tumingin, alam niya… kilala niya kung sino iyon. Alam niya ang bigat ng titig na iyon, ang uri ng tingin na minsan nang nakasakit at tuluyang sumira sa kanya, ang tinging minsan niyang minahal.“A-Ayos lang,” alanganing sambit ni

“Hey, I told you na ihahatid kita,” napasulyap na si Alyana sa likod niya nang marinig na ulit niya ang boses ni Ron sa likod niya. May bahid ng pag-aalala ang tono nito kahit pa sinusubukan niyang gawing magaan ang dating.“Ang tigas ng ulo,” umiiling na sambit pa ni Ron, pero may munting buntot ng ngiti sa labi niya, yung ngiting hindi niya napigilan kahit halata ang pag-aalala. “But that's fine, kaya nga gusto kita,” mahinang sambit pa ni Ron, halos parang pahapyaw lang, na hindi gaanong narinig ni Alyana at tila sinadya ring huwag iparinig nang buo.Bahagyang natigilan si Alyana, parang nagising mula sa malalim na pag-iisip, na para bang biglang may humila sa kanya pabalik sa kasalukuyan.Ramdam niya ang biglang pagbigat ng dibdib, isang pakiramdam na hindi niya agad maipaliwanag.Saglit siyang napapikit, huminga nang marahan, pinipilit pakalmahin ang sarili, bago tuluyang kagatin ang labi, isang pamilyar na kilos tuwing may pilit siyang nilulunok na emosyon, tuwing may mga salitan