All Chapters of The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Chapter 301 - Chapter 310

3rd Person's Point of ViewMatapos ang mission niya, napagdesisyunan nilang magpahinga muna ng isang araw.Isang buong araw na pahinga.At iyon ang bagay na pinakahinihintay niya matapos ang nakakapagod na mga pangyayari nitong mga nakaraang araw.Sa wakas, wala muna siyang kailangang isipin na mission.Wala munang kailangang habulin.Wala munang kailangang bantayan.At higit sa lahat, wala munang kailangang ipagsapalaran ang buhay niya.Kaya naman nang malaman niyang wala ring klase dahil kailangan pa ng mga estudyante na makabawi mula sa trauma na idinulot ng kaguluhang nangyari sa kanilang paaralan, agad siyang nakaramdam ng kaunting ginhawa.Tahimik ang paligid.Walang ingay mula sa mga estudyanteng nagmamadaling pumasok sa kanilang mga silid.Walang mga guro na nagmamadali sa kanilang mga lesson.At wala ring anumang bagay na maaaring makagambala sa kanyang pahinga.Kaya naman humiga siya sa kanyang kama at mahabang napabuntong hininga.Napakasarap sanang matulog nang buong araw.

3rd Person's Point of ViewTahimik na nakatayo si Dorryn sa loob ng isang silid na matagal nang may espesyal na lugar sa kanyang puso.Sa kanyang mga kamay ay hawak niya ang isang maliit na damit pambabae para sa isang baby. Napakaliit nito, tila sapat lamang upang isuot sa isang sanggol na ilang buwan pa lamang. Simple lamang ang disenyo nito, ngunit para kay Dorryn, higit pa sa isang ordinaryong damit ang hawak niya.Para itong isang alaala.Isang alaala ng anak na hindi niya nakasama nang matagal.Nandidito siya ngayon sa silid ng babaeng anak niya, ang kambal na kapatid sana ni Chael. Isang anak na babae na matagal nang nawala sa kanilang buhay, ngunit hindi kailanman nawala sa puso ni Dorryn.Lumipas na ang ilang taon mula nang mangyari ang lahat.Gayunpaman, para kay Dorryn, parang kahapon lamang nangyari ang lahat.Minsan, sapat na ang isang maliit na bagay upang muling bumalik ang isang alaala na pilit niyang ikinukubli sa pinakadulong bahagi ng kanyang isipan.At ngayon, ang

3rd Person's Point of ViewLumipas ang ilang sandali habang nananatiling magkayakap ang mag ina.Sa maliit na silid, tila huminto ang oras.Walang ibang mahalaga kay Chael kundi ang makita ang kanyang ina na muling ngumiti. Hindi niya lubos na nauunawaan kung gaano kalalim ang sugat na iniwan ng pagkawala ng kanyang kakambal, ngunit naiintindihan niya ang isang bagay.Masakit para kay Mommy ang mawalan ng kanyang anak.Kaya kahit limang taong gulang pa lamang siya, gusto niyang maging sandalan nito.Gusto niyang maging dahilan ng ngiti nito.At higit sa lahat, gusto niyang tuparin ang sinabi niya.Hahanapin niya ang kanyang twin sister.Dahan dahan siyang humiwalay sa pagkakayakap kay Dorryn at tinitigan ang mukha nito."Mommy.""Hmm?""Do you miss her?"Natigilan si Dorryn.Saglit siyang hindi nakasagot.Sa simpleng tanong ng kanyang anak ay tila mu

Miles' Point of View* Flashback Madilim ang eskinita nang gabing iyon. Halos walang ilaw mula sa mga poste, at tanging ilang maliliit na ilaw mula sa mga tindahan ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa paligid. Pauwi na sana ako noon. May hawak akong bote ng coke na nabili ko sa malapit na tindahan, habang ang cap ko ay bahagyang nakababa sa noo. Hindi naman ako nagmamadali. Gusto ko lamang makauwi agad dahil pagod na ako. Ngunit bago pa man ako tuluyang makalabas sa eskinita, may napansin akong mga anino sa unahan. May isang lalaki na nakahandusay sa sahig. At may limang lalaki na nakapalibot sa kanya. Napahinto ako. Hindi ko agad maunawaan kung ano ang nangyayari, ngunit nang makita kong may isang lalaking nakatutok ng baril sa ulo ng nasa lupa, biglang naging malinaw ang lahat. May gustong pumatay. "Mamamatay ka na, Casiano!" Malamig ang boses ng lalaking may hawak ng baril. Nakita kong bahagyang gumalaw ang lalaking nasa lupa, ngunit tila wala na siyang

Miles' Point of ViewNakarating na kami sa opisina niya matapos ang ilang minutong biyahe. Tahimik lang ako habang naglalakad sa likuran niya, pilit na iniisip kung bakit niya ako dinala rito.Hindi ko naman alam kung ano ang kailangan niyang sabihin sa akin.Sa totoo lang, medyo kinakabahan ako.Hindi dahil sa opisina mismo, kundi dahil sa kakaibang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. Simula nang makilala ko siya, napapansin kong iba ang pakikitungo niya sa akin kumpara sa ibang tao.Mas seryoso siya kapag kausap ako.Pero minsan naman, parang may kakaibang interes siya sa mga ginagawa ko.Pagpasok namin sa isang maluwang na silid, agad kong napansin ang isang lalaki na nakatayo sa gilid ng malaking mesa. May hawak itong ilang dokumento at mukhang matagal na kaming hinihintay.Lumapit ang lalaki sa amin at tahimik na iniabot sa akin ang isang papel.Kinuha ko iyon habang bahagyang kumunot ang noo ko.Tinitigan ko muna ang papel bago ako napatingin sa kanya."Ano 'yan?""Kontrata."N