Todos los capítulos de The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Capítulo 271 - Capítulo 280

Dorryn's Point of ViewNakaramdam ako ng kakaibang kilabot na unti unting gumapang sa aking batok. Isang malamig na pakiramdam na matagal ko nang kinagisnan sa tuwing may panganib na papalapit. Hindi iyon basta simpleng kutob lamang. Isa iyong instinct na ilang beses nang nagligtas sa akin sa bingit ng kamatayan.May nakatingin sa amin.Hindi ko man siya makita ay ramdam na ramdam ko ang bigat ng mga matang nakasunod sa bawat kilos namin.Tahimik kong inilibot ang aking paningin sa paligid. Wala akong ipinahalatang may napansin ako. Nanatili pa rin ang kalmado kong ekspresyon habang dahan dahan kong sinusuri ang bawat sulok ng lugar.Ilang segundo lamang ang lumipas nang mahagip ng aking mga mata ang isang aninong mabilis na umatras.Sandali lamang siyang nasilayan.Ngunit sapat na iyon.Napakagat ako sa loob ng aking pisngi.Mukhang kilala ko kung sino ang taong iyon.Hindi na siya nag aksaya ng oras at agad na nawala sa aking paningin matapos mapansin na nakita ko ang kanyang presen

3rd Person's Point of View*Ang bawat yabag ni Liam ay umaalingawngaw sa mahabang pasilyo na tila ba hinahabol siya ng sarili niyang anino. Humahaginit ang hininga niya habang pilit niyang pinipigilan ang nanginginig niyang katawan. Pakiramdam niya ay bawat segundo na lumilipas ay unti unting kumakain sa natitira niyang pag asa.Hindi na niya alam kung ilang beses siyang lumingon sa likuran. Ang bawat sulok ng gusali ay tila nababalot ng nakakabinging katahimikan. Walang sigawan. Walang yabag. Wala kahit anong ingay na nagbibigay ng senyales na may iba pang buhay sa lugar na iyon.Lalong bumigat ang dibdib niya.Agad niyang kinuha ang cellphone mula sa bulsa at halos manginig ang mga daliri habang pinipindot ang pangalan ng ama niya.Nag ring sandali.Pagkatapos ay biglang naputol.Sinubukan niya ulit.Muli na namang nabigo.Nanlaki ang mga mata niya habang paulit ulit na sinusubukang tawagan ang ama ngunit tila ba nilalamon ng katahimikan ang bawat pagtatangka niyang humingi ng tulon

3rd Person's Point of View Nakatutok pa rin ang malamig na dulo ng baril na hawak ni Kenji kay Liam. Walang sinuman ang nangahas na gumalaw. Ang hangin sa paligid ay tila biglang bumigat habang ang bawat isa ay naghihintay kung sino ang unang kikilos. Tanging ang malalalim na paghinga nila ang maririnig sa gitna ng nakabibinging katahimikan.Nanatiling matatag ang titig ni Kenji kay Liam. Wala nang bakas ng pagkalito sa kanyang mga mata. Ang lalaking minsang nawalan ng alaala ay tuluyan nang nagbalik. Kasabay ng pagbabalik ng kanyang alaala ay ang lahat ng sakit, pagtataksil, at mga katotohanang matagal niyang nakalimutan.Napansin iyon ni Liam at lalo siyang kinabahan. Alam niyang hindi na niya kayang manipulahin ang taong nasa kanyang harapan.Bago pa man may makapagsalita, isang malakas na putok ang biglang umalingawngaw sa buong lugar.Namilog ang mga mata ni Dorryn.Sa isang iglap ay mabilis niyang hinila si Kenji palayo.Nagulat si Kenji nang maramdaman ang lakas ng paghila ni

Dorryn’s Point of ViewNakatingin ako sa asawa ko na seryoso ang mukha habang tahimik na nakatingin sa akin.Hindi ko mabasa kung ano ang tumatakbo sa isip niya. Sa kabila ng ingay na nagmumula sa paligid, tila ang mundo ay biglang naging tahimik sa pagitan naming dalawa.Nando stood in front of me, his eyes fixed on mine.May kung anong bigat sa titig niya na hindi ko maipaliwanag. Para bang may gusto siyang sabihin, ngunit naghihintay lamang siya sa magiging paliwanag ko."Dong..."Mahina kong sambit sa kanya.Magpapaliwanag sana ako, ngunit bago pa man ako makapagsalita ay bigla siyang napatingin sa likuran ko.Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya."Dorryn!"Hindi ko pa man nauunawaan ang nangyayari ay isang iglap niyang hinila ang katawan ko palapit sa kanya.At kasunod noon ay isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa buong paligid.Bang!Nanlaki ang mga mata ko.Para bang biglang huminto ang oras.Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa loob ng ilang segundo. Ang tangi

Dorryn's Point of ViewNandito kami ngayon sa labas ng operating room, tahimik na naghihintay kung ano ang magiging resulta ng operasyon kay Nando.Halos hindi ko na maramdaman ang mga kamay kong mahigpit na magkakapit sa isa't isa. Ilang oras na kaming nakaupo rito, ngunit para sa akin ay tila napakatagal ng bawat segundo. Ang bawat tunog mula sa loob ng operating room ay sapat para mapabilis ang tibok ng puso ko.Umiiyak pa rin ako habang hinihintay na matapos ang operasyon.Hindi ko na mabilang kung ilang luha na ang tuluyang kumawala sa mga mata ko. Paulit ulit kong pinupunasan ang mga ito, ngunit wala ring silbi dahil ilang segundo lamang ay muli na naman itong dadaloy.Hindi ko kayang isipin kung ano ang maaaring mangyari kay Nando.Hindi ngayon.Hindi matapos ang lahat ng pinagdaanan namin.Hindi matapos kong sa wakas ay magkaroon ng pagkakataong makasama siya nang walang anumang humahadlang sa amin.Ilang beses ko nang sinubukang kumbinsihin ang sarili kong magiging maayos ang