Lahat ng Kabanata ng CHASED BY MY HOT BOSS: Kabanata 331 - Kabanata 340

IYONG galit na awra ay biglang nagbago. Biglang lumambot ang ekspresyon ng kanyang mukha. “I’m here to apologize. Alam ko na iniisip niyong masama ako. Wala akong intensyon na saktan si Elisa. Sa maniwala kayo o hindi, concern ako sa kanya.” Nagkatinginan kami ni Calvin. Ramdam ko ang bahagyang paninigas ng kanyang katawan sa tabi ko. “Concern?” malamig na ulit ni Calvin. Halatang hindi siya kumbinsido sa sinabi ni Samantha. Bahagyang napabuntong-hininga si Samantha at ibinaba ang tingin. Para bang nahihirapan siyang ipaliwanag ang sarili niya. “Alam kong wala na akong karapatan na makialam sa buhay ninyong dalawa,” mahinang sabi niya. “Pero Elisa… buntis ka. Hindi mo dapat pinapabayaan ang sarili mo.” Napakunot ang noo ko. “Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ko. Tumingin siya sa akin, saka saglit na napatingin sa tiyan ko. “Kanina… nakita kita sa parking. Halos mahilo ka na. Kung hindi ka sinalo ng guard, baka bumagsak ka na.” Bahagya akong natigilan. Totoo iyon, p

NAKALABAS na ako ng ospital at balik na sa normal ang mga araw ko. "Love, I prepare food for you. Come inside my office..." sabi ni Calvin, na kausap ko sa intercom. "Okay po," sagot ko saka pinatay ang intercom. Napabuntong-hininga ako bago tumayo mula sa upuan ko. Ilang araw na rin mula nang makalabas ako ng ospital, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin tuluyang nawawala ang alaala ng nangyari. Humakbang ako palabas ng opisina ko at nagtungo sa opisina ni Calvin. Pagbukas ko ng pinto ay bumungad agad sa akin ang amoy ng pagkain. Nasa mesa niya ang ilang lalagyan ng pagkain na maayos na nakahilera. Napatingin sa akin si Calvin at agad na ngumiti. "Come here," malumanay niyang sabi. Lumapit ako sa mesa niya. Hinila niya ang isang upuan para sa akin. "Umupo ka muna. Kailangan mong kumain sa tamang oras," sabi niya habang inaayos ang mga pagkain. Napangiti ako nang bahagya. "Para naman akong bata kung pagsabihan mo." Napatingin siya sa akin, may halong lambing ang tingin ni

“H-HUH? Si Calvin? Anong nangyari sa kanya?” Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sobrang pagkagitla. “Ma’am, nasangkot po siya sa isang car accident,” sagot ng lalaki sa kabilang linya. “Dinala na po siya rito sa emergency ng St. Matthew Hospital.” Biglang nanghina ang tuhod ko. “A-Accident…?” bulong ko. “Ma’am?” tawag ng lalaki nang hindi ako agad nakasagot. “C-Condition niya? Kumusta siya?” nanginginig kong tanong habang napahawak sa mesa sa tabi ko para hindi tuluyang mawalan ng balanse. “Ginagamot na po siya ng mga doktor ngayon. Mas mabuti pong makapunta kayo rito agad.” Parang umingay ang paligid ko. Hindi ko na marinig nang malinaw ang ibang sinasabi ng lalaki. Ang tanging tumatak lang sa isip ko ay ang mga salitang car accident. “P-Pupunta ako… pupunta ako ngayon,” mabilis kong sabi bago pinatay ang tawag. “Elisa?” nag-aalalang tawag ni Giselle. Napatingin ako sa kanya. Halos hindi ko maramdaman ang sarili kong katawan. “S-Si Calvin…” nanginginig kong sabi.

MGA ilang araw pa ang nagdaan, naiuwi na namin si Calvin sa mansyon. Sinalubong kami ng parents niya. Hawak ni Calvin ang kamay ko na naglakad palapit sa mga magulang niya. "Welcome home, anak..." maluha-luhang sabi ni Tita. Nilapitan niya si Calvin at niyakap ng mahigpit. “Mom… huwag na po kayong umiyak. I'm okay.” pagpapakalma ni Calvin sa mom niya. Hindi pa rin napigilan ni Tita ang pagluha habang hinahaplos ang pisngi ni Calvin, para bang tinitiyak niyang totoo itong nasa harapan niya at hindi lang panaginip. “Akala ko… akala ko mawawala ka sa amin…” basag ang boses niyang sambit. “Hindi po mangyayari ‘yon,” marahan na sagot ni Calvin. “Hindi pa ako tapos dito.” Napangiti si Tito habang nakatayo sa gilid, pero halata sa mga mata niya ang pag-aalala na pilit niyang itinatago. Lumapit siya at marahang tinapik ang balikat ng anak. “You gave us a scare, son.” “Sorry, Dad,” sagot ni Calvin, bahagyang napayuko. “Hindi ko rin naman ginusto.” Napatingin sa akin si Tita pagkatapos

"ELISA, when you tell your parents that you are getting married to Calvin? Aba, lumalakad ang araw. Baka gusto ninyo nang ganapin ang kasal sa lalong madaling panahon..." tanong ni Tita. Hindi ko alam ang isasagot ko. Dahil nakagisnan ko naman na walang mga magulang. "Tita, susubukan ko pong puntahan ang Tiya ko para ipaalam sa kanila ang tungkol sa pgbubuntis ko..." sagot ko na tila nag-aalangan. Nagkatinginan ang mag-asawa. Parang may hindi sila sinasabi, pero ramdam ko na may iniisip sila. “Wala ka bang contact sa kanila, hija?” mahinang tanong ni Tita, mas naging malumanay ang boses. Bahagya akong napayuko. “Matagal na po kasi kaming hindi nagkikita…” amin ko. “At hindi rin po maganda ang huling pag-uusap namin.” Tahimik na nakinig si Tito, habang si Tita naman ay tila naaawa ang tingin sa akin. “Pero kailangan pa rin nilang malaman,” dugtong ko, pilit pinatatatag ang sarili. “Kahit paano… pamilya ko pa rin sila.” “Gusto mo bang samahan ka ni Calvin?” tanong ni T