Lahat ng Kabanata ng CHASED BY MY HOT BOSS: Kabanata 351 - Kabanata 360

"DO we have visitors?" Natanong ni Tita, mommy ni Calvin. Sabay sila ni Tito na napatingin sa amin ni Calvin. Habang sina Tiya Esperanza at Ate Gladys ay parang walang pakialam na nakaupo. “Good morning po, Tita at Tito…” bati ko, pilit na inaayos ang boses ko kahit ramdam ko ang tensyon sa paligid. Ngumiti si Tita, pero bakas sa mukha niya ang pagtataka. “Good morning, iha,” sagot niya. “Do we have visitors?” Napatingin siya kina Tiya Esperanza at Ate Gladys na komportableng nakaupo, parang matagal nang may-ari ng bahay. Napakurap si Tito at bahagyang umubo. “Ah… and who might they be?” Nagkatinginan kami ni Calvin. Ramdam ko ang bahagyang paghigpit ng hawak niya sa kamay ko, parang sinasabing siya na ang bahala. “Mom, Dad…” kalmado niyang simula. “They’re Elisa’s relatives.” Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Tita. “Relatives?” Tumayo si Tiya Esperanza, may matamis na ngiti sa labi. Pero may kakaibang lamig sa mga mata niya. “Naku, pasensya na po kung hindi kami agad nag

CHECK UP ko sa OB ko at hindi ako nasamahan ni Calvin. Mag-isa akong naghihintay sa tawag sa akin. Tahimik ang paligid ng clinic. Malamig ang aircon, pero hindi nito kayang patigilin ang kaba sa dibdib ko. Mag-isa akong nakaupo, hawak ang maliit na papel na may number ko habang hinihintay na tawagin. Napatingin ako sa phone ko. Wala pa ring message si Calvin. Napabuntong-hininga ako at marahang hinaplos ang tiyan ko. Kahit ngayon man lang sana, sinamahan mo ako… “Ms. Elisa?” tawag ng nurse. Mabilis akong tumayo. “Yes, po.” “Pwede na po kayong pumasok.” Tumango ako at pumasok sa loob. Sinubukan kong maging kalmado habang kinakausap ako ng doctor, pero may kung anong bigat sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Paglabas ko ng clinic, agad kong kinuha ang phone ko. Magte-text sana ako kay Calvin nang may marinig akong pamilyar na boses na tumawag sa akin. “Elisa.” Napahinto ako. Dahan-dahan akong napalingon. Doon ko siya nakita. Nakatayo si Samantha sa di kalayuan. Nakasuot n

“D*MN! Samantha, huwag kang gumawa ng kuwento para makuha ako ulit! Hindi mo alam ang sinasabi mo!” malakas na bulyaw ni Calvin. Nanlaki ang mga mata ni Samantha na napabaling kay Calvin. Kitang-kita ko ang pag-igting ng panga niya—pero hindi siya umatras. Sa halip, ngumiti siya nang mapait. “See?” mahina niyang sabi, halos bulong. “Ganyan ka pa rin kapag tinatamaan ka ng katotohanan.” “Enough,” mariing sabi ni Calvin, humakbang palapit sa kanya. “Stop dragging Elisa into your mess.” Parang may tumama sa pangalan ko. Elisa. Napaatras ako ng kaunti, mas lalong hinigpitan ang hawak sa tiyan ko. “Mess?” ulit ni Samantha, tila nasaktan pero pinipigil. “You’re calling this a mess?” Sandaling katahimikan. Tanging mga hingang mabibigat lang ang maririnig. “Calvin…” tawag ko, nanginginig na ang boses ko. “Please… ano ba talaga ‘to?” Napalingon siya sa akin agad. “Baby, listen to me,” mabilis niyang sabi, lumambot agad ang boses niya. “Wala ‘to. She’s twisting things.” Pero hin

HINDI ako dalawin ng antok. Napabaling ako ng tingin kay Calvin. Pinakatitigan ko ang kanyang gwapong mukha. Hindi ko na naman napigilan ang mga luha ko na umagos. "I love you, Calvin. Pero, bakit mo ginawa mo sa akin ito?" Bigkas ko na ako lamang ang nakakarinig. Mahina akong napahikbi, mabilis kong pinunasan ang luha sa pisngi ko kahit paulit-ulit lang din itong bumabalik. Nakatalikod si Calvin sa akin, nakatayo sa may bintana, nakatanaw sa dilim sa labas ng mansyon. Tahimik siya, pero alam kong gising din siya, ramdam ko sa bigat ng hangin sa loob ng silid. “Calvin…” tawag ko, halos pabulong lang. Dahan-dahan siyang lumingon. “Hindi ka pa rin makatulog?” tanong niya, mahinahon. Umiling ako. “Hindi ako makatulog sa dami ng iniisip ko,” sagot ko, nanginginig ang boses. “Sa dami ng hindi ko maintindihan…” Lumapit siya sa gilid ng kama, pero hindi agad umupo. Parang nag-aalinlangan pa rin kung anong tamang lapit sa akin ngayon. Pinakatitigan ko siya, kahit blurred na ang panin

"ELISA, okay ka lang ba talaga?" tanong sa akin ni Giselle. "O-Oo naman..." sagot ko na parang alanganin. Umalis na muna ako sa mansyon. Dinalaw si Giselle at ang mga inaanak ko. "Sure ka ba? Kasi pakiramdam ko hindi ka okay... kilala kita. Kaibigan kita, noon pa magkasama tayong dalawa. Napayuko ako at napahawak sa baso ng juice na nasa harapan ko. Hindi ko kayang salubungin ang mga mata ni Giselle. "Okay lang talaga ako..." pilit kong ulit, pero mahina na ang boses ko. Hindi siya nagsalita agad. Ramdam ko ang titig niya sa akin, parang binabasa ang bawat galaw ko. "Elisa…" marahan niyang tawag, mas lumambot ang boses. “Hindi ka marunong magsinungaling sa akin.” Napapikit ako sandali. Parang doon na rin bumigay ang pinipigilan ko. "Di ba, buntis ako, Giselle…" bulong ko. Nanlaki ang mga mata niya. “What? Elisa—” “Kay Calvin,” mabilis kong dugtong, halos pabulong pa rin. Bigla siyang napatayo sa gulat. “Oh my God… Elisa, seryoso ka ba?” Tumango ako, saka napakagat sa labi