All Chapters of CHASED BY MY HOT BOSS: Chapter 311 - Chapter 320

SABAY kami ni Calvin na pumasok sa loob ng mansyon nila. Inimbitahan na naman ako ng ina ni Calvin para raw makita ako at makausap na rin. Ang higpit ng hawak ko sa kamay ni Calvin. Napalingon na nga siya dahil ramdam niya ang nerbiyos ko. “Hey,” mahina niyang bulong, bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin. “Relax. I’m right here.” Huminga ako nang malalim, pero parang hindi sapat ang hangin. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin sa akin ni Mrs. Richer. Pagbukas pa lang ng malaking pinto, sinalubong na kami ng katahimikan at elegante pero malamig na ambiance ng mansyon. Lahat nasa ayos, lahat ng kagamitan ay mamahalin. At lahat ay perpekto. Mas lalo kong naramdaman kung gaano ako kaliit. Sa may hagdan, nakita ko siyang nakatayo. Mrs. Richer. Diretso ang tindig. Maayos ang buhok. Nakasuot ng simpleng pero halatang mamahaling damit. Katabi niya ang ama ni Calvin, tahimik pero mapanuri ang tingin. “Mom,” bati ni Calvin, mahinahon pero matatag. “Calvin,” sagot niya.

ANDITO na ako sa mansyon ng mga Richer. Dito na ako pinatira ng mommy ni Calvin. Gusto ko mong tumanggi pero hindi ko naman gusto na sumama ang loob niya sa akin. Pagkababa ko ng sasakyan, agad bumungad sa akin ang napakalawak na bakuran ng mansyon ng mga Richer. Halos napakaperpekto. Pero sa loob ko, may kung anong hindi mapakali. Tinulungan ako ng mga kasambahay sa mga gamit ko. Ngumiti sila, magalang. Pero hindi ko maiwasang alalahanin ang sinabi ni Samantha. Hindi lahat ng ngiti ay totoo. “Welcome home,” malamig pero maayos na bati ng mommy ni Calvin nang salubungin niya ako sa may hagdan. Ngumiti ako. “Thank you po, Tita.” She stepped closer, her eyes briefly dropping to my stomach. “I prepared the guest room near Calvin’s room. Mas maaliwalas doon. Good for you… and the baby.” “Salamat po,” sagot ko. Hindi ko alam kung bakit parang may distansya ang bawat salita niya. Pumasok kami sa loob. Mas lalo kong naramdaman ang laki ng lugar. Ang taas ng kisame. Ang mga mamahalin

PILIT kong kinakalimutan ang pinag-usapan namin ni Giselle. Katabi ko si Calvin sa kama at ang himbing ng tulog niya. Napaharap ako sa lalaking mahal na mahal ko. Kaya ko kayang iwanan si Calvin sa oras na magsimula na ang problema? Tahimik ang buong kwarto. Tanging mahinang tunog lang ng aircon at ang pantay na paghinga ni Calvin ang naririnig ko. Nakatalikod siya nang bahagya, isang braso nakapulupot sa baywang ko kahit tulog. Parang kahit sa panaginip, ayaw niya akong pakawalan. Pinagmasdan ko ang mukha niya. Relaxed. Walang bakas ng stress. Walang bakas ng gulong nasa isip ko ngayon. Napahaplos ako sa pisngi niya. “Kaya ko kayang iwan ka?” mahina kong bulong. Pero ang mas tamang tanong ay kaya ba niya akong hindi iwan? Napapikit ako sandali, pero hindi ako dinadalaw ng antok. Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi ni Giselle. Ang nangyari sa dating babaeng minahal ni Calvin. Dahan-dahan kong inangat ang kamay ni Calvin na nakapulupot sa akin at marahang umupo sa kama. Lumapit

NAPASARAP ang tulog ko dahil sa matinding pagod at tinanghali ako ng gising. Nagmulat ako ng aking mga mata na wala akong katabi sa kama. Isang maliit na note at tray na may lamang pagkain ang bumungad sa akin. Bahagya akong napangiti. Umupo ako at hinila ang kumot para maayos ang sarili bago inabot ang note. "Good morning, sleepyhead. May meeting lang ako early today. Kumain ka muna. I’ll call you later. — Calvin" Napailing ako, hindi mapigilang kiligin. “Ang sweet…” mahina kong bulong. Sa tray ay may mainit-init pang pandesal, scrambled eggs, at isang tasa ng kape. Maayos ang pagkakaayos, halatang pinag-effortan. Parang naramdaman ko pa ang presensya niya sa silid kahit wala siya roon. Hinawakan ko ang tasa ng kape, sumimsim habang nakatingin sa bakanteng pwesto sa kama kung saan siya nakahiga kanina. Biglang bumalik sa alaala ko ang lambing niya kagabi. Ang paraan ng pagyakap niya sa akin matapos kaming mapagod, ang marahan niyang paghalik sa noo ko bago ako tuluyang nakatulog

NASUNOD pa rin ang gusto ko. Nasa kompanya ako, work na naman, as secretary ni Calvin. "Love, I make juice for you," sabi ni Calvin na nakalapit na pala sa akin at inilapag ang isang baso ng orange juice. Napatingin ako sa baso ng juice saka sa kanya. “Secretary mo ako, sir. Hindi mo ako baby,” pabiro kong sabi pero hindi ko napigilang ngumiti. Umupo siya sa gilid ng mesa ko, walang pakialam kung may makakita man. “I know,” sagot niya, marahan ang boses. “Pero you’re still my love. At alam kong hindi ka nag-aalmusal kapag busy.” Napabuntong-hininga ako. Totoo naman. Kapag marami akong iniisip, nakakalimutan kong kumain. “Thank you,” mahina kong sabi habang inaabot ang baso. Saglit siyang tumahimik, pinagmamasdan lang ako habang umiinom. Parang may gustong sabihin pero nagdadalawang-isip. “Ano?” tanong ko nang hindi na matiis ang titig niya. He exhaled slowly. “May meeting mamaya with the board. Nandun si Mommy.” Bahagyang natigilan ang kamay ko. “So?” pilit kong pinakalma