Lahat ng Kabanata ng CHASED BY MY HOT BOSS: Kabanata 341 - Kabanata 350

"MA, andito pala ang bastarda mong pamangkin..." narinig kong sabi ng pinsan kong si Ate Gladys. Magkaedad lang kami ni Ate Gladys. Pero matandang kapatid ni Mama si Tiya Esperanza. Kaya ako ang palaging nagpapakumbaba kay Ate Gladys. Napahigpit ang hawak ko sa laylayan ng damit ko. Sanay na ako sa ganitong salita mula sa kanya, pero sa tuwing naririnig ko iyon, parang may kumikirot pa rin sa dibdib ko. "Gladys..." mahinang saway ni Tiya Esperanza, pero halata sa boses nito na wala iyong bigat. Bahagya akong napayuko at pilit na ngumiti. "Magandang gabi po, Tiya… Ate," bati ko, kahit ramdam ko ang panlalamig ng paligid. Napataas ang kilay ni Ate Gladys habang sinisipat ako mula ulo hanggang paa. "Wow ha, mukhang may lakad. Saan ka pupunta? O baka naman… may lalaki ka na namang uutakan?" Napakurap ako sa sinabi niya. "Wala po, Ate. May… importante lang po akong sasabihin." "Talaga?" Umupo siya sa sofa at in-cross ang mga braso. "E di sabihin mo. Nakikinig kami." Napatingin ak

PAGPASOK pa lang namin sa loob ng silid, mas lalo kong naramdaman ang kakaibang tahimik na kapayapaan. Dahil kay Tiya Esperanza, hanggang ngayon ay nabubuhay ako. Hindi man maganda ang naging trato nila sa akin ay itinuturing ko pa rin silang pamilya. Dahan-dahan akong pumasok, hawak pa rin ang tiyan ko. Huminto ako sa gitna ng silid at iginala ang paningin. "Do you want something?" tanong ni Calvin sa likuran ko. Napalingon ako sa kanya. "Wala…" mahinang sagot ko. Tumango siya, tila sapat na sa kanya ang sagot ko. Lumapit siya sa may gilid ng kama at bahagyang hinila ang kumot para ayusin. "You can rest. Magpahinga ka muna." Umiling ako. "Okay lang ako." Saglit siyang tumigil sa ginagawa niya at tumingin sa akin. "Elisa." Sa tono pa lang ng boses niya, alam kong hindi iyon basta pangalan ko lang. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. "You don’t have to act strong all the time," mahinahon niyang sabi. Hindi ako nakasagot agad. Parang tinamaan ako. Dahan-dahan akong n

GINAWA nga ni Calvin ang sinabi niya. Halos hindi na nga niya ako bigyan ng gagawin para sa aming magiging kasal. Sa halip, siya mismo ang kumikilos para sa lahat. Mula sa pakikipag-usap sa coordinator hanggang sa pagpili ng venue at suppliers. Minsan ko siyang nahuhuling may kausap sa telepono, tahimik pero diretsahan ang mga sinasabi, parang sanay na sanay na siya sa ganitong mga bagay. Ako naman… nakaupo lang sa gilid, pinapanood siya. “Do you want to see the sample invitations?” tanong niya minsan habang may hawak na folder. Umiling ako nang bahagya. “Ikaw na lang ang pumili.” Saglit siyang tumingin sa akin, parang sinusuri ang reaksyon ko. “You don’t have any preference?” Napayuko ako sandali bago sumagot. “Wala naman akong masyadong alam sa mga ganito.” Hindi siya agad sumagot. Ilang segundo ang lumipas bago niya ipinatong ang folder sa mesa at lumapit sa akin. “Then trust me,” mahinang sabi niya. “I’ll handle everything.” Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang in

"TUTAL, malapit na ang kasal ninyong dalawa... dito na rin kami titira ng anak ko sa mansyon niyo, Calvin," parang sabi ni Tiya Esperanza. Nagulat ako sa sinabi ni Tiya Ezperanza. Napatingin ako kay Calvin. Naghahanap ng kahit anong reaksyon mula sa kanya, pagtutol man lang o kahit pag-aatubili. Pero nanatili siyang tahimik, malamig ang ekspresyon, parang pinag-iisipan ang bawat salitang sasabihin. “Tiya…” mahinang sambit ko, pilit pinipigilan ang sarili. “Hindi po ba masyadong biglaan?” Ngumiti si Tiya Esperanza, pero hindi iyon umabot sa mga mata niya. “Ano ka ba naman, iha? Pamilya naman tayo. At saka..." bahagya niyang hinaplos ang buhok ng anak niya. “Wala kaming ibang matatakbuhan ngayon.” Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko. Parang may mali, hindi lang basta paghingi ng tulong ang tono niya. May halong kumpiyansa… na para bang sigurado na siyang papayag kami. “Calvin,” muli akong napatingin sa kanya, halos pabulong. “May sasabihin ka ba?” Ilang segundo siyang nanahimik

MALALIM ang pag-iisip ko tungkol sa sinabi ni Calvin. Wala akong masyadong alam tungkol kay Papa. Si Mama naman, hindi niya ikinuwento si Papa. Basta ang alam ko ay matagal na siyang wala. Pero may naiwan siyang picture sa akin. Hindi ko na nga lang alam kung saan ko iyon inilagay. Hindi ko rin alam kung nasaan si Mama ngayon. Huling kita ko sa kanya ay noong nag-aaral pa ako da university. Napabuntong-hininga ako habang nakatanaw sa malayo. Pakiramdam ko, napakaraming bahagi ng buhay ko ang kulang. Mga tanong na kailanman ay hindi nasagot. Sino ba talaga si Papa? Bakit niya kami iniwan? At bakit ni minsan, hindi man lang siya nabanggit ni Mama? Napapikit ako sandali, pilit inaalala ang mukha niya mula sa lumang litrato. Malabo na sa isip ko ang itsura niya, pero naaalala ko pa ang pakiramdam. Parang may init, parang may pagmamahal… o baka iniisip ko lang iyon dahil gusto kong maramdaman. “Hey…” Napamulat ako nang marinig ko ang boses ni Calvin sa likuran ko. “Are you okay?” ta