All Chapters of CHASED BY MY HOT BOSS: Chapter 321 - Chapter 330

MAGKASAMA kami ni Calvin ngayon sa doktor ko. Check ko ngayon, prenatal. Three months na rin ang aking tiyan. Habang nakaupo kami sa clinic, hawak ko ang kamay ni Calvin. Ramdam ko ang kaba niya—hindi lang para sa akin, kundi para sa anak namin. Tinitingnan niya ang bawat detalye sa chart na hawak ng doktor, sabay tanong, sabay ngiti sa akin tuwing may maganda siyang nababasa. “Everything looks good so far,” sabi ng doktor, sabay ngiti. “Heartbeat is strong, at tama ang development ng baby sa tatlong buwan.” Hindi ko maiwasang ngumiti at punan ang mga mata ko ng luha. Ramdam ko ang init ni Calvin sa tabi ko. Hinawakan niya ang aking tiyan nang dahan-dahan, parang sinasabi, we’re in this together. “Parang… totoong-totoo na,” bulong niya sa akin, halos hindi marinig. “We’re going to be parents.” Ngumiti ako sa kanya, ramdam ang matinding saya at takot na sabay-sabay. Tatlong buwan lang, pero ang dami nang nagbago sa buhay namin. At sa kabila ng lahat… ramdam ko, hindi ko na kayang

PANAY ang tingin ko sa puwesto ni Calvin. Nakikipaglaro siya kay Adie habang ako ay kasama si Giselle. Ang sarap niyang tignan kung paano makipagharutan sa aking inaanak. Paano kaya siya sa magiging anak naming dalawa? "Ngingiti-ngiti ka diyan. Iba rin kapag ang lalaki ay mahilig sa bata." Saad ni Giselle. Naharap ako sa kaibigan ko. “Ano ba, huwag mo nga akong asarin,” mahina kong sabi pero hindi ko maitago ang ngiti ko. Tumaas ang kilay ni Giselle. “Hindi kita inaasar. Sinasabi ko lang… iba ang glow mo ngayon.” Napahawak ako sa tiyan ko, halos hindi ko namamalayan ang ginagawa ko. Tatlong buwan na may maliit na buhay sa loob ko. “Alam mo,” mahina kong sabi, “minsan naiisip ko… magiging mabuti kaya siyang tatay?” Napatingin ulit ako kay Calvin. Nasa sahig siya, nagpapahabol kay Adie na halakhak nang halakhak. “Kung ganyan siya sa anak ko,” sabi ni Giselle, “mas lalo siya sa sarili niyang anak.” Napakagat ako sa labi. Kung alam lang niya… Biglang napatingin si Calvin sa di

HINDI ako dalawin ng antok. Kanina pa ako pabiling-biling ng higa. Huminga ako ng malalim at napabangon. Umupo sa kama saka isinandal ang likod sa headboard. Napatingin ako kay Calvin na payapang natutulog. Kanina pa pabalik-balik sa isip ko si Samantha. Hindi ako mapakali. Tahimik ang buong kwarto. Tanging mahinang ugong ng aircon at ang pantay na paghinga ni Calvin ang naririnig ko. Hindi ako mapakali. Dahan-dahan kong hinaplos ang tiyan ko. “Don’t stress, okay?” bulong ko sa sarili. Pero ako mismo, hindi mapanatag. Si Samantha. Yung paraan ng pagtingin niya kay Calvin. Parang may tiwala pa rin siya na may babalikan siya ni Calvin. Ewan ko, bakit nararamdaman ko ito? Napapikit ako sandali. Biglang gumalaw si Calvin sa tabi ko. Bahagya siyang napakunot-noo bago nagmulat ng mata. “Love?” paos niyang tawag. “Gising ka pa?” Nagulat ako. “Sorry. Nagising ba kita?” Umangat siya ng kaunti at sumandal din sa headboard. Kahit bagong gising, hinanap agad ng kamay niya ang kamay ko.

IBIBIGAY ko ang buong tiwala ko kay Calvin. Hindi ako makikinig kay Samantha o sa kahit na sinong gustong sumira sa aming dalawa ni Calvin. Huminga ako nang malalim, saka marahang pumikit. Hindi puwedeng puro takot ang pairalin ko. Hindi puwedeng pangunahan ako ng selos at duda. Kung may problema, kaming dalawa ang haharap. Hindi ibang tao. Kinabukasan, maaga akong pumasok sa kompanya. Tahimik pa ang buong floor nang dumating ako. Inayos ko ang mga files sa mesa ni Calvin at siniguradong maayos ang schedule niya. Ilang minuto lang ang lumipas nang bumukas ang elevator. At siya nga. Si Samantha. Nakaayos, confident at may bahagyang ngiti sa labi na parang wala siyang ginawang dahilan para magulo ang isip ko kagabi. “Good morning, Elisa,” bati niya na para bang magkaibigan kami. “Good morning,” tipid kong sagot, propesyonal ang tono. “I have an appointment with Calvin,” dagdag niya. Tiningnan ko ang schedule sa tablet ko. Wala roon ang pangalan niya. “Wala po kayong nakalistan

TUMUTULO ang mga luha ko habang titig na titig ako kay Calvin. "Ang anak ko, Calvin… ang anak natin. Sabihin mo sa akin, please…" pagmamakaawa ko sa kanya. Nakatitig lang ako habang masaganang dumadaloy ang mga luha ko. Humigpit ang hawak ni Calvin sa kamay ko. Nakayuko siya sandali, parang pilit inaayos ang sarili bago muling tumingin sa akin. Namumula ang mga mata niya, halatang matagal na siyang umiiyak. “Love…” paos niyang tawag. Lalong kumabog ang dibdib ko. “Calvin, sabihin mo sa akin…” nanginginig kong ulit. “Ang baby natin…” Hindi siya agad nakasagot. Nakita ko kung paano siya napapikit nang mariin bago niya muling iminulat ang mga mata niya. “Safe ang baby,” mahinang sabi niya. Para akong nabunutan ng napakalaking tinik sa dibdib. Napahagulgol ako habang mahigpit na napahawak sa tiyan ko. “Thank God… thank God…” paulit-ulit kong bulong habang umiiyak. Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok ko habang pinipigilan ang sarili niyang emosyon. “Buti na lang naagapan agad