All Chapters of CHASED BY MY HOT BOSS: Chapter 361 - Chapter 370

PAGKARATING ko sa mansyon. Hawak ni Giselle ang kamay ko habang umiiyak. Dahan-dahan niya akong iniupo sa kama. “Shh… tahan na, Elisa,” mahinahon niyang sabi habang pinupunasan ang luha ko. “Hindi makakabuti sa’yo ‘to… lalo na kay baby.” Napayakap ako sa kanya, parang batang nawalan ng lakas. “Hindi ko na alam, Giselle…” umiiyak kong sabi. “Parang gumuho lahat… ang bilis…” Hinaplos niya ang likod ko. “Normal lang ‘yan. Ang dami mong nalaman sa isang iglap.” Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma ang sarili ko. “May anak daw si Samantha…” nanginginig kong ulit. “At hindi pa sigurado si Calvin kung kanya…” Napapikit si Giselle, parang pinipigilan ang sariling reaksyon. “Grabe…” bulong niya. “Ang bigat nga niyan, Elisa.” “Paano kung totoo?” napatingin ako sa kanya. “Paano kung may ibang pamilya na siyang dapat panagutan?” “Eh paano ka?” diretso niyang sagot. “At ‘yang dinadala mo?” Napahawak ako sa tiyan ko. “Hindi ko kayang makipag-agawan, Giselle…” mahina kong sabi. “Ay

NATAHIMIK ako. Kinakapa ko ang sarili ko. Handa na nga ba ako sa mga maririnig kong rebelasyon galing kay Samantha? Malaki ang tiwala ko kay Calvin. Mahal ko siya. Pero binabagabag ako ng mga nangyari sa kanila ni Samantha. Hindi ko na alam kung alin ang totoo sa mga sinasabi niya sa akin at alin ang panibagong kasinungalingan. Huminga ako nang malalim, pero parang hindi pa rin sapat para pakalmahin ang dibdib kong tila pinipiga. "Dumito ka na muna sa mansyon. Ako na ang bahalang magpapaliwanag kay Adrian ng mga nangyayari. Si Calvin, alam natin na hahanapin ka niya." Hindi na ako sumagot. Gulong-gulo ang isip ko. "Ang maigi pa siguro, Elisa, kumain na muna tayo. Pagkatapos ay magpahinga ka sa dating kuwarto mo. May naiwan ka pang mga damit doon. Tingnan mo kung kasya pa para makapagpalit ka muna." Napangiti ako kay Giselle. Ang swerte ko sa kaibigan. Pasalamat pa rin na may isang Giselle sa buhay ko. "Si Tita Gigi pala?" hanap ko sa Mama ng kaibigan ko. "Nagbakasyon. Pumunta

“CALVIN…” mas mariin kong tawag, ramdam ko na naman ang pagtaas ng kaba sa dibdib ko. “Ayoko na ng ipinaparamdam mo na ganito. Ang sakit-sakit. Akala ko totoo ka na sa akin pagkatapos malalaman ko na hindi pa pala tapos ang relasyon ninyo ni Samantha." Mariin siyang napapikit bago muling tumingin sa akin. Ang hirap niyang tignan ng deretso sa mata. “She’s using her pregnancy to blackmail me. Alam ko naman sa sarili ko na wala ng namamagitan sa amin." “Wala?” tanong ko, halos hindi ko na makilala ang sarili kong boses. Lumapit siya nang kaunti, pero hindi na ako umatras. Kailangan ko marinig ‘to. Kailangan kong tatagan ang sarili ko para sa anak namin. “Nagkamali ako. Inaamin ko na natukso ako," panimula niya, mabigat ang tono, “I'm sorry, baby. Please, paniwalaan mo na nagsisisi ako sa ginawa ko sa'yo." Pagmamakaawa nu Calvin. Unti-unting nanlamig ang mga kamay ko. “Calvin, hindi mo alam kung gaano kasakit na niloko mo 'ko,” hinanakit ko. Tumango siya. “I know. That is why…

NAGISING ako umaga na. Mukhang naging mahimbing ang tulog ko. Wala ring naging istorbo sa tulog ko. Ni hindi ko narinig si Giselle na pinuntahan ako sa kuwarto ko. Masasabi ko na nakapahinga ako. Sa ngayon, ayoko munang umuwi sa mansyon nina Calvin. Mas mapapanatanag ako kung hindi ko muna siya nakakasama. "Good morning, Elisa..." nakangiting bati sa akin ng kaibigan ko. "Tita Ninang!" Malakas na sigaw ni Adie nang makita ako. Napangiti ako nang makita ko si Adie na patakbong lumapit sa akin. Agad ko siyang binuhat at niyakap nang mahigpit. “Good morning din, baby…” mahina kong sabi habang hinahaplos ang likod niya. “Miss na kita, Tita Ninang!” masigla niyang tugon, kumakapit sa leeg ko na parang ayaw nang bumitaw. Napatingin ako kay Giselle na papalapit din sa amin, may dala-dalang tasa ng gatas. “Akala ko hindi ka matutulog nang maayos kagabi,” mahinang sabi niya habang inaabot sa akin ang kape. “Pero mukhang okay ka naman ngayon.” “Salamat…” sagot ko, saka sandaling umiwas

DALAWANG araw ang lumipas, hindi na nagpakita si Calvin sa akin. Hindi na siya muling pumunta kina Giselle. Wala rin akong balita sa kanya. Nami-miss ko rin siya. Napabuntong-hininga ako. Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung anong mas masakit. Ang galit ko sa kanya o ang pananabik ko na makita siya ulit. "Ano ba ‘yan, Elisa…" mahina kong bulong sa sarili ko habang nakatitig sa kawalan. Hinaplos ko ang tiyan ko, parang doon ko kinukuha ang lakas na unti-unti kong nawawala. "Kaya natin ‘to, baby… kahit wala siya," pilit kong pinatatag ang boses ko, kahit ako mismo hindi kumbinsido. Biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Napalingon ako at bumungad si Giselle, may hawak na isang tasa ng gatas. "Kanina ka pa tahimik ah," ani niya habang lumalapit at iniabot sa akin ang inumin. "Iniisip mo na naman siya, no?" Hindi agad ako sumagot. Tinanggap ko ang tasa at uminom muna bago marahang tumango. "Dalawang araw na, Giselle… kahit isang mensahe, wala. Hindi ko alam kung ano na bang