홈 / Romance / CHASED BY MY HOT BOSS / 챕터 361 - 챕터 370

CHASED BY MY HOT BOSS의 모든 챕터: 챕터 361 - 챕터 370

429 챕터

Kabanata 361

PAGKARATING ko sa mansyon. Hawak ni Giselle ang kamay ko habang umiiyak. Dahan-dahan niya akong iniupo sa kama. “Shh… tahan na, Elisa,” mahinahon niyang sabi habang pinupunasan ang luha ko. “Hindi makakabuti sa’yo ‘to… lalo na kay baby.” Napayakap ako sa kanya, parang batang nawalan ng lakas. “Hindi ko na alam, Giselle…” umiiyak kong sabi. “Parang gumuho lahat… ang bilis…” Hinaplos niya ang likod ko. “Normal lang ‘yan. Ang dami mong nalaman sa isang iglap.” Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma ang sarili ko. “May anak daw si Samantha…” nanginginig kong ulit. “At hindi pa sigurado si Calvin kung kanya…” Napapikit si Giselle, parang pinipigilan ang sariling reaksyon. “Grabe…” bulong niya. “Ang bigat nga niyan, Elisa.” “Paano kung totoo?” napatingin ako sa kanya. “Paano kung may ibang pamilya na siyang dapat panagutan?” “Eh paano ka?” diretso niyang sagot. “At ‘yang dinadala mo?” Napahawak ako sa tiyan ko. “Hindi ko kayang makipag-agawan, Giselle…” mahina kong sabi. “Ay

Kabanata 362

"HINTAYIN natin si Adrian para may makakasama tayo..." suhestiyon ni Giselle. "Pero baka kasi malaman ni Calvin." Tugon ko. "Hindi puwede na mag-isa ka lang haharapin si Samantha. Isipin mo ns buntis ka. Paano kung may mangyari sa baby mo? Kahit anong gawin natin malalaman pa rin ni Adrian..." Napaisip ako. "Hindi ko rin naman gustong ilagay ang sarili ko sa panganib…" mahinang sagot ko, sabay hawak sa tiyan ko na para bang doon ako kumukuha ng lakas. Huminga nang malalim si Giselle. “Kaya nga si Adrian ang kailangan natin, Elisa. Hindi lang ito tungkol sa’yo. Kung talagang haharap ka na kay Samantha, kailangan mong may kasama ka.” Napakagat ako sa labi ko. Alam kong may punto siya, pero ang takot ko kay Calvin ay parang nakasabit pa rin sa dibdib ko. Hindi ako basta-basta makakagalaw kapag alam kong magagalit siya. “Alam mo naman si Calvin…” mahina kong sabi. “Alam ko,” agad niyang putol. “Pero hindi ka niya mapoprotektahan kung ikaw mismo ang nasa peligro na.” Doon ako nata

Kabanata 363

NATAHIMIK ako. Kinakapa ko ang sarili ko. Handa na nga ba ako sa mga maririnig kong rebelasyon galing kay Samantha? Malaki ang tiwala ko kay Calvin. Mahal ko siya. Pero binabagabag ako ng mga nangyari sa kanila ni Samantha. Hindi ko na alam kung alin ang totoo sa mga sinasabi niya sa akin at alin ang panibagong kasinungalingan. Huminga ako nang malalim, pero parang hindi pa rin sapat para pakalmahin ang dibdib kong tila pinipiga. "Dumito ka na muna sa mansyon. Ako na ang bahalang magpapaliwanag kay Adrian ng mga nangyayari. Si Calvin, alam natin na hahanapin ka niya." Hindi na ako sumagot. Gulong-gulo ang isip ko. "Ang maigi pa siguro, Elisa, kumain na muna tayo. Pagkatapos ay magpahinga ka sa dating kuwarto mo. May naiwan ka pang mga damit doon. Tingnan mo kung kasya pa para makapagpalit ka muna." Napangiti ako kay Giselle. Ang swerte ko sa kaibigan. Pasalamat pa rin na may isang Giselle sa buhay ko. "Si Tita Gigi pala?" hanap ko sa Mama ng kaibigan ko. "Nagbakasyon. Pumunta

Kabanata 364

"UMUWI ka na sa mansyon. Doon natin ayusin ang lahat." Ang pakiusap ni Calvin. Tumalikod ako sa kanya at naglakad papalapit sa kama. "Hindi mo naiintindihan. Hindi ako matatahimik. May gusto akong malaman. Gulong-gulo ang isip ko. Hindi ko alam kung kaya pa kitang pagkatiwalaan." Natigilan siya sa sinabi ko. Ramdam ko ang bigat ng katahimikan na sumunod. Kahit hindi ko siya tinitingnan, alam kong nakatitig siya sa likod ko. Parang sinusubukang basahin kung seryoso ba ako sa mga salitang binitiwan ko. “Hindi mo ako kayang pagkatiwalaan?” mahina niyang ulit, parang hindi makapaniwala. Humigpit ang pagkakahawak ko sa laylayan ng damit ko. “Calvin…” huminga ako nang malalim bago humarap sa kanya. “Hindi mo ba nakikita? Parang bawat araw may bago akong nalalaman. Tapos bigla na lang lilitaw si Samantha na parang… may alam siya sa mga bagay na ako mismo walang alam mo.” Nag-iwas siya ng tingin saglit. Isang segundo lang, pero sapat para lalo akong kabahan. “Wala siyang alam na to

Kabanata 365

“CALVIN…” mas mariin kong tawag, ramdam ko na naman ang pagtaas ng kaba sa dibdib ko. “Ayoko na ng ipinaparamdam mo na ganito. Ang sakit-sakit. Akala ko totoo ka na sa akin pagkatapos malalaman ko na hindi pa pala tapos ang relasyon ninyo ni Samantha." Mariin siyang napapikit bago muling tumingin sa akin. Ang hirap niyang tignan ng deretso sa mata. “She’s using her pregnancy to blackmail me. Alam ko naman sa sarili ko na wala ng namamagitan sa amin." “Wala?” tanong ko, halos hindi ko na makilala ang sarili kong boses. Lumapit siya nang kaunti, pero hindi na ako umatras. Kailangan ko marinig ‘to. Kailangan kong tatagan ang sarili ko para sa anak namin. “Nagkamali ako. Inaamin ko na natukso ako," panimula niya, mabigat ang tono, “I'm sorry, baby. Please, paniwalaan mo na nagsisisi ako sa ginawa ko sa'yo." Pagmamakaawa nu Calvin. Unti-unting nanlamig ang mga kamay ko. “Calvin, hindi mo alam kung gaano kasakit na niloko mo 'ko,” hinanakit ko. Tumango siya. “I know. That is why…

Kabanata 366

HINDI ako sumama kay Calvin pauwi sa mansyon nila. Naalala ko pa kung paano na nanlulumo si Calvin, bagsak ang kanyang balikat habang palabas ng kuwarto ko. Pinipilit ko ang sarili ko na pakalmahin, ayokong maapektuhan ang anak ko sa nangyayaring gulo sa pagitan namin ni Calvin. "Kumapit ka pa, anak. Ikaw na lang ang lakas ko ngayon..." nasabi ko habang marahang hinihimas ang tiyan ko. Pagkatapos kong maligo at makapagbihis ay bumaba na ako sa sala. Tinawag na ako ng kasambahay para sa hapunan. Pagkarating ko sa dining ay andoon si Adrian at Giselle. Pero nagulat ako nung makita ko si Calvin. "Akala ko umuwi ka na?" Napatingin siya sa akin, halatang hindi inaasahan ang tanong ko. “Hindi kita kayang iwan nang ganito,” sagot niya, mahina pero direkta. Napahinto ako sa pag-upo. Saglit kaming nagkatitigan, parehong pagod at sugatan. “Calvin…” mahina kong sabi, pero agad kong pinigilan ang sarili ko. Hindi puwedeng bumigay ako ngayon. Umupo ako sa tabi ni Giselle, iniiwa

Kabanata 367

NAGISING ako umaga na. Mukhang naging mahimbing ang tulog ko. Wala ring naging istorbo sa tulog ko. Ni hindi ko narinig si Giselle na pinuntahan ako sa kuwarto ko. Masasabi ko na nakapahinga ako. Sa ngayon, ayoko munang umuwi sa mansyon nina Calvin. Mas mapapanatanag ako kung hindi ko muna siya nakakasama. "Good morning, Elisa..." nakangiting bati sa akin ng kaibigan ko. "Tita Ninang!" Malakas na sigaw ni Adie nang makita ako. Napangiti ako nang makita ko si Adie na patakbong lumapit sa akin. Agad ko siyang binuhat at niyakap nang mahigpit. “Good morning din, baby…” mahina kong sabi habang hinahaplos ang likod niya. “Miss na kita, Tita Ninang!” masigla niyang tugon, kumakapit sa leeg ko na parang ayaw nang bumitaw. Napatingin ako kay Giselle na papalapit din sa amin, may dala-dalang tasa ng gatas. “Akala ko hindi ka matutulog nang maayos kagabi,” mahinang sabi niya habang inaabot sa akin ang kape. “Pero mukhang okay ka naman ngayon.” “Salamat…” sagot ko, saka sandaling umiwas

Kabanata 368

TATLONG araw ang lumipas, wala akong natatanggap na mga tawag o mensahe galing kina Samantha at Calvin. "Mukhang tumigil na ata si Samantha. Wala na akong naririnig na mga panggugulo niya," wika ni Giselle. Nasa garden kami at nagpapa-araw. Karga niya ang kanyang anak na bunso. "Kaya nga maganda ang tulog ko. Walang nanggugulo ng katahimikan ko." Bahagya akong napangiti habang nakatingin sa malayo, pinapakinggan ang huni ng mga ibon sa garden. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, parang mas magaan ang hangin. “Ang tahimik…” mahina kong sabi, halos sa sarili ko lang. Tumango si Giselle habang hinihimas ang likod ng kanyang anak na nakadantay sa balikat niya. “Oo. Pero alam mo, Elisa… minsan ‘yang katahimikan, hindi laging ibig sabihin okay na ang lahat.” Natigilan ako sandali. Napatingin ako sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?” Huminga siya nang malalim bago sumagot. “Baka nag-aantay lang. Baka nagpapalamig lang ng sitwasyon. You know Samantha, hindi siya yung tipo na

Kabanata 369

DALAWANG araw ang lumipas, hindi na nagpakita si Calvin sa akin. Hindi na siya muling pumunta kina Giselle. Wala rin akong balita sa kanya. Nami-miss ko rin siya. Napabuntong-hininga ako. Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung anong mas masakit. Ang galit ko sa kanya o ang pananabik ko na makita siya ulit. "Ano ba ‘yan, Elisa…" mahina kong bulong sa sarili ko habang nakatitig sa kawalan. Hinaplos ko ang tiyan ko, parang doon ko kinukuha ang lakas na unti-unti kong nawawala. "Kaya natin ‘to, baby… kahit wala siya," pilit kong pinatatag ang boses ko, kahit ako mismo hindi kumbinsido. Biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Napalingon ako at bumungad si Giselle, may hawak na isang tasa ng gatas. "Kanina ka pa tahimik ah," ani niya habang lumalapit at iniabot sa akin ang inumin. "Iniisip mo na naman siya, no?" Hindi agad ako sumagot. Tinanggap ko ang tasa at uminom muna bago marahang tumango. "Dalawang araw na, Giselle… kahit isang mensahe, wala. Hindi ko alam kung ano na bang

Kabanata 370

NANLAKI ang mga mata ko habang nakatitig sa papel na ibinigay ni Calvin. "DNA test 'yan namin ng dinadala ni Samantha." Parang biglang umingay ang paligid ko kahit wala namang ibang tunog. Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa hawak kong dokumento. Nanginginig ang mga daliri ko habang binabasa ang bawat detalye. At doon, nakasaad nang malinaw. Negative. Hindi tugma. Hindi si Calvin ang ama. "Hi—hindi…" napailing ako, napaatras ng isang hakbang habang nakatitig sa papel. "Hindi ikaw…?" "Oo," putol niya, pero puno ng bigat ang boses. "Hindi akin ang bata." Napatakip ako ng bibig. Hindi ko alam kung maiiyak ba ako o matatawa sa sobrang gulat. "Pero… bakit gano’n ang sinabi niya? Bakit niya ipinilit na ikaw ang ama?" halos pabulong kong tanong. Mariing napapikit si Calvin, saka hinagod ang mukha niya na tila ba pagod na pagod na. "Hindi ko alam kung anong laro ang gusto niyang gawin, Elisa. Pero malinaw na sa akin ngayon ginagamit niya ‘yon para sirain tayo."

이전

...

...

다음

앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

DMCA.com Protection Status