Lahat ng Kabanata ng CHASED BY MY HOT BOSS: Kabanata 371 - Kabanata 380

"BUMALIK ka na sa akin. Ituloy natin ang kasal..." Pinakatitigan ko si Calvin. Kita ko ang malalalim na eyebags niya, ang pamumutla ng balat, at ang mga matang halatang ilang gabing hindi nakatulog. Hindi ito ang Calvin na sanay akong makita. Malakas, kontrolado, siguradong-sigurado sa sarili. Ngayon, para siyang takot mawalan. "Ganun na lang ‘yon?" mahina pero matalim kong tanong. "Babalik ako… tapos tuloy na agad ang kasal?" Hindi siya umimik. Tumitig lang siya sa akin, parang hinihintay kung ano ang susunod kong sasabihin. Tumayo ako, saka dahan-dahang lumapit sa kanya. "Calvin, hindi ito simpleng away lang," dagdag ko. "May mga kasinungalingan. May mga bagay na tinago. At higit sa lahat, nasaktan ako." Napalunok siya. "Alam ko," paos niyang sagot. "At hindi sapat ang sorry para burahin ‘yon. Pero… gusto kong itama lahat. Simulan ulit natin." Napailing ako. "Hindi gano’n kadali." Lumapit siya ng isang hakbang. "Hindi ko sinasabing madali," sagot niya. "Pero handa akon

"HINDI ko alam kung titigil na si Samantha sa panggugulo sa amin ni Calvin. Ayoko na pati ang anak namin ay madadamay." Nasabi ko. Hinawakan ni Giselle ang kamay ko. "Alam ko ang takot mo, Elisa. Alam ko na hindi ka sigurado sa mga anong puwedeng kayang gawin ni Samantha, laban sayo. Para makuha si Calvin..." Napatingin ako ss kaibigan ko. “Giselle…” mahina kong sabi, parang doon ko inilalabas lahat ng bigat sa dibdib ko. “Hindi ko alam kung hanggang saan siya kayang lumayo.” Huminga siya nang malalim, saka umayos ng upo para mas harapin ako. “Pero hindi ka dapat mabuhay sa takot,” mahinahon niyang sabi. “Lalo na ngayon na buntis ka.” Napayuko ako. “Paano kung hindi siya tumigil?” tanong ko, halos pabulong. “Paano kung pati ako, pati ‘yung baby ko… madamay?” Sandaling tumahimik si Giselle. “Kung gano’n, hindi ka mag-isa," seryoso niyang sagot. Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko hahayaang basta-basta ka lang galawin o guluhin,” dagdag niya. “Kung kailangan natin ng lega

"CALVIN, ako ang dapat na pakasalan mo! Hindi ang bastardang 'yon!" Mga sigaw ni Samantha. Napailing-iling ako. "Kahit kailan ang lakas talaga ng loob mo. Hindi ka nahihiya sa ginawa mo at pagsisinungaling!" Natigilan si Samantha sa harapan ko, pero mabilis din siyang ngumiti. Yung ngiting halatang pilit at puno ng galit. “Ako?” tumaas ang boses niya. “Ako pa ngayon ang sinisisi mo? Calvin, gising! Ginawa ko lang naman ang dapat gawin!" Humakbang ako palapit sa kanya, hindi na nagpipigil. “Dapat?” mariin kong ulit. “Ang sirain ang relasyon namin ni Elisa? Ang magsinungaling? Ang ipilit ang sarili mo sa buhay ko?” Humigpit ang panga ko. “Wala kang karapatan na tawagin siyang bastarda.” Nanlaki ang mata niya, parang hindi makapaniwala sa narinig. “Talaga? Eh ikaw nga ang nagpaasa sa akin noon, Calvin!” sigaw niya. “Kung hindi ka naging malambot, hindi ako aasa!” Napatawa ako nang walang saya. “Hindi kita minahal, Samantha. Alam mo sa sarili mo 'yon. At malinaw ‘yon m

NAPATITIG ako kay Elisa. Pigil na pigil ko ang aking paghinga. Gusto kong marinig ang magiging sagot niya kung papayag pa rin siyang magpakasal sa akin. "C-Calvin..." sambit niya sa pangalan ko. "Will you still marry me? Elisa, alam kong nagkamali ako sa'yo. I will not demand you to forgive me that fast. But I want you to marry me. Tatanggapin ko ang lahat ng cold treatment mo sa akin," mahabang litanya ko, hindi ko alam na tumutulo na ang mga luha ko sa mata. "Please..." Napatitig si Elisa sa akin. Tahimik. Walang galaw. Para bang tinitimbang niya ang bawat salitang binitiwan ko. Humugot siya ng malalim na hininga bago marahang umiling. “Calvin…” mahina niyang ulit, pero mas buo na ang boses niya ngayon. “Hindi ganon kadali.” Parang may kumuyom sa dibdib ko. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagalit. Pero mas masakit ‘yon. Yung kalmadong pagtanggi niya. “Alam mo ba kung gaano kasakit ang ginawa mo?” tanong niya, diretsong nakatingin sa mga mata ko. “Araw-araw kong iniisip kung

NAGISING ako na nasa kuwarto ko na ako. Napabangon at biglang kumirot ang ulo ko.ay hang-over pa 'ko dahil sa dami ng nainom kong alak kagabi. Hindi ko na malaman kung sino ang naghatid sa akin pauwi. Sa sobrang dami kong nainom, wala akong maalala. Ang naalala ko lang ay kasama ko si Adrian. Baka nga ang kaibigan ko ang naghatid sa akin pauwi. Napalingon ako sa gawi ng pinto nang bumukas iyon. "Maigi naman at nagising ka na, Calvin. Anong oras na? Lasing na lasing ka kagabi. Halos hindi ka na makatayo ng tuwid," sabi ni Mommy. Napakurap ako at napahawak sa sentido ko. “Mom… sino po ang naghatid sa akin?” paos kong tanong, ramdam pa rin ang sakit ng ulo ko. Sandaling natigilan si Mommy bago siya sumagot. “Pinsan ni Elisa… si Gladys.” Parang may malamig na tubig na biglang ibinuhos sa akin. “G-Gladys?” ulit ko, hindi makapaniwala. Tumango siya. “Oo. Siya ang nagdala sa’yo rito. Halos buhat-buhat ka na nga niya kagabi. Buti na lang at nakilala ka niya sa bar. Kung hindi, baka k