All Chapters of The Billionaire’s Dangerous Desire: Chapter 141 - Chapter 150

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View“Darius, you know what to do.”“Yes, boss.”Kaagad naman akong tinulungan ni Darius na lumabas ng sasakyan ni Helios. Tinabunan pa nga niya ako ng kaniyang leather jacket para lang hindi makita ang aking ulo.Nakaakbay rin siya sa akin, at pilit niyang idinidikit ang aking ulo sa kaniyang katawan. Umaasa lang ako sa ngayon na hindi magseselos si Helios. Mahirap na kapag nagselos ‘yon, dahil alam na alam ko kung ano ang mangyayari.Pero hindi naman siguro niya sasaktan si Darius, hindi ba? Imposibleng saktan niya ‘to, dahil siya naman mismo ang nagsabi sa kaniya na protektahan niya ako.Kaagad naman kaming nilapitan ng mga tauhan ni Helios. Pinalibutan nila kami, at tinulungan pa akong makasakay sa big bike ni Darius.May ideya naman ako kung paano sumakay sa motor, eh. Kaya lang ay paano kung hindi naman ako sanay sa bilis ng takbo nito? Knowing na big bike ‘to, hindi puwede ang mabagal dito.“Wrap your arms around my waist,” utos ni Darius na

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewNang makarating ako sa office ni Helios, pasimple kong inilibot ang aking mga mata sa paligid. Wala namang nagbago rito, pero siyempre ay iba pa rin kasi kung kasama ko mismo si Helios.Nang lumingon ako sa gawi ni Darius, nanatili lang siya sa pinto. Parang nagbabantay lamang, at ayaw lumabas ng office ni Helios. Kung sabagay nga naman, nagiging mahigpit na sila, dahil sa nangyari kanina.Ang weird lang, dahil kahit naglalaro lamang sila, mabilis lang gumalaw ang security ni Helios. Sino ba ang mag-aakala na halos wala pang isang oras nang iwan namin sila roon ay malalaman kong nasa biyahe na sila papunta rito?“Gutom ka?” tanong nito sa akin gamit ang pormal na boses.Umupo naman ako sa single sofa, at napakunot na lamang ng aking noo. Paanong magugutom ako matapos ang mga nangyari kanina? Pakiramdam ko ay hindi ko na magagawang kumain pa, dahil sa mga nangyayari.Ultimo nga siguro matulog, hindi ko na magagawa pa. Paulit-ulit ‘yon sa aking

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewMatapos sabihin ni kuya ‘yon, umalis siya nang tahimik. Dala niya ang tray paalis ng office ni Helios. Hinintay ko siyang bumalik, dahil baka may nakalimutan pa siyang sabihin. Para sana minsanan na lang ang sakit kung sakali, pero hindi na siya bumalik. Kaya malaki ang pasasalamat ko, dahil makapag-iisip na akong nang maayos.Napalunok ako, at pinunasan ang natuyong luha sa aking pisngi. Hindi ko alam kung ilang oras na ang lumipas, pero ramdam ko ang pamumugto ng aking mga mata. Maging ang aking ilong ay sobrang hapdi na rin, dahil sa pag-iyak ko nang ilang oras.Ang sakit isipin na mismong kapatid ko pa ang maglalayo sa akin kay Helios. Oo, hindi niya ako literal na pinagbawalan, at inilayo sa kaniya. Sa salita kasi niya ‘yon ginawa. Parang gusto niyang mag-isip ako nang maayos kung tama ba ang naging desisyon ko, habang maaga pa.Naiintindihan ko naman ang dahilan niya. Valid nga naman ‘yong galit niya kay Helios, dahil nang ma-ambush kami

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewKung iisipin, pareho namang mabigat ang mga pinagdaanan nina kuya, at Helios. Hindi naman puwedeng mas mabigat sa isa knowing na hindi naman pare-pareho ang nararamdaman nang isa tao.Naiintindihan ko si kuya. Nawalan siya ng kaibigan, at masasandalan nang panahong sinugod kami, at basta na lang akong kinuha.Ilang taon silang malungkot, at nasasaktan sa tuwing gigising sila. Maging sina Helios din naman, paniguradong ganoon din ang kaniyang nararamdaman.Pareho silang nawalan ng kapatid, at nagkaroon din ng lamat ang kanilang pagkakaibigan. Kailangan lang nilang mag-usap para maayos ang kanilang relasyon.Wala namang masama kung susubukan nilang linawin ang lahat. Mas maganda na ‘yon kaysa ang makaramdam sila ng galit sa tuwing nagtatagpo sila.Kasi kung tutuusin, hababg tumatagal ay gusto kong ipakilala ang sarili ko sa mga magulang ko. Hindi ko naman habol ang pera kung tutuusin. Sadyang gusto ko lang paghilumin ang sakit na naidulot ko sa

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of ViewHumugot ako nang malalim na hininga. Magmula nang bitawan ni Luna ang katagang ‘yon, pakiramdam ko ay nakonsensya ako. Sa dami ng mga sinabi niya sa akin, hindi ko man lang magawang sabihin sa kaniya ang mga problema ko.Ni hindi nga niya alam kung sino nga ba talaga ang boyfriend ko, eh. Ang alam lang niya ay ang mukha nito. Bukod doon ay wala na. Kaya nakokonsensya ako sa isang bagay na hindi naman sana dapat.Nang mag-lunch na, inaya ako ni Luna na kumain sa labas. Kahit wala akong gana, sumama ako. Hindi naman sa nahihiya ako na hindi siya samahan.Ang problema ko lang kasi ay hindi ko maiwasang mapalingon sa paligid. Baka kasi lumitaw na naman bigla si kuya, o hindi kaya ay may mga kalaban na namang sumugod sa amin.Hindi pa naman ‘yon puwede. Walang alam si Luna sa mga ganoong bagay, at kung madamay man siya, hindi ko ‘yon matatanggap kagaya ng mga nangyari kina kuya, at Helios.“Jas?”Napalingon ako kay Luna nang bigla na lamang niya ak