Semua Bab อ่านใจทรราช สนมปลาเค็มถล่มวังหลัง: Bab 401 - Bab 410

นางหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง มิได้กล่าวสิ่งใดต่อ ทว่าอันตรายในถ้อยคำที่ยังพูดไม่จบ ก็เพียงพอให้เจียงเหวินหยวนและเจียงฮูหยินสีหน้าซีดเผือดแล้วหัวใจของเจียงฮูหยินบีบรัดอย่างกะทันหัน น้ำตาเอ่อท้นขึ้นมาอีกครั้ง“หวนเอ๋อร์ เจ้าต้องลำบากแล้ว...”ใบหน้าของเจียงเหวินหยวนก็เคร่งเครียดเช่นกัน มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้นเล็กน้อยเป็นเพราะเขาเป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้ ไม่สามารถสร้างฐานะครอบครัวที่มั่งคั่ง และความก้าวหน้าในเส้นทางขุนนางก็ธรรมดาไร้ผลงาน ไม่สามารถปกป้องหวนเอ๋อร์ได้เจียงหวนเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นคนทั้งสองที่เต็มไปด้วยความสงสารและหวาดหวั่น ก็เค้นรอยยิ้มปลอบโยนออกมา“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ บัดนี้เรื่องพวกนั้นล้วนผ่านไปแล้ว ข้าโชคดีที่ได้พบฝ่าบาท ทรงคุ้มครองข้า แถมยังให้หมอม่อสอนกฎเกณฑ์ต่างๆ แก่ข้า ช่วยต้านปัญหาต่างๆ แทนข้ามากมาย”“อย่างช้าๆ ลูกได้เรียนรู้วิธีว่าจะเอาตัวรอดและปกป้องตัวเองในวังได้อย่างไร แม้ว่าประสบการณ์เหล่านั้นจะไม่น่าพิสมัย แต่ก็ทำให้ลูกได้เข้าใจอะไรมากมาย”ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวและกระจ่างใส “ลูกไม่อาจใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล คอยพึ่งพาท่านพ่อท่านแม่ทุกเรื่องเหมือนตอนอยู่บ้า

กร้วบ—เปลือกนอกที่กรอบแตกละเอียดระหว่างฟัน กลิ่นหอมเข้มข้นของงาผสานกับรสหวานของน้ำตาลเคี่ยวระเบิดออกในปากทันที[อื้ม หอมเหลือเกิน กรอบยิ่งนัก หวานแต่ไม่เลี่ยน][ฝีมือเช่นนี้หากเรียกตัวเข้าห้องเครื่องหลวง คงเป็นดั่งทวยเทพที่อวตารลงมาโปรดสรรพชีวิตเลยทีเดียว][เรารู้อยู่แล้วว่า การทำอาหารนั้นเป็นพรสวรรค์ ที่สามารถสืบทอดกันจากรุ่นสู่รุ่น][ดูท่าในอนาคตลูกของเรากับนางก็คงเป็นพ่อครัวใหญ่ฝีมือดีเช่นกัน รอโตจนเอื้อมถึงเตาได้ ก็ให้เขาไปทำอาหารให้เรากับนาง!]ดวงตาของฮั่วหลินเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อยอย่างยากสังเกต ขณะจินตนาถึงการสั่งการพ่อครัวตัวน้อยของพวกเขาในอนาคตยิ่งคิดก็ยิ่งเบิกบาน การเคี้ยวอาหารของเขาช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกำลังลิ้มรสอาหารอย่างละเอียด กระทั่งยังเอื้อมมือออกไปหยิบอีกชิ้นอย่างเป็นธรรมชาติด้วยเจียงหวนฟังคำความในใจที่เต็มไปด้วยเหตุผลเข้าข้างตนเองของเขา ก็กลั้นรอยยิ้มไว้ แล้วเปิดโถกระเบื้องเคลือบใบน้อยนั่นออกอีกนางใช้ไม้จิ้มลูกบ๊วยเม็ดกลมอวบอิ่ม ส่งไปที่ริมฝีปากของฮั่วหลิน“ฝ่าบาท ลองชิมบ๊วยนี้ดูสิเพคะ ลูกบ๊วยดองของท่านแม่หม่อมฉันอร่อยที่สุดเลย เปรี้ยวๆ หวานๆ ช่วยกร

“ไม่...ไม่มีอะไรเพคะ แค่…แค่ชาร้อนไปหน่อย เลยทำให้หม่อมฉันตกใจเท่านั้น”นางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำชาที่หกออกมา หลบสายตาไม่กล้ามองฮั่วหลินเจียงฮูหยินก็ตระหนักว่าตนอาจจะพูดจาตรงเกินไปแล้ว จึงยิ้มเจื่อนๆ มิได้พูดต่ออีกฮั่วหลินมองท่าทางขวยเขินจนทำตัวไม่ถูกของเจียงหวน ก่อนจะหันไปมองรอยยิ้มเก้กังเล็กน้อยของแม่ยาย เมื่อนึกถึงคำพูดไม่กี่คำที่ได้ยินแวบหนึ่งก่อนหน้า ก็เข้าใจขึ้นมา[อ้อ งั้นแม่ยายกำลังถ่ายทอด...แค่กแค่ก...][มิน่านางถึงได้หน้าแดงเพียงนี้][แต่ดูเหมือนท่านแม่ยายจะตั้งตารออุ้มหลานชายมากทีเดียว อื้ม... เราจะพยายาม!]คนตัวจิ๋วภายในใจของเขายืนเท้าเอวอย่างกระหยิ่มใจ แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง กระทั่งยังเปลี่ยนเรื่องอย่างใส่ใจด้วย“ยากนักที่ท่านพ่อตาแม่ยายจะเข้าวัง รับประทานอาหารกลางวันก่อนแล้วค่อยไปเถิด”ในขณะเดียวกัน...ห่างออกไปหลายพันลี้ ณ เจียงหนานเมืองแห่งสายธาร ภายในคฤหาสน์โบราณอันสง่างามแห่งหนึ่งภายในห้องหนังสือ ชายชราผมขาวผู้มีพลังจิตอันเข้มแข็งกำลังมองเอกสารบนโต๊ะที่ประทับตราของกรมขุนนางไว้อย่างเหม่อลอยเขาก็คือท่านตาของเจียงหวน อดีตพระอาจารย์ขององ

คิดถึงซูเปอร์มาร์เก็ตสมัยใหม่ที่ขายผลไม้จัง ในนั้นอะไรก็ซื้อหาได้ทั้งนั้นนางถอนหายใจ หยิบสาลี่ลูกหนึ่งขึ้นมาอย่างยอมรับชะตากรรม เตรียมทำสาลี่ตุ๋นน้ำตาลกรวดเป็นของหวานหลังอาหารขณะที่เจียงหวนปอกเปลือก ในใจก็ยังคงจินตนาการไปอย่างไม่อาจยับยั้งถ้านางมีระบบด้วยบ้างก็คงดีระบบนั่นของเหอหลิง แม้แต่ยาแผนปัจจุบันอย่างเช่นครีมรักษาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกก็ยังเอาออกมาได้งั้นการแลกกับแตงโม แอปเปิลอะไรพวกนั้นก็น่าจะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากกระมังอ๊า อิจฉาจัง! โชคร้ายตามเกาะนางไปตลอดชีวิตอย่างที่คิดจริงๆเจียงหวนยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า สาลี่ในมือถูกปลอกจนแหว่งไปหมดในเวลาเดียวกัน เหอหลิงก็กำลังนั่งขดตัวอยู่บนตั่งนุ่มในตำหนักข้างของตน[ระบบ ระบบ ครั้งที่แล้วในตำหนักเว่ยยาง นายไม่ได้บอกว่า คะแนนความชอบที่ฮั่วหลินมีต่อฉันพุ่งขึ้นไปถึง 40 เหรอ?]เหอหลิงตะโกนเรียกระบบในใจอย่างบ้าคลั่ง พยายามปลุกเสียงเครื่องจักรที่แสร้งทำเป็นตายให้ตื่นขึ้นมา[ตามกฎแล้ว คะแนนความชอบระดับ 40 นี่ ควรแลกเป็นแต้มให้ฉันหรือเปล่า!][เร็วเข้า เอาแต้มให้ฉันเร็ว ฉันจะแลกของ!]นับตั้งแต่ถูกฮั่วหลินใช้สายตาเหมือนมองขยะไล่ออกม

แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่สายตาของนางก็ยังคงเหลือบมองไปที่กระดาษพับแสนวิจิตรพวกนั้นอย่างอดไม่ได้“ถ้าพี่หญิงชอบ อีกครู่ข้าจะให้สักสองสามอัน” เหอหลิงเข้าใจและพูดทันทีคนทั้งสองทางหนึ่งดื่มชาทางหนึ่งกินขนม สนทนาเรื่องสัพเพเหระกันยกตัวอย่างเช่น ดอกไม้ที่เพิ่งบานในราชอุทยาน และพระสนมตำหนักไหนได้รางวัลอะไรที่ บรรยากาศถือได้ว่ากลมเกลียวเมื่อเหอหลิงมองรอยยิ้มอ่อนโยนของหลิ่วซูเหยา แล้วฟังคำพูดที่นุ่มนวลของนาง คนตัวน้อยภายในใจก็อดถอนหายใจไม่ได้ถ้าไม่มีการแก่งแย่งชิงดี เล่นเล่ห์เพทุบายในวังพวกนี้ พวกเธอสองคนนับว่าคุยกันได้ถูกคอจริงๆแต่คงสภาพไว้แบบนี้ดีกว่าหลิ่วซูเหยาก็ยิ้มน้อยๆ มองเหอหลิงด้วยสายตาอ่อนโยนหลิงกุ้ยผินนั้นนับว่ามีความคิดที่ชาญฉลาด แต่จิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ของเล่นเล็กๆ พวกนี้พับน่าสนใจจริงๆแต่ว่า...มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างของนาง ลูบกระดาษแผ่นหนึ่งโดยไม่รู้ตัวนั่นเป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ลี่เฟยให้คนแอบยัดให้นางเนื้อหาบนกระดาษยิ่งทำให้นางหวาดกลัวจนสั่นสะท้านลี่เฟยให้นางหาโอกาส ทำกระดาษแผ่นนี้ ‘หล่น’ ต่อหน้าเหอหลิงอย่างไม่ตั้งใจ หรือไม่ก็ยัดให้เหอหลิงไปโดยตรงเลย