All Chapters of อ่านใจทรราช สนมปลาเค็มถล่มวังหลัง: Chapter 411 - Chapter 420

420 Chapters

บทที่ 411

ลี่เฟยมองหลิ่วซูเหยาด้วยแววตาเย็นชา“ข้าได้ยินมาว่า เจ้ากับหลิงกุ้ยผินพูดคุยกันถูกคอ สนิทสนมกันอย่างมาก ทำไมเล่า สิ่งที่ข้ามอบให้เจ้า เจ้าตั้งใจจะมอบคืนให้ข้าเช่นนั้นหรือ!”แผ่นหลังของหลิ่วซูเหยาแนบติดอยู่กับหินภูเขาจำลองอันเย็นเยียบ แข็งจนเริ่มรู้สึกเจ็บกลิ่นแป้งชาดหอมฉุนจากตัวลี่เฟยพวยพุ่งเข้ามา ฉุนจนชวนให้ปวดหัวดวงหน้าของนางยังคงซีดขาวเหมือนเช่นเคย ทว่าในดวงตาสุขุมคู่นั้น กลับไม่ปรากฏแววแตกตื่นแม้แต่น้อย มีเพียงความสงบนิ่งดุจทะเลสาบน้ำแข็งหลิ่วซูเหยาไม่ได้ตอบทันที นางกวาดสายตามองไปที่ด้านหลังของลี่เฟยครึ่งก้าว เห็นเงาร่างของนางกำนัลในชุดเครื่องแบบธรรมดาคนหนึ่งกำลังยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ทางนั้นเมื่อครู่ นางเหมือนจะเห็นนางกำนัลคนนี้ที่มุมทางเดินไปยังตำหนักของหลิงกุ้ยผินตอนนั้นนางก้มหน้า เหมือนกำลังตัดแต่งกิ่งดอกไม้ ที่แท้ก็เป็นคนของลี่เฟยนี่เองดูท่า ทุกการกระทำของนางยามอยู่กับเหอหลิง คงตกอยู่ภายใต้การจับตามองของลี่เฟยทั้งสิ้นหลิ่วซูเหยาเข้าใจในที่สุด นางหยักยกกลีบปากเผยรอยยิ้มเย็นชา“พระสนมลี่เฟย”น้ำเสียงของหลิ่วซูเหยาเรียบเฉย ไม่แสดงถึงคลื่นอารมณ์ใดๆ“น้องสาวไม่เข้าใ
Read more

บทที่ 412

“ในวังหลังแห่งนี้ คนที่มีเรื่องบาดหมางกับข้า ไม่เคยมีใครมีจุดจบที่ดีสักคน!”ลี่เฟยกล่าวทิ้งท้ายไว้อย่างเคียดแค้น นางสะบัดแขนเสื้อ พาหมอม่อสองคนและนางกำนัลคนนั้นจากไปอย่างฉุนเฉียวหลิ่วซูเหยายืนพิงภูเขาจำลองอยู่ที่เดิมเพียงลำพังนางกำนัลเห็นนางหน้าซีดขาว ก็รีบเข้าไปประคองนาง “พระสนม ไม่เป็นไรนะเพคะ?”หลิ่วซูเหยาส่ายหน้า ทว่าแววตากลับแจ่มชัดและคมปราบกว่าที่เคยลี่เฟยไม่มีทางยอมลดราวาศอกง่ายๆ แต่นางมีอะไรต้องกลัวกันเล่า?ท่านพ่อสอนให้นางยืนหยัดบนความถูกต้อง นางจะทำเรื่องต่ำช้าเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวเพียงชั่ววูบได้อย่างไรกัน?หลิ่วซูเหยาสูดหายใจลึกๆ ข่มอาการเจ็บหน้าอก ประคองมือของนางกำนัล ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนตัวตรง ก่อนจะเหยียดหลังตรงดุจต้นสน“กลับตำหนัก” น้ำเสียงของนางเรียบนิ่ง สะท้อนให้เห็นถึงความสงบนิ่งหลังจากเพิ่งผ่านพายุฝนมาขณะเดียวกัน ในตำหนักฉางชุนเหอหลิงกำลังเหม่อมองกองกระดาษพับหลากสีสันที่อยู่ริมหน้าต่าง นางกำลังครุ่นคิดว่าครั้งหน้าหากหลิ่วซูเหยามา จะมอบนกกระเรียนพับสีใดให้นางดีสีชมพู? อ่อนหวานเกินไปแล้ว ไม่เหมาะกับบุคลิกของพี่สาวหลิ่วสีฟ้า? เยือกเย็นเกินไปหรือว่าสีข
Read more

บทที่ 413

ขณะที่เหอหลิงกำลังกินอย่างมีความสุข จนแก้มทั้งสองข้างป่องเหมือนหนูตัวน้อยนั้นนางได้ยินเจียงหวนทอดถอนใจ ก็พลันพยักหัวอย่างลอบเห็นด้วยอยู่ในใจทันที[ใช่แล้วๆ พระสนมพูดถูก สาลี่กับท้อกินมากไปก็เบื่อ ถ้าได้กินแตงโมบ้างก็คงดี แตงโมเมืองหนาว ทั้งหวานทั้งชุ่มฉ่ำ ยังมีสตรอเบอร์รี่อีก เปรี้ยมอมหวาน ยังมี…]นางร่ายชื่อผลไม้ในยุคปัจจุบันออกมายาวเหยียดราวกับกำลังร่ายชื่อสมบัติล้ำค่าในตระกูลอยู่ ดวงตาเป็นประกายแวววับ เต็มไปด้วยความหวัง[ฮือ อยากกินจังเลย!][ผลไม้ในยุคโบราณนี่ก็ขาดแคลนเกินไปแล้ว ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้ระบบเคยบอกว่าเปลี่ยนได้][ไม่รู้ว่าคะแนนสะสมของฉันพอรึเปล่า ถ้าเอาคะแนนไปแลกมาให้พระสนมชิม นางต้องดีใจมากแน่ๆ!]มนุษย์น้อยในตัวเหอหลิงน้ำลายไหล พลางนึกถึงภาพจินตนาการที่ตนเองใช้คะแนนสะสมแลกผลไม้มาเอาใจเจียงหวนเจียงหวนได้ยินเสียงในใจอันภักดีนี้ ก็ลอบดีดนิ้วให้กับแผนการที่ลุล่วงของตนเองเป็นไปตามคาด เจ้าระบบบ้านั่นก็เป็นเหมือนแอพฯ ช็อปปิ้งขนาดใหญ่ที่มาประเคนถึงที่แม้จะไม่สามารถคืนสินค้าได้ทุกกรณีภายในเจ็ดวัน แต่ก็ดีกว่าตรงที่มาส่งได้ภายในหนึ่งวินาทีนี่แหละ!เจียงหวนข่มความตื
Read more

บทที่ 414

「การปลดล็อกโหมดอาหารระดับสูงจำเป็นต้องใช้คะแนนสะสม 5,000 คะแนน ตอนนี้โฮตส์มีคะแนนสะสม: 0」[5,000 คะแนน นายไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ?][ไม่เติมเงินเติมทองให้นี่จะไม่ยอมทำการทำงานเลยใช่ไหม คอยดูฉันจะฟ้องนาย!]เหอหลิงระเบิดขึ้นมาทันที แต่นางก็ยังคงไม่ยอมแพ้[งั้น… งั้นมีอะไรที่ไม่ได้ระดับสูงขนาดนั้นไหม? อย่างเช่นแอปเปิ้ล? สาลี่? ของพวกนี้ในยุคโบราณน่าจะมีอยู่มั้ง?][มีอะไรที่คุณภาพค่อนข้างดีหน่อยไหม? หรือเมล็ดพันธ์ก็ได้?]เสียงคลื่นอิเล็กทรอนิกส์อันเย็นชาของระบบดังขึ้นอีกครั้ง 「โฮสต์มีอำนาจการเข้าถึงไม่เพียงพอ ไม่สามารถตรวจสอบชนิดเมล็ดพันธ์ได้ แนะนำให้โฮสต์พยายามสร้างความประทับใจให้แก่เป้าหมายเพื่อเพิ่มคะแนน และอัพเกรดเลเวล」[เลเวลไม่ถึง เลเวลไม่ถึงอีกแล้ว!][ไม่มีคะแนนสะสมจะอัพเกรดเลเวลได้ยังไง? ไม่มีอำนาจการเข้าถึงจะสะสมคะแนนได้ยังไงล่ะ?][ไอ้วงจรบ้านี่ ระบบ นายล้อฉันเล่นรึเปล่า?]เหอหลิงนั่งอ่อนแรงอยู่บนตั่ง นางกำลังหมดอาลัยตายอยากที่ไม่สามารถแลกผลไม้มาตอบแทนเจียงหวนได้[พระสนมดีกับฉันขนาดนี้ แต่แค่แอปเปิ้ลฉันก็ยังเอามาไม่ได้ จะมีไอ้ระบบบ้านี่ไว้ทำไมกัน][ช่างเถอะๆ ทำใจเถอะ]นางค
Read more

บทที่ 415

เข็มถักในมือของเจียงหวนสอดสานกันอย่างมีจังหวะ ไหมพรมนิ่มพันอยู่รอบปลายนิ้วกลิ่นหอมของอาหารที่ยังเหลืออยู่และกลิ่นอายอบอุ่นของไหมพรมที่กระจายอยู่ในอากาศ เดิมทีควรเป็นช่วงเวลาที่ชวนให้รู้สึกง่วงแต่ทว่า คลื่นความกลัวที่ซัดสาดอยู่ภายในใจของเหอหลิงกลับดังเข้ามาในหูของเจียงหวนอย่างชัดเจนนางเหลือบมองเหอหลิงด้วยหางตาอย่างแนบเนียน เห็นเพียงเหอหลิงสีหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมอัตราอันตรายถึง 65% ฟังดูแล้วก็น่ากลัวมากแต่ทว่า มันจะไม่น่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อยหรือถ้าพิจารณาจากที่ระบบบ้านี่ประเมินค่าความประทับใจของฮั่วหลินเมื่อคราวก่อน ตอนนี้เจียงหวนสงสัยในความน่าเชื่อถือของมันอย่างมากเจียงหวนเห็นเหอหลิงตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง นางได้แต่ลอบเดาะลิ้นในใจ นี่มันมิจฉาชีพชัดๆได้แต่อกสั่นขวัญแขวนทั้งวัน ก็นับว่าน่าสงสารมากแล้ว การทะลุมิติมาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆเห้อ น่าสงสารจริงๆขณะคิด เจียงหวนรู้สึกทนดูไม่ได้ขึ้นมานางวางเข็มถักในมือลง ลุกขึ้นและเดินไปนั่งที่ตั่งมองดูใบหน้าซีดขาวของเหอหลิง เจียงหวนยื่นมือออกไปเสยปอยผมที่อยู่ตรงหน้าผาก“เป็นอะไรไป จู่ๆ ก็เหงื่ออ
Read more

บทที่ 416

ไม่นาน น้ำชาถูกดื่มจนเห็นก้นถ้วย เจียงหวนยังคงเห็นเหอหลิงมีท่าทางเหม่อลอย จึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ หยิบผ้าคลุมบางๆ มาคลุมที่หน้าตักของนาง“นอนสักครู่เถิด พักผ่อนสักหน่อย” เสียงของนางอ่อนโยนราวกับมีฤทธิ์กล่อมประสาทอาจเพราะชาเย็นถ้วยนั้นแสดงผล หรืออาจเพราะเสียงอ่อนโยนของเจียงหวนกล่อมให้ประสาทที่ตึงเครียดของเหอหลิงผ่อนคลายลง เหอหลิงรู้สึกเพียงหนังตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ความง่วงถาโถมเข้ามานางไม่ทันได้ครุ่นคิดถึงค่าความใกล้ชิดที่ผิดปกตินั่น ก็เอนหลังลงไปที่พนักตั่ง เอียงหัวนอนหลับไปเสียแล้วเจียงหวนมองใบหน้าด้านข้างยามหลับของเหอหลิงแพขนตางอนยาวทอดเงาแผงเล็กๆ อยู่ใต้ดวงตา คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายนอนหลับไม่สนิทนางยื่นนิ้วมือออกไปจิ้มแก้มของเหอหลิงหลับได้เร็วทีเดียว ดูท่าฤทธิ์ยากล่อมประสาทถ้วยนั้นยอดเยี่ยมมากในเวลานี้เอง เสียงคลื่นอิเล็กทรอนิกส์ของระบบดังขึ้นในหัวของเหอหลิงอีกครั้ง「แจ้งเตือน! ตรวจพบสารออกฤทธิ์กล่อมประสาทในร่างกายของโฮสต์ สารดังกล่าวส่งผลให้จิตใต้สำนึกของโฮสต์ผิดปกติ ระบบป้องกันตัวหยุดทำงานโดยสมบูรณ์! 」「ทดลองเปิดโหมดเร่งการเผาผลาญ… ล้มเหลว! สมรรถภาพด้าน
Read more

บทที่ 417

เหอหลิงตื่นเพราะรู้สึกคอแห้ง นางลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ สายตายังคงพร่ามัวอยู่เล็กน้อยสิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือเพดานในตำหนักเว่ยยางอันคุ้นเคย เพียงแต่แสงแดดข้างนอกที่ส่องลอดเข้ามาในหน้าต่างได้กลายเป็นแสงยามสายัณห์แล้ว[อืม… นี่ฉันหลับไปเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ][ใช่สิ พระสนมรินชาให้ฉันถ้วยหนึ่ง จากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้เลย]เหอหลิงนวดขมับที่รู้สึกปวด พยายามย้อนนึกแต่เศษเสี้ยวความทรงจำยากที่จะนำมาปะติดปะต่อ ความละอายใจอย่างหนึ่งกลับผุดขึ้นมาในใจ[ให้ตายเถอะ ไม่นึกเลยว่าฉันจะหลับในตำหนักของพระสนม แถมยังหลับเป็นตายอย่างนี้อีก][เสียมารยาทจริงๆ เลย!]เหอหลิงตื่นเต็มตาในทันที นางรีบลุกขึ้นมา จากนั้นก็มองไปรอบๆเห็นเพียงเจียงหวนนั่งอยู่ไม่ไกล ในมือยังคงถือเข็มถักและไหมพรมก้อนหนึ่งไว้ ถักทออย่างแช่มช้า“พระสนม…”เหอหลิงรีบลุกขึ้น เสียงฟังดูแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่น “ขออภัยด้วยเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจะงีบหลับ ครั้งหน้า ครั้งหน้าพระสนมตบหน้าปลุกหม่อมฉันได้เลยนะเพคะ!”เจียงหวนเงยหน้าขึ้นมองนาง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ตื่นแล้วหรือ? หลับสบายหรือไม่?” นางวางสิ่งของในมือลง ชี้
Read more

บทที่ 418

“พระสนมเกรงใจเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันได้สอนพระสนมนับว่าเป็นบุญวาสนา มิกล้ารับไว้หรอกเพคะ”“รับไว้เถิด” เจียงหวนยิ้ม “มิใช่สิ่งของล้ำค่าใด แต่เจ้าต้องชอบแน่”[พระสนมให้ของขวัญฉัน? ลุ้นจังเลยว่าจะเป็นอะไร!]เหอหลิงตื่นเต้นมาก ความหงุดหงิดที่ระบบสร้างขึ้นเมื่อครู่หายไปในพริบตา“ขอบพระทัยพระสนมที่ตบรางวัลเพคะ!” นางรีบโน้มตัวทำความเคารพ รอยยิ้มแห่งความสุขเบ่งบานเต็มใบหน้า“นี่ก็ค่ำแล้ว เจ้าก็รีบกลับไปเถิด” เจียงหวนกล่าวอย่างอ่อนโยน“เพคะ หม่อมฉันทูลลา” เหอหลิงกอดกล่องของขวัญไว้แน่น จากนั้นก็รีบถอยหลังออกจากตำหนักเว่ยยางด้วยฝีเท้าแห่งความเบิกบานใจครั้นเห็นว่าเงาร่างของเหอหลิงหายลับไปจากประตูตำหนักแล้ว เจียงหวนจึงค่อยถอยหายใจส่งกลับไปได้สักทีเด็กคนนี้ จิตใจบริสุทธิ์ น่าสงสารที่ถูกเจ้าระบบบ้านั่นทำให้เดือดร้อนขนาดนี้เจียงหวนมองท้องฟ้า ตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลามื้อเย็นแล้ว นางหมุนตัวเดินไปทางห้องครัวเล็กโดยตรงกวาดสายตามองวัตถุดิบทำอาหารที่หลากหลายอุดมสมบูรณ์ตรงหน้า พร้อมกับเริ่มคิดคำนวณในใจฮั่วหลิน ตาคนนั้น พักนี้ดูเหมือนงานยุ่งมากวันๆ ขลุกอยู่แต่กับการตรวจฎีกาในห้องทรงพระอักษร ไม่
Read more

บทที่ 419

เจียงหวนชะงักฝีเท้า ได้ยินเสียงความเดือดดาลและร้อนใจที่คุกรุ่นอยู่ในใจของฮั่วหลินอย่างชัดเจน[เจ้าพวกโง่ รู้จักแต่ฆ่าแกงกัน!][ชาวบ้านผู้ลี้ภัยก็เป็นราษฎรของข้าเช่นกัน พวกเขาหิวโหยและหนาวเหน็บถึงขนาดนั้น ใครบ้างเล่าไม่อยากมีชีวิตอยู่?][ฆ่า? ฆ่าให้หมดไหวหรืออย่างไร? หากฆ่าหมดแล้วใครจะมาทำไร่ไถนา? ใครจะมาจ่ายภาษี?][ยังมีการช่วยเหลือหลังปัญหาอุทกภัยที่เมืองเจียงหนานอีก เงินสองก้อนถูกส่งไปแล้ว กว่าขุนนางแต่ขั้นขูดรีดเสร็จ เหลือถึงมือราษฎรสักกี่แดงกันเชี่ยว?][พวกริ้นไรพวกนี้! ข้าเกลียดยิ่งนัก...]เสียงในใจของฮั่วหลินเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไร้กำลังอย่างสุดซึ้ง ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังไว้ในกรง หาทางออกไม่เจอหัวใจของเจียงหวนหนักอึ้งเล็กน้อยนางรู้ว่าฮั่วหลินกดดันอย่างมาก ปัญหาที่อยู่ของผู้ลี้ภัย การโกงกินกันในราชสำนัก… แต่ละเรื่องล้วนเป็นปัญหาที่รับมือยากขุนนางใหญ่พวกนั้นในราชสำนัก บ้างก็รับเบี้ยหวัดแต่ไม่ทำงาน บ้างก็รู้จักแต่ฝักใฝ่อำนาจในราชสำนัก คนที่แบ่งเบาภาระของเขาได้อย่างแท้จริงนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยก่อนหน้านี้ แม้ว่านางจะลอบช่วยเหลืออย่างลับๆ บ้าง แต่ก็ต้องระมัดระว
Read more

บทที่ 420

วุ่นวายกว่าที่คิดไว้จริงๆ ด้วย ภัยพิบัติจากธรรมชาติและหายนะที่เกิดจากมนุษย์ อีกทั้งยังเรื่องข้าราชการโกงกินอีก ไม่น่าเล่าเขาถึงได้ดูอับจนหนทางเช่นนี้เจียงหวนนึกถึงกรณีคล้ายกันที่ถูกบันทึกไว้ในหนังสือยุคปัจจุบัน ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ“ฝ่าบาทเพคะ” น้ำเสียงของนางชัดเจนและหนักแน่น “หม่อมฉันคิดว่า ภารกิจที่เร่งด่วนที่สุดในยามนี้ ก็คือมอบเงินช่วยเหลือผ่านการทำงานเพคะ”ฮั่วหลินชะงัก “มอบเงินช่วยเหลือผ่านการทำงาน?”“ใช่เพคะ”เจียงหวนพยักหน้า นางเริ่มอธิบายเป็นลำดับอย่างชัดเจน“แทนที่จะปล่อยให้ผู้ลี้ภัยว่างงานไปวันๆ รวมตัวกันก่อเหตุวุ่นวาย มิสู้รวมกลุ่มพวกเขาสร้างระบบน้ำ เสริมความแข็งแกร่งให้บ่อน้ำในเมือง ซ่อมแซมถนนหลวง ราชสำนักให้อาหารที่พักและเงินค่าแรงเล็กน้อย แบบนี้พวกเขาก็จะมีทางรอด ไม่ถึงกับต้องอดตาย และพวกเขาก็ยังมีงานทำ ทำให้จิตใจสงบมั่นคง แล้วยังทุ่มเทแรงกายทำงานก่อสร้างสิ่งต่างๆ ได้อีกนะเพคะ” นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้นว่า “ขณะเดียวกัน จำเป็นต้องตรวจสอบและจับขุนนางโลภ ฝ่าบาทส่งผู้ตรวจการหรือขุนนางที่ไว้วางพระทัยได้ มอบกระบี่อาญาสิทธิ์ให้พวกเขาไปทำการสื
Read more
PREV
1
...
373839404142
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status