All Chapters of อ่านใจทรราช สนมปลาเค็มถล่มวังหลัง: Chapter 411 - Chapter 420

“ในวังหลังแห่งนี้ คนที่มีเรื่องบาดหมางกับข้า ไม่เคยมีใครมีจุดจบที่ดีสักคน!”ลี่เฟยกล่าวทิ้งท้ายไว้อย่างเคียดแค้น นางสะบัดแขนเสื้อ พาหมอม่อสองคนและนางกำนัลคนนั้นจากไปอย่างฉุนเฉียวหลิ่วซูเหยายืนพิงภูเขาจำลองอยู่ที่เดิมเพียงลำพังนางกำนัลเห็นนางหน้าซีดขาว ก็รีบเข้าไปประคองนาง “พระสนม ไม่เป็นไรนะเพคะ?”หลิ่วซูเหยาส่ายหน้า ทว่าแววตากลับแจ่มชัดและคมปราบกว่าที่เคยลี่เฟยไม่มีทางยอมลดราวาศอกง่ายๆ แต่นางมีอะไรต้องกลัวกันเล่า?ท่านพ่อสอนให้นางยืนหยัดบนความถูกต้อง นางจะทำเรื่องต่ำช้าเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวเพียงชั่ววูบได้อย่างไรกัน?หลิ่วซูเหยาสูดหายใจลึกๆ ข่มอาการเจ็บหน้าอก ประคองมือของนางกำนัล ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนตัวตรง ก่อนจะเหยียดหลังตรงดุจต้นสน“กลับตำหนัก” น้ำเสียงของนางเรียบนิ่ง สะท้อนให้เห็นถึงความสงบนิ่งหลังจากเพิ่งผ่านพายุฝนมาขณะเดียวกัน ในตำหนักฉางชุนเหอหลิงกำลังเหม่อมองกองกระดาษพับหลากสีสันที่อยู่ริมหน้าต่าง นางกำลังครุ่นคิดว่าครั้งหน้าหากหลิ่วซูเหยามา จะมอบนกกระเรียนพับสีใดให้นางดีสีชมพู? อ่อนหวานเกินไปแล้ว ไม่เหมาะกับบุคลิกของพี่สาวหลิ่วสีฟ้า? เยือกเย็นเกินไปหรือว่าสีข

「การปลดล็อกโหมดอาหารระดับสูงจำเป็นต้องใช้คะแนนสะสม 5,000 คะแนน ตอนนี้โฮตส์มีคะแนนสะสม: 0」[5,000 คะแนน นายไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ?][ไม่เติมเงินเติมทองให้นี่จะไม่ยอมทำการทำงานเลยใช่ไหม คอยดูฉันจะฟ้องนาย!]เหอหลิงระเบิดขึ้นมาทันที แต่นางก็ยังคงไม่ยอมแพ้[งั้น… งั้นมีอะไรที่ไม่ได้ระดับสูงขนาดนั้นไหม? อย่างเช่นแอปเปิ้ล? สาลี่? ของพวกนี้ในยุคโบราณน่าจะมีอยู่มั้ง?][มีอะไรที่คุณภาพค่อนข้างดีหน่อยไหม? หรือเมล็ดพันธ์ก็ได้?]เสียงคลื่นอิเล็กทรอนิกส์อันเย็นชาของระบบดังขึ้นอีกครั้ง 「โฮสต์มีอำนาจการเข้าถึงไม่เพียงพอ ไม่สามารถตรวจสอบชนิดเมล็ดพันธ์ได้ แนะนำให้โฮสต์พยายามสร้างความประทับใจให้แก่เป้าหมายเพื่อเพิ่มคะแนน และอัพเกรดเลเวล」[เลเวลไม่ถึง เลเวลไม่ถึงอีกแล้ว!][ไม่มีคะแนนสะสมจะอัพเกรดเลเวลได้ยังไง? ไม่มีอำนาจการเข้าถึงจะสะสมคะแนนได้ยังไงล่ะ?][ไอ้วงจรบ้านี่ ระบบ นายล้อฉันเล่นรึเปล่า?]เหอหลิงนั่งอ่อนแรงอยู่บนตั่ง นางกำลังหมดอาลัยตายอยากที่ไม่สามารถแลกผลไม้มาตอบแทนเจียงหวนได้[พระสนมดีกับฉันขนาดนี้ แต่แค่แอปเปิ้ลฉันก็ยังเอามาไม่ได้ จะมีไอ้ระบบบ้านี่ไว้ทำไมกัน][ช่างเถอะๆ ทำใจเถอะ]นางค

ไม่นาน น้ำชาถูกดื่มจนเห็นก้นถ้วย เจียงหวนยังคงเห็นเหอหลิงมีท่าทางเหม่อลอย จึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ หยิบผ้าคลุมบางๆ มาคลุมที่หน้าตักของนาง“นอนสักครู่เถิด พักผ่อนสักหน่อย” เสียงของนางอ่อนโยนราวกับมีฤทธิ์กล่อมประสาทอาจเพราะชาเย็นถ้วยนั้นแสดงผล หรืออาจเพราะเสียงอ่อนโยนของเจียงหวนกล่อมให้ประสาทที่ตึงเครียดของเหอหลิงผ่อนคลายลง เหอหลิงรู้สึกเพียงหนังตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ความง่วงถาโถมเข้ามานางไม่ทันได้ครุ่นคิดถึงค่าความใกล้ชิดที่ผิดปกตินั่น ก็เอนหลังลงไปที่พนักตั่ง เอียงหัวนอนหลับไปเสียแล้วเจียงหวนมองใบหน้าด้านข้างยามหลับของเหอหลิงแพขนตางอนยาวทอดเงาแผงเล็กๆ อยู่ใต้ดวงตา คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายนอนหลับไม่สนิทนางยื่นนิ้วมือออกไปจิ้มแก้มของเหอหลิงหลับได้เร็วทีเดียว ดูท่าฤทธิ์ยากล่อมประสาทถ้วยนั้นยอดเยี่ยมมากในเวลานี้เอง เสียงคลื่นอิเล็กทรอนิกส์ของระบบดังขึ้นในหัวของเหอหลิงอีกครั้ง「แจ้งเตือน! ตรวจพบสารออกฤทธิ์กล่อมประสาทในร่างกายของโฮสต์ สารดังกล่าวส่งผลให้จิตใต้สำนึกของโฮสต์ผิดปกติ ระบบป้องกันตัวหยุดทำงานโดยสมบูรณ์! 」「ทดลองเปิดโหมดเร่งการเผาผลาญ… ล้มเหลว! สมรรถภาพด้าน

“พระสนมเกรงใจเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันได้สอนพระสนมนับว่าเป็นบุญวาสนา มิกล้ารับไว้หรอกเพคะ”“รับไว้เถิด” เจียงหวนยิ้ม “มิใช่สิ่งของล้ำค่าใด แต่เจ้าต้องชอบแน่”[พระสนมให้ของขวัญฉัน? ลุ้นจังเลยว่าจะเป็นอะไร!]เหอหลิงตื่นเต้นมาก ความหงุดหงิดที่ระบบสร้างขึ้นเมื่อครู่หายไปในพริบตา“ขอบพระทัยพระสนมที่ตบรางวัลเพคะ!” นางรีบโน้มตัวทำความเคารพ รอยยิ้มแห่งความสุขเบ่งบานเต็มใบหน้า“นี่ก็ค่ำแล้ว เจ้าก็รีบกลับไปเถิด” เจียงหวนกล่าวอย่างอ่อนโยน“เพคะ หม่อมฉันทูลลา” เหอหลิงกอดกล่องของขวัญไว้แน่น จากนั้นก็รีบถอยหลังออกจากตำหนักเว่ยยางด้วยฝีเท้าแห่งความเบิกบานใจครั้นเห็นว่าเงาร่างของเหอหลิงหายลับไปจากประตูตำหนักแล้ว เจียงหวนจึงค่อยถอยหายใจส่งกลับไปได้สักทีเด็กคนนี้ จิตใจบริสุทธิ์ น่าสงสารที่ถูกเจ้าระบบบ้านั่นทำให้เดือดร้อนขนาดนี้เจียงหวนมองท้องฟ้า ตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลามื้อเย็นแล้ว นางหมุนตัวเดินไปทางห้องครัวเล็กโดยตรงกวาดสายตามองวัตถุดิบทำอาหารที่หลากหลายอุดมสมบูรณ์ตรงหน้า พร้อมกับเริ่มคิดคำนวณในใจฮั่วหลิน ตาคนนั้น พักนี้ดูเหมือนงานยุ่งมากวันๆ ขลุกอยู่แต่กับการตรวจฎีกาในห้องทรงพระอักษร ไม่

วุ่นวายกว่าที่คิดไว้จริงๆ ด้วย ภัยพิบัติจากธรรมชาติและหายนะที่เกิดจากมนุษย์ อีกทั้งยังเรื่องข้าราชการโกงกินอีก ไม่น่าเล่าเขาถึงได้ดูอับจนหนทางเช่นนี้เจียงหวนนึกถึงกรณีคล้ายกันที่ถูกบันทึกไว้ในหนังสือยุคปัจจุบัน ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ“ฝ่าบาทเพคะ” น้ำเสียงของนางชัดเจนและหนักแน่น “หม่อมฉันคิดว่า ภารกิจที่เร่งด่วนที่สุดในยามนี้ ก็คือมอบเงินช่วยเหลือผ่านการทำงานเพคะ”ฮั่วหลินชะงัก “มอบเงินช่วยเหลือผ่านการทำงาน?”“ใช่เพคะ”เจียงหวนพยักหน้า นางเริ่มอธิบายเป็นลำดับอย่างชัดเจน“แทนที่จะปล่อยให้ผู้ลี้ภัยว่างงานไปวันๆ รวมตัวกันก่อเหตุวุ่นวาย มิสู้รวมกลุ่มพวกเขาสร้างระบบน้ำ เสริมความแข็งแกร่งให้บ่อน้ำในเมือง ซ่อมแซมถนนหลวง ราชสำนักให้อาหารที่พักและเงินค่าแรงเล็กน้อย แบบนี้พวกเขาก็จะมีทางรอด ไม่ถึงกับต้องอดตาย และพวกเขาก็ยังมีงานทำ ทำให้จิตใจสงบมั่นคง แล้วยังทุ่มเทแรงกายทำงานก่อสร้างสิ่งต่างๆ ได้อีกนะเพคะ” นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้นว่า “ขณะเดียวกัน จำเป็นต้องตรวจสอบและจับขุนนางโลภ ฝ่าบาทส่งผู้ตรวจการหรือขุนนางที่ไว้วางพระทัยได้ มอบกระบี่อาญาสิทธิ์ให้พวกเขาไปทำการสื