บททั้งหมดของ Punish me, Sir! (SPG): บทที่ 41 - บทที่ 50

​Dahan-dahang pumasok si Isobel sa loob ng itim na Maybach. Pagkasara ng pinto, tila mabilis na naputol ang ingay ng paligid sa airport. Ang malamig na aircon at ang pamilyar na amoy ng cedarwood at tobacco na dumadaloy sa loob ng sasakyan ay agad na nagpabilis sa tibok ng kanyang dibdib.​Habang umaandar ang sasakyan palayo sa Terminal 3 at pumapasok sa highway, nakatitig lang si Isobel sa bintana. Ang mga ilaw ng kalsada sa Maynila ay naglalagay ng mga dilaw na guhit sa salamin.​"Matagal ka na bang nagtatrabaho sa kanya, Kuya?" mahinang tanong ni Isobel sa driver, binabasag ang nakatutulig na katahimikan sa loob ng sasakyan.​Tumingin ang matandang driver sa rear-view mirror at ngumiti nang bahagya. "Matagal-tagal na rin po, Miss Isobel. Mula pa noong nag-umpisa siyang buuin ulit ang posisyon niya rito sa Maynila pagkabalik niya galing Europe."​Napalunok si Isobel, itinutukod ang kanyang siko sa window rest. "Kamusta... kamusta siya?"​"Matipid pa rin po magsalita, katulad ng dati

​Ang mabilis na pag-andar ng itim na Maybach sa gitna ng hatinggabi ay parang humahati sa tahimik at malamig na mga kalsada ng Forbes Park. Sa loob ng sasakyan, walang nagsasalita sa pagitan nina Leandro at Isobel, pero ang hangin ay puno ng matinding tensyon at hanging emosyon na halos hindi na kayang dalhin ng kanilang mga dibdib.​Nakatitig si Isobel sa bintana, habang ang kanyang kanang kamay ay nakakuyom sa palad kung saan nakatago ang lumang brass key. Sa kabilang gilid ng backseat, nakatingin si Leandro sa kanya—maingat, mataman, na parang natatakot na sa isang pikit lang ng kanyang mga mata ay biglang maglaho ang dalaga.​Pumasok ang sasakyan sa isang napakalaking bakal na gate na dahan-dahang bumukas. Sumalubong sa kanila ang isang mahabang driveway na pinalilibutan ng mga dambuhalang lumang puno ng balete at acacia. Sa dulo nito ay nakatayo ang isang napakalaking ancestral mansion.. may lumang Spanish colonial architecture, matatayog na arko, at mga bintanang capiz na bahagy

​Inilagay ni Isobel ang huling sobre sa ibabaw ng mahogany desk. Nakatitig siya roon habang ang kanyang hininga ay nananatiling mabigat. Dahan-dahan niyang inangat ang kanyang paningin kay Leandro, na nakatayo pa rin sa kanyang tapat, nakatingin sa kanya nang may matinding takot at pakiusap sa mga mata.​"I’m not burning these letters, Leandro," mahinang sabi ni Isobel, ang boses ay paos at basag mula sa pag-iyak. "I couldn’t burn them even if I tried."​Isang napakalalim na buntong-hininga ng ginhawa ang lumabas sa bibig ni Leandro. Dahan-dahan siyang umupo sa katapat na armchair, inabot ang dalawang kamay ni Isobel at mahigpit na hinawakan ang mga ito.​"I need to hear everything from you, Leandro," pakiusap ni Isobel, nakatitig sa mga mata ng binata. "Nabasaha ko ang mga sulat mo. Naintindihan ko ang pakiramdam mo sa mga pahinang 'yon. Pero gusto kong marinig mula mismo sa mga labi mo. What really happened after that formal Board hearing sa unibersidad dalawang taon na ang nakarara

​Hindi pa rin bumibitiw si Leandro sa pagkakahawak sa kamay ni Isobel habang dahan-dahan silang umaakyat mula sa underground library patungo sa main living area ng ancestral mansion. Sa tuwing hihinto si Isobel para tignan ang mga lumang painting sa pader, mabilis na humaharap sa kanya si Leandro, ididikit ang noo sa kanyang noo, at mag-iiwan ng mabilis at malambing na halik sa kanyang pisngi o sa kanyang panga.​"Leandro, nakakadalawampu't limang halik ka na ata mula nang lumabas tayo sa basement," natatawang bulong ni Isobel, habang sinusubukang iwas ang kanyang mukha kahit wala naman talaga siyang balak lumayo.​"I’m just making up for lost time, Bel," pabulong na sagot ni Leandro, bago uli iniyukod ang kanyang ulo para mag-iwan ng serye ng malambot na halik sa gilid ng leeg at sa ibabaw ng balikat ni Isobel. "Two years. Seven hundred thirty days of not being able to touch you, kiss you, or hold you. Do you really expect me to act like a cold corporate executive when we're alone?"

​Nakatayo si Isobel sa tapat ng malawak na mahogani executive desk ni Leandro sa pinakataas na palapag ng Salazar Holdings headquarters. Kasalukuyan silang nagrereview ng pormal na organizational chart ng bagong Literary & Publishing Division nang marahang kumatok ang executive secretary ni Leandro na si Karen.​"Excuse me, Mr. Salazar," maingat na bati ni Karen habang dahan-dahang binubuksan ang pintuan. "May pumasok po na express courier package galing sa labas. Marked as 'Personal and Confidential' po para sa inyo."​Napakunot ang noo ni Leandro, hindi inalis ang hawak na fountain pen. "Sino ang nagpadala?"​"Wala pong sender’s name o return address, Sir," sagot ni Karen habang inilalapag ang isang katamtamang laking kulay-kayumangging sobre sa ibabaw ng desk. "Pina-scan na po ito sa security sa ibaba bago akyatin dito. Clear naman po sa anumang hazardous materials."​"Thank you, Karen. You may go," malamig na utos ni Leandro.​Nang masarado ang pinto, tinitigan ni Leandro ang sobr