บททั้งหมดของ Punish me, Sir! (SPG): บทที่ 31 - บทที่ 40

​"Hindi natin pwedeng balewalain ang dangal ng unibersidad na ito, Dean Alvarez! Isang matinding iskandalo ang nangyari!"​Sa loob ng closed-door Executive Boardroom sa ikatlong palapag ng Administration Building, mainit ang debate ng Board of Trustees. Nakasara ang malaking double doors, at tanging ang mga boses lang ng mga opisyal ang umaalingawngaw sa paligid ng mahabang narra table.​"Alam ko 'yon, Trustee Mendoza. Pero dapat din nating tingnan ang konteksto. Napatunayan na ng mga ebidensyang dinala ni Miss Mikael na may malicious intent at framing mula kina Dr. Ramos at Miss Clarisse. Biktima rin si Professor Salazar ng isang orchestrated revenge plot!" sagot ni Dean Alvarez, habang sapo ang kanyang noo sa matinding sakit ng ulo. ​"Gawa-gawa man ang motibo ng mga kaaway niya, ang katotohanan ay pumasok siya sa isang hindi angkop na relasyon sa sarili niyang estudyante!" pumasok si Vice President for Academic Affairs, habang itinuturo ang folder sa mesa. "Ang batas ng unibersidad

"Prof. Salazar, gabi na po. Kailangan na po naming i-lock ang buong Humanities building."Ang boses ng matandang security guard na si Mang Tomas ang pumutol sa napakabigat na katahimikan sa loob ng maliit na faculty office ni Leandro. Nakatayo ang guard sa pintuan, may hawak na malaking kumpol ng mga susi, habang nakatitig sa dating propesor nang may halong lungkot at paggalang.Ibinaba ni Leandro ang isang makapal na folder na hawak niya. Tumingin siya sa pader kung saan nakasabit ang brass clock—alas-nuwebe na ng gabi. Ito na ang huling dalawampung minuto niya sa loob ng opisina na naglingkod sa kanya sa loob ng pitong taon."Pasensya na, Mang Tomas. Inaayos ko lang ang mga huling gamit ko. Lilinisin ko rin po agad ito para magamit na ng susunod na hahawak ng departamento," malumanay na sagot ni Leandro, habang pinapahid ang kaunting alikabok sa kanyang wooden desk. Bumuntong-hininga si Mang Tomas at dahan-dahang pumasok sa loob. Ipinatong niya ang kanyang flashlight sa ibabaw ng fi

​​“Ganyan ka na lang ba maghapon, Leo? Tititigan mo lang ba yang cellphone mo habang pinapanood mo siyang sumasakay sa kotse ng iba?”Nakatayo si Leandro sa tabi ng glass wall ng isang executive lounge, hawak ang isang baso ng whiskey na halos natunaw na ang yelo. Sa ibaba ng gusali, sa may drop-off area ng condominium complex, tanaw na tanaw niya ang isang familiar na metallic gray na sedan. Nakikita niya si Isobel—na ngayon ay bahagyang nakatungo—habang pinagbubuksan ng p***o ng isang lalaki.​Si Adrian.​“Hindi mo ako naiintindihan, Sam,” malamig at paos na sagot ni Leandro bago ininom ang natitirang alak. Ang boses niya ay may lalim ng pagod at galit na matagal nang kinokontrol.​Lumapit ang pinsan niyang si Samantha, dala ang sarili nitong wine glass, at tinapik siya sa balikat. “Naiintindihan kita, Kuya Leo. Pero kailangan mo ring harapin ang realidad. You resigned. You walked away from the university. Binigay mo sa kanya ang kalayaan at ang proteksyon na kailangan niya para maka

​“Isobel! Over here! Dali, picture muna tayong tatlo bago magsimula ang procession!”​Ang buong quadrangle ng University of the Humanities ay puno ng kulay, musika, at tawanan. Ang init ng araw ng graduation ay sabay na nilalabanan ng mga makukulay na balabal, togas, at malalaking bouquet ng mga bulaklak. Sa bawat sulok ng campus, may mga pamilyang nag-iiyakan sa galak, mga magkakaibigan na nag-e-exchange ng mga regalo, at mga estudyanteng hindi pa rin makapaniwala na narating na nila ang dulo.​Patakbong lumapit sina Krisha at Ana kay Isobel, parehong naka-ayos at halos magkareho ang makeup. Si Isobel naman ay dahan-dahang inayos ang kanyang itim na toga, habang nakabitbit ng maliit na sling bag.​“Grabe, Isobel!” gulat na sabi ni Krisha habang inaayos ang graduation cap ni Isobel. “Ang ganda-ganda mo ngayon! Bagay na bagay sa 'yo yang toga. Hindi halatang puyat ka kagabi sa pag-aayos ng speech mo!”​Nangiti nang bahagya si Isobel, bagaman may bahid ng kapaguran sa kanyang mga mata. “

TWO YEARS LATER​Ang malamig na hangin ng Central, Hong Kong ay humahagupit sa salaming bintana ng matayog na skyscraper kung saan nakabase ang headquarters ng Astraea International Publishing. Sa loob ng malawak at sadyang napakatahimik na opisina, ang tanging naririnig ay ang mabilis na pag-click ng keyboard at ang mahinang lagaslas ng mga papel na pinipirmahan.​Nakatayo si Isobel sa tabi ng kanyang floor to ceiling glass panel. Naka-pant suit siya na kulay beige, ang dating mahaba niyang buhok ay nakagupit na ngayon sa isang maayos at eleganteng shoulder-length bob. Sa kanyang leeg ay nakasabit ang kanyang corporate ID: Isobel Ramos, Senior Associate Editor.​Dalawang taon na ang nakalipas.​Wala na ang dating mahiyain at matatakuting estudyante ng Humanities department. Ang nakatayo ngayon sa gitna ng sikat na publishing house na ito sa Hong Kong ay isang babaeng mas mature, mas independent, at pilit na itinayo ang sarili mula sa abo ng kanyang nakaraan. Pinili niyang huwag pasuk