All Chapters of พลิกชะตานางร้ายลิขิตรัก: Chapter 151 - Chapter 160

เมื่อความตื่นเต้นและกังวลเข้าครอบงำ ซูหมิ่นจูก็เริ่มคำนวณวัน และหาวิธีเพิ่มโอกาสในการตั้งครรภ์อย่างเร่งรีบในระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือน นางทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาร่างกายให้พร้อมที่สุด ทั้งการหาน้ำแกงบำรุงตามตำราโบราณ และการงดกินของเย็นเพื่อเพิ่มพลังหยางสิ่งที่ฉลาดที่สุดที่นางทำคือ การขออนุญาตออกจากจวนอย่างโจ่งแจ้งในบางครั้ง โดยอ้างว่ามารดาของนางไม่สบายหนัก และนางต้องไปเยี่ยมแสดงความกตัญญู สีหน้าแววตาของนางแสดงความวิตกกังวลอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งกัวรั่วชิงอนุญาตอย่างใจกว้างทันที โดยกำชับให้ซูหมิ่นจูรักษาสุขภาพ และกลับมาพักผ่อนให้เพียงพอ ซึ่งการอนุญาตนี้ทำให้ซูหมิ่นจูสามารถใช้ช่วงกลางวันนัดพบเฝิงจื่อหยวนได้อย่างสะดวกและปลอดภัยกว่าการลักลอบออกไปยามค่ำคืนทุกอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค ซูหมิ่นจูมั่นใจว่าตนเองควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมดแล้วการนัดพบลับๆ เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความถี่ถ้วน ในยามกลางวันนางจะใช้ข้ออ้างไปเยี่ยมมารดาที่ป่วย ทำให้การออกจากจวนเป็นเรื่องสมเหตุสมผล และสามารถใช้เวลานอกจวนได้นานหลายชั่วโดยไม่มีผู้ใดสงสัย ส่วนในวันที่ไม่สามารถใช้ข้ออ้างเยี่ยมมารดาได้ นางก็จะใช้การลอบออกทางประตู

จวนจิ้งกั๋วกงดูเหมือนจะเข้าสู่ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายมงคลในรอบหลายปี เพราะตระกูลหวงเป็นตระกูลนักรบ ทำให้ทายาทล้มหายตายจาก เหลือเพียงผู้ที่เก่งกาจจนรอดชีวิตในสมรภูมิมาได้เพียงไม่กี่คน และตอนนี้แว่นแคว้นก็สงบไร้ศึกสงคราม ก็นับว่าเป็นช่วงเวลาอันดีที่ตระกูลหวงจะแตกกิ่งก้านสาขาแต่เบื้องหลังความสงบนั้นมีความตึงเครียดแฝงอยู่ สตรีของซื่อจื่อตั้งครรภ์พร้อมกัน แต่ผู้ใดเล่าจะสามารถคลอดบุตรชายคนแรกให้กับเขาได้ ทุกคนในจวนต่างจับตามองเรื่องนี้บ่ายวันหนึ่ง กัวรั่วชิงรู้สึกอึดอัดจากการนั่งอยู่แต่ในเรือนจึงออกมาเดินเล่นในสวนดอกไม้อย่างเงียบๆ โดยมีกัวลี่ลี่เดินตามรับใช้อย่างใกล้ชิดทันใดนั้น ซูหมิ่นจูที่ได้รับอนุญาตให้ออกมาเดินสูดอากาศได้เช่นกันก็ปรากฏตัวขึ้นตรงทางแยก พอเห็นกัวรั่วชิง นางก็หยุดยืนแล้วมองมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มลำพอง “ฮูหยินก็มาเดินเล่นเหมือนกันหรือ” ซูหมิ่นจูยิ้มทักทายอย่างเสแสร้งกัวรั่วชิงพยักหน้า “แต่ข้าเดินนานแล้ว กำลังจะกลับเรือนพอดี” ตอนนี้นางท้องจึงจงใจหลีกเลี่ยง เพราะไม่อยากอยู่ใ

“ไม่นะ... ลูกชายของข้า...” ซูหมิ่นจูเห็นท่าทางโกรธจัดของหวงเชียนเล่อ ก็รีบส่งเสียงสะอื้นไห้ นางชี้ไปที่ถ้วยน้ำแกงบำรุงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง “เมื่อเย็นข้าดื่มน้ำแกงบำรุงถ้วยนั้นไปเพียงถ้วยเดียว”พอได้ยินดังนั้น หมอเฉินก็เดินไปหยิบถ้วยน้ำแกงขึ้นมาแล้วดมกลิ่นเพื่อตรวจสอบ “กลิ่นนี้มัน... ชะมดเช็ด ไม่ผิดแน่”ทุกคนที่ได้ยินต่างตะลึงพรึงเพริด หันไปมองกัวรั่วชิงเป็นตาเดียว“ชะมดเช็ดมีฤทธิ์แรงมาก และเป็นอันตรายต่อครรภ์ ตอนที่ข้าให้คนเคี่ยวน้ำแกงถ้วยนี้ ข้าก็อยู่ด้วยตลอด หากข้าใส่พิษลงไป แม้แต่ตนเองก็เสี่ยงจะตกเลือดไปด้วย แล้วข้าจะวางยานางได้อย่างไร” กัวรั่วชิงยืนกรานปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยว “ท่านพ่อ ท่านแม่ สะใภ้ถูกใส่ร้าย ได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับสะใภ้ด้วย”ซูหมิ่นจูไม่ยอมเปิดช่องให้ผู้ใดได้คิด รีบร้องไห้โวยวายขึ้นมาปานใจจะขาด “ข้าเห็นว่ากัวรั่วชิงอุตส่าห์มาขอโทษเรื่องในสวนอย่างจริงใจ ข้าก็เลยดื่มน้ำแกงของนางจนหมด ไม่คิดเลยว่า...” นางสะอื้นฮักอย่างน่าสงสาร นางเหลือบมองกัวรั่วชิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “กัวรั่วชิงบุตรของข้ามีความผิดอันใด... เหตุใดเจ้าถึงได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้...”ค

ยามวิกาลนั้นมืดมิดและเงียบสงัดยิ่งกว่าคืนใดๆ ในจวนจิ้งกั๋วกง ดวงจันทร์ถูกกลืนหายไปในม่านเมฆหนาทึบ ราวกับธรรมชาติกำลังปกปิดแผนการชั่วร้ายที่กำลังจะอุบัติขึ้นที่เรือนของ กัวรั่วชิงเมื่อถึงยามอิ่ว (เวลาประมาณ 19.00-21.00น.) ซูหมิ่นจูสวมชุดคลุมหนา นางเดินนำหน้าซูจิ่น และบ่าวหญิงที่ร่างกายแข็งแรงอีกสามคนผู้ภัก ดีที่ติดตามตนเองมาจากสกลุซู ทั้งหมดเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบมุ่งสู่เรือนที่กัวรั่วชิงถูกกักบริเวณเมื่อมาถึงหน้าเรือน ซูหมิ่นจูชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนหวานแสดงสีหน้าที่เศร้าสร้อยและอ่อนโยน นางเดินเข้าไปหาบ่าวหญิงผู้คุมกฎที่หวงเชียนเล่อสั่งมาให้เฝ้าเรือนนี้เอาไว้ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและเจือความกังวลอย่างระมัดระวัง“พวกเจ้าเฝ้าอยู่ตรงนี้ตลอดคงลำบากแล้ว”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ มันคือหน้าที่ของพวกข้า” ผู้ที่เหมือนหัวหน้าตอบกลับซูหมิ่นจู“ข้าเป็นห่วงฮูหยินซื่อจื่อ กลัวว่านางจะไม่ดูแลตนเองให้ดีจนเป็นอะไรไป ข้าอยากเข้าไปเยี่ยมเยียนนางสักครู่ พอนางดื่มน้ำแกงบำรุงถ้วยนี้หมด แล้วข้าจะกลับออกมา” ซูหมิ่นจูแสร้งถอนหายใจ “หวังว่านางจะคิดได้และเห็นแก่บุตรในครรภ์ของท่านพี่”ร

ซูหมิ่นจูถูกคำพูดของกัวรั่วชิงปั่นทอนความมั่นใจลงเกือบหมด นางเริ่มลังเลว่าตัวเองอาจจะพลาดท่าไปแล้วจริง ๆ นางมองสาวใช้รอบกายด้วยความสับสน แต่ก่อนที่จะถูกปั่นหัวไปมากกว่านี้ นางจึงตัดสินใจจะทำตามแผนการทันที โดยไม่ฟังสิ่งใดอีกซูหมิ่นจูหันไปสั่งการสาวใช้ของตนเองอย่างร้อนรน “พวกเจ้า จัดการนางเดี๋ยวนี้!”สาวใช้ที่แข็งแรงสองคนรีบเข้าตรึง กัวรั่วชิงไว้กับตั่งทันที กัวลี่ลี่กรีดร้องและพยายามเข้าขวาง แต่ ถูกสาวใช้อีกคนผลักกระเด็นออกไปอย่างง่ายดายกัวลี่ลี่ล้มลงกระแทกพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่นางมิได้รอช้าที่จะฟื้นตัว นางรีบใช้มือยันพื้นลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่เ กิดจากความภักดีและโกรธแค้น นางไม่สนใจคำแช่งใดๆ แต่มุ่งใช้กำลังทั้งหมดที่ตนมี พุ่งเข้าใส่สาวใช้ที่ควบคุมนายหญิงของนางอยู่“ซูหมิ่นจู! หากจะทำอะไรฮูหยิน เจ้าต้องฆ่าข้าก่อน” กัวลี่ลี่ตะคอกเสียงแหลมอย่างไม่เกรงกลัว นางใช้ร่างกายอันบอบบางของตนเองเข้ากระแทกและดึงทึ้งสาวใช้ที่กำลังตรึงกัวรั่วชิงคนหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่ากำลังกายจะสู้ไม่ได้ แต่มันก็ช่วยถ่วงเวลาให้นายหญิงของตนได้เล็กน้อยซูหมิ่นจูไม่สนใจการดิ้นร