All Chapters of Ex husband regret : Chapter 51 - Chapter 60

Mahigpit ang hawak ni Mia sa tasa ng kape habang nakaupo sa sofa. Sa loob ng kanyang dibdib, parang may bagyo na hindi tumitigil. Si Clara, kalmado lang, nakaupo sa tapat niya, umiinom ng kape na parang siya ang may-ari ng lugar.At biglang tok! tok! tok!Nag-echo sa buong apartment ang malakas na katok mula sa labas ng pinto. Napahinto si Mia, nanlamig ang kanyang mga kamay.“Mia!” Boses ni Ethan. Malalim, desperado, nanginginig. “Please… talk to me. Just once. Please.”Nanlaki ang mga mata ni Mia, halos malaglag ang tasa sa kamay niya.“Mia, don’t,” mabilis na bulong ni Clara, agad na lumapit sa kanya. “Huwag mong pagbubuksan. You know where this will lead.”Pero hindi gumagalaw si Mia. Nakikinig lang siya, ang bawat salita ni Ethan parang tusok sa puso niya.Ang Pagmamakaawa“Mia…” muling tawag ni Ethan, mas mahina pero mas puno ng damdamin. “I know I don’t deserve it. I know I hurt you. But please… just give me a chance to explain. Even just once.”Nalaglag ang isang luha mula sa

Tahimik. Walang ibang maririnig kundi ang mahinang paghinga ng tatlong taong ngayon ay magkaharap sa maliit na hallway ng apartment.Si Mia, nakatayo sa gitna, hawak pa rin ang pinto, habang si Ethan ay ilang hakbang lang ang layo halatang pagod, luhaan, at punô ng pagsisisi. Sa gilid naman, si Clara, nakayuko, hawak ang dibdib, pilit pinipigilan ang pag-iyak.Parang huminto ang oras.Ang Unang Tanong“Mia…” basag na boses ni Ethan, halos pabulong. “Please, let me explain.”Nilingon siya ni Mia, mabagal, mabigat ang mga mata.“Explain?” mahina niyang sabi. “Ngayon mo gustong magpaliwanag, Ethan? Pagkatapos ng lahat?”Lumapit ng bahagya si Ethan, pero agad siyang pinigilan ni Clara.“Wag kang lumapit,” malamig na sabi nito.Hindi kumibo si Ethan, ngunit hindi rin siya umatras.“Mia, hindi ko alam kung ano ang mga sinabi ni Clara sa’yo, pero kailangan mong malaman ”“Alam ko na,” putol ni Mia. Mahina, pero malinaw.“Alam ko na lahat.”Tahimik si Ethan, nagulat. Si Clara naman ay napaatr

Ang liwanag ng chandeliers ay sumasalamin sa bawat glass table sa grand ballroom ng hotel. Malamig ang hangin, elegant ang musika, at punô ng mga taong naka-formal attire mga kilalang personalidad sa negosyo, media, at edukasyon.Tahimik si Mia habang nag-aayos ng ID badge sa laylayan ng kanyang dress. Simple lang ang suot niya navy blue na gown, understated pero elegante. Isa siya sa mga kinatawan ng kompanyang tumutulong sa charity project na may kinalaman sa education reform.Hindi niya inasahan na makakadalo sa ganitong klaseng event. At lalong hindi niya alam na ang gabing ito ang magbabago ng tibok ng kanyang puso muli.Ang Tahimik na Simula“Ma’am Mia, ready na po kayo? The program will start in a few minutes,” sabi ng event coordinator habang inaabot sa kanya ang itinerary.Ngumiti siya nang mahina. “Yes, thank you. I’ll just take a seat sa reserved table.”Habang naglalakad siya papunta sa designated spot, ramdam niya ang bigat ng paligid hindi dahil sa mga tao, kundi dahil s

Tahimik ang gabi sa apartment ni Mia. Nasa balcony siya, hawak ang tasa ng mainit na tsaa, habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod.Sa mga nakaraang araw, ramdam niya ang kakaibang kapayapaan hindi man lubos, pero sapat para makatulog siya nang hindi umiiyak. Mula nang mag-usap sila ni Ethan, parang unti-unting gumagaan ang dibdib niya.Ngunit ang katahimikan ay bihirang magtagal.Ang MensaheHabang binabasa niya ang mga email mula sa trabaho, biglang pumasok ang isang message sa personal messenger niya.'From: Unknown' “Alam mo ba kung sino ang ka-meeting ni Ethan ngayon?”'Attached: photo ng isang babae sa restaurant, katabi si Ethan.'Napatigil si Mia. Napalunok.Pinindot niya ang larawan — medyo blurred, pero malinaw ang mukha ni Ethan.Ang babaeng kaharap niya ay mukhang pamilyar…Si Clara.Naramdaman ni Mia ang biglang pagbilis ng tibok ng puso.“Bakit… bakit magkasama sila?”Binasa niya ulit ang message. Walang ibang clue, walang sender name. Pero ang simpleng larawan na

Maagang pumasok si Ethan sa opisina kinabukasan. Tahimik lang siya habang naglalakad sa hallway, pero sa loob ng isip niya, parang may bagyong umiikot.Clara Reyes.Iyon ang pangalan na lumabas sa system log kagabi. Iyon din ang pangalan ng babaeng halos araw-araw niyang nakakasama laging nakangiti, laging maasikaso, at tila walang kakayahang manira ng tao.Pero ngayon, hindi na siya sigurado.Huminga siya nang malalim, pinilit na kalmahin ang sarili.“Play it smart, Ethan,” bulong niya. “Huwag mo munang ipakita.”Pagpasok niya sa office, naroon si Clara, nakaupo sa kanyang desk, abala sa pagta-type. Paglingon nito, agad itong ngumiti matamis, gaya ng dati.“Good morning,” bati ni Clara.“Good morning,” sagot ni Ethan, sabay kindat. “You’re early.”Tumawa ito ng mahina. “You know me, I like getting things done before the chaos starts.”Pinagmasdan lang ni Ethan ang bawat kilos nito ang paraan ng pagtitig, ng paghawak sa buhok, at ng pagkunot ng noo tuwing nag-aayos ng documents.Walan