All Chapters of นางบำเรอต่างแดน NC18+: Chapter 51 - Chapter 60

ผ่านไปสองเดือน...​เช้าตรู่ของวันใหม่ในบ้านไม้ริมแม่น้ำ แสงแดดอุ่นสาดส่องผ่านระเบียงเข้ามาในครัว กลิ่นหอมของปลาทอดกรอบแกล้มน้ำพริกฝีมือคุณยายลอยอบอวลไปทั่วบ้าน ขุนพล ที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัวพร้อมกับกันและทศช่วยกันตรวจเช็คอะไหล่อู่เสร็จแต่เช้า เตรียมจะทรุดตัวลงนั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้าตามปกติ​ทว่า...ม่านฟ้าที่กำลังถือถ้วยน้ำพริกถ้วยใหญ่เดินออกมาจากครัว กลับชะงักกึกกลางทาง!​ใบหน้าหวานซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยความผะอืดผะอมอย่างรุนแรงทันทีที่กลิ่นน้ำพริกกระทบจมูก​"อึก... อุ๊บ!"​ม่านผ้าวางถ้วยน้ำพริกลงบนโต๊ะอย่างเร่งรีบ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากแล้วรีบวิ่งตรงไปยังห้องน้ำชั้นล่างทันที!​แค่ว... อ้วก!​เสียงอาเจียนอย่างหนักหน่วงดังก้องออกมา ขุนพลเบิ่งตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ! เขารีบพุ่งตัวตามเข้าไปในห้องน้ำเป็นคนแรก ชายหนุ่มประคองไหล่บางของม่านฟ้าไว้ มือหนาช่วยลูบแผ่นหลังให้ภรรยาด้วยความห่วงใยจับใจ​"ม่านฟ้า! เป็นอะไรไปครับหนู?!" ขุนพลเอ่ยเสียงสั่นพร่า เช็ดเหงื่อซึมตามกรอบหน้าหวานให้อย่างนุ่มนวล​"หนู... หนูเวียนหัวค่ะพี่ขุนพล... เหม็น... เหม็นกลิ่นน้ำพริกมากเลย..." ม่าน

ตะวันลาลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเหนือลำน้ำชายแดนเปลี่ยนเป็นสีแสดส้มทาบทาผืนน้ำเป็นประกายระยิบระยับ แสงไฟนีออนสีเหลืองอบอุ่นส่องสว่างทั่วบริเวณระเบียงกว้างหลังบ้านไม้สองชั้น​โต๊ะอาหารไม้ตัวใหญ่ยาวกลางระเบียงเต็มไปด้วยจานชามบรรจุอาหารพื้นบ้านกลิ่นหอมฉุย ทั้งต้มยำปลาคังรสเด็ด น้ำพริกกะปิพร้อมผักสด ปลาทอดขมิ้นกรอบนอกนุ่มใน และแกงส้มชะอมกุ้งสดฝีมือม่านฟ้าและคุณยาย​บนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้นและแฝงไปด้วย 'รังสีลองเชิง' อย่างกวนๆ​หมวดภรัณนั่งเกร็งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามขุนพลพอดี ด้านซ้ายมือของนายทหารหนุ่มคือทัพฟ้าน้องชายสุดแสบที่คอยส่งสายตากวนๆให้ตลอดเวลา ส่วนด้านขวามือคือทอฟ้าที่นั่งแอบอมยิ้มขำกับท่าทางเกร็งสุดขีดของชายหนุ่ม ข้างขุนพลมีม่านฟ้านั่งยิ้มหวานคอยรินน้ำอุ่นใส่แก้ว ขณะที่หัวโต๊ะอีกฝั่งคือกัน ทศ และคุณยาย​"เอ้าวะหมวดภรัณ! ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น กินข้าวบ้านนี้ต้องกินเยอะๆถึงจะเป็นลูกผู้ชายพอ!" กันเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มยวน ยื่นมือไปใช้ทัพพีตักพริกขี้หนูสดในถ้วยน้ำพริกกะปิโปะลงบนจานข้าวของภรัณจานโต "ลองน้ำพริกกะปิมือแม่ม่านฟ้าดูหน่อยดิ เปรี้ยว เผ็ด เค็ม ครบรส ถ้ากินแล้วน้ำตาไม่ไ

​"ขอบคุณนะคะหมวดภรัณ..." ทอฟ้าเอ่ยเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า "ฟ้ามีความสุขมากจริงๆ ค่ะ"​ทั้งคู่ใช้เวลาเดินเที่ยวชมเมือง ถ่ายรูปคู่บนสะพานไม้เก่าแก่ และนั่งคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวความฝันกันอย่างเพลิดเพลิน เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของทอฟ้าทำให้หัวใจของหมวดภรัณพองโตด้วยความรักและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องดูแลเธอไปตลอดชีวิต​เวลาสิบเจ็ดนาฬิกานาฬิกาสี่สิบห้านาที... ตรงเวลาเป๊ะ!​รถออฟโรดของภรัณเลี้ยวกลับเข้ามาจอดหน้าร้านซ่อมเครื่องยนต์อย่างนุ่มนวล ขุนพล ม่านฟ้า ทัพฟ้า และพวกลุงๆกำลังยืนคอยอยู่หน้าร้าน​ภรัณรีบลงมาเปิดประตูให้ทอฟ้า ทั้งสองเดินก้าวเข้ามาหาครอบครัวด้วยรอยยิ้มสดใส​"กลับมาตรงเวลาดีมากภรัณ" ขุนพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แม้ใบหน้าจะยังคงความสงบเรียบ แต่นัยน์ตาคมกลับฉายแววพึงพอใจอย่างที่สุด​"ขอบพระคุณครับท่าน! วันนี้ผมขออนุญาตส่งช่างฟ้าเท่านี้นะครับ" ภรัณยืดอกทำความเคารพอย่างแข็งขัน​"ไว้เสาร์หน้า... มาทานข้าวเย็นที่บ้านอีกสิคะหมวด" ม่านฟ้าเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้มหวานอบอุ่น​ฟังคำชวนของคุณแม่ หมวดภรัณเบิ่งตากว้างด้วยความดีใจ ยิ้มรับอย่างสุขใจ "เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับคุณน้า!"

​"เสาร์นี้..." ภรัณกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เอ่ยถามด้วยความหวังอันริบหรี่ "เสาร์นี้ที่เราเคยมีนัดไปทานข้าวในเมืองตามที่คุณพ่ออนุญาต... เรายังไปกันเหมือนเดิมได้ไหมครับ?"​ทอฟ้าทอดสายตามองเขานิ่งๆ ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วยิ้มหวานฉ่ำ​"คงต้องขอโทษด้วยนะคะหมวดภรัณ พอดีวันเสาร์นี้ฟ้าติดงานด่วนค่ะ มีลูกค้านำรถบรรทุกสิบล้อเข้ามาทำเครื่องยนต์ใหญ่สองคัน ฟ้าคงต้องอยู่อู่นักทำยาวทั้งวัน... หมวดเอาเวลาว่างไปปฏิบัติหน้าที่ดูแลคุณหนูพิศมัยให้เต็มที่เถอะนะคะ จะได้ไม่เสียงานหลวง"​"ช่างฟ้า..."​"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฟ้าขอตัวไปทำงานต่อนะคะ อะไหล่สิบล้อยังรอใส่อยู่ค่ะ"​ทอฟ้าโค้งศีรษะให้อย่างสุภาพ หมุนตัวเดินกลับไปยังห้องเครื่องรถกระบะ ปล่อยให้หมวดภรัณยืนตื่นตะลึงและโดดเดี่ยวอยู่หน้าร้าน ชายหนุ่มเอื้อมมือไขว่คว้าได้เพียงสายลมว่างเปล่า​ขุนพลและม่านฟ้าที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่บนระเบียงชั้นสอง สบตากันด้วยความถอนหายใจยาว ม่านฟ้ากุมมือสามีไว้แน่น รู้ดีว่าลูกสาวของเธอได้เลือกเส้นทางที่จะ 'ปกป้องหัวใจตัวเอง' แล้วอย่างเด็ดเดี่ยวที่สุด​หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...​ข่าวคราวเรื่องการติดส้นและชิดใกล้ระหว่างหมวดภรัณกับคุ

​ที่ระเบียงชั้นบน... ทอฟ้า ในชุดเสื้อยืดสบายๆ เพิ่งเดินออกมาเก็บผ้าที่ตากไว้ริมระเบียง เธอชะงักกึกทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งของหมวดภรัณยืนตากฝนอยู่หน้าร้าน สายตาของทั้งคู่สบประสานกันท่ามกลางม่านฝนยามดึก​"หมวดภรัณ...?" ทอฟ้าพึมพำเสียงแผ่วพร่า หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกตะลึง "มาทำไมป่านนี้... ฝนตกหนักขนาดนี้นะ..."​ยังไม่ทันที่ทอฟ้าจะได้เดินก้าวลงบันได ร่างสูงใหญ่ของ ขุนพล ก็เดินก้าวออกมาจากมุมมืดหน้าร้าน ชายหนุ่มในวัยห้าสิบกว่ายืนกอดอก นัยน์ตาคมกริบดุดันประดุจพญาเสือจ้องมองนายทหารหนุ่มรุ่นลูกที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางสายฝน โดยมี ทัพฟ้า เดินถือแป๊บเหล็กตามออกมาคุมเชิงอยู่ข้างๆ​"หมวดภรัณ..." ขุนพลเอ่ยเสียงทุ้มต่ำทรงพลังสู้เสียงฝน "เที่ยงคืนป่านนี้... ทหารที่ต้องอยู่เวรคุ้มกันลูกสาวท่านนายพลอย่างแก มาทำอะไรที่นี่?"​ภรัณยืดอกตรง สู้สายตาคมกริบของอดีตนายทหารเสืออย่างไม่เกรงกลัว เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นดินที่แฉะชุ่มน้ำฝนต่อหน้าขุนพลและทอฟ้าที่กำลังวิ่งลงมาจากบันได!​"ผม... ถอนตัวจากภารกิจนั้นแล้วครับท่าน!" ภรัณเค้นเสียงตะโกนตอบฝ่าสายฝน​คำตอบนั้นทำให้ทอฟ้าชะงักกึกอยู่บนบันไดขั้นสุดท้าย! นัยน์ต