All Chapters of นางบำเรอต่างแดน NC18+: Chapter 31 - Chapter 40

"น้องซอนญ่าไปทำอะไรเพื่อนพี่ครับ ทำไมมันทำหน้าเป็นตูดเป็ดแบบนั้น" กันถามขึ้นเมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตึงเครียด โดยเฉพาะเพื่อนของเขาเองที่ดูรุกรนแปลกๆ"มึงเป็นอะไรวะพล" ทศถามออกไปเมื่ออีกฝ่ายหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ"เปล่า..." เขาตอบสั้นๆ"ทำหน้าอย่างกับเจอน้องม่านฟ้าแอบมาหนีเที่ยว..." ทศกระซิบข้างหูเพื่อนเพราะกลัวว่าสาวๆที่นั่งตรงข้ามจะได้ยิน"มึงรู้ได้ไง""เห้ย จริงปะเนี่ย" ทศเบิกตาโพลงด้วยความตะลึง เขาแค่แซวเล่นไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง"อืม อยู่กับไอ้สิงห์ด้านโน้น"เขาชี้ไปอีกด้านของผับ โซนนั้นเป็นโซนที่มีคนเยอะ และนักราตรีที่มาก็ล้วนแต่ออกไปเเดนซ์โยกย้ายกันฝั่งนั้น ด้วยความที่วันนี้พวกเขาแค่พาเพื่อนมาเจอสาวที่นัดไว้ก็เลยเลือกโซนที่เงียบหน่อยเท่านั้นเอง "เจอของจริงเข้าให้แล้วล่ะพลเอ้ย""กูไม่สน ยังไงวันนี้ก็ต้องพายัยตัวแสบกลับด้วยกันให้ได้""มึงจะทำยังไง""เราย้ายโต๊ะไปฝั่งนั้นกันเถอะ" ทั้งสองกระซิบกันไปมาจนกันเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ"มึงสองคนเป็นอะไรวะ เห็นยุกยิกๆกันสักพักแล้ว""ไอ้ทศมันอยากย้ายโต๊ะไปโซนด้านโน้นอ่ะ" ขุนพลยักไหล่ให้ทศอย่างรู้กัน"จริงเหรอทศ ปกติมึงชอ

"ให้พี่ดูหน่อย...""อ๊ะ" มือใหญ่จับขาเรียวแยกออกก่อนจะซุกใบหน้าคมเข้าใกล้ กลิ่นที่คุ้นเคยหอมหวานชวนให้ลิ้มลองซู้ดดดดดดดด"อ๊าส์~""อื้มมมม""พะ พี่....อ๊าส์""เสียวไหม"เขาชูคอขึ้นมาถามหญิงสาวด้วยเสียงที่แหบพร่า ทำเอาคนตรงหน้าถึงกับเบิกตากว้าง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ราวกับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาและเธอได้ร่วมรักกัน เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบคนตัวโตก็ละเลงลิ้นใส่กลีบกุหลาบอยากโหยหา นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสเนินนุ่มๆอมชมพูของเธอแบบนี้ "พี่พล...หนูเสียว""ร้องดังๆเลยที่รัก พี่ถามพนักงานแล้วห้องมันเก็บเสียง...""ทะลึ่งงงง" เธอถลึงตาใส่เขา"ฮ่าๆ พี่แซวเล่น ใครจะไปกล้าถามเล่า""แต่เมื่อกี้หนูร้องดังมากเลยนะ เอ่อ...จะมีคนได้ยินไหม""ไม่หรอกน่า...ปล่อยตามสบายเลยเด็กดี ไม่ต้องกังวลนะ" เขาลูบๆวนๆที่เนินสวาทและสอดลิ้นอุ่นเข้าไปเย้าหยอก ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในร่องแคบ จนเริ่มมีน้ำเหนียวๆปริ่มออกมา เขาชูมันขึ้นมาให้เธอดู เป็นหลักฐานว่าน้องสาวของเธอมันได้ตอบสนองเขาเรียบร้อยแล้ว "พี่พล หนูเสียว อื้มมม"แพล๊บ แพล๊บ"อ๊าส์~""ชอบไหม พี่ทำแบบนี้โอเคหรือเปล่า" เขาถามเพื่อขอความมั่นใจ เขาใส่ใจทุกรา

​สิงห์แค่นหัวเราะในคออย่างเหี้ยมเกรียม มุมปากแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ "ใครบอกว่าฉันจะบุกไปตรงๆให้เสียกำลังพลอีก? ในเมื่อไอ้ขุนพลมันอยากเป็นอัศวินปกป้องม่านฟ้านัก... ฉันก็จะใช้จุดอ่อนตรงนี้นี่แหละเล่นงานมัน" ​สิงห์เดินไปที่โต๊ะไม้ เขี่ยแผนที่ทหารของดินแดนต่างแดนขึ้นมาดูอย่างละเอียด นิ้วยาวชี้ลงไปที่จุดยุทธศาสตร์สำคัญซึ่งเป็นเส้นทางลำเลียงเสบียงและน้ำดื่มของค่ายทหาร ​"ม่านฟ้ามันใจอ่อน... และไอ้ขุนพลมันก็คิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้" สิงห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแฝงความแค้น "ส่งคนของเราไปกระจายข่าวลือในหมู่ชาวบ้านแถบชายแดน บอกว่าเราจับชาวบ้านไว้เป็นตัวประกัน... ม่านฟ้าไม่มีทางนั่งดูอยู่เฉยๆ แน่ และเมื่อไหร่ที่มันก้าวขาออกจากค่ายอันปลอดภัยนั่น..." ​สิงห์เว้นจังหวะ มือหนาตบลงบนแผนที่ดัง ปัง! ​"วันนั้นจะเป็นวันที่ฉันได้ม่านฟ้ากลับคืนมา... ส่วนไอ้ขุนพลกับพวกเพื่อนๆของมัน ฉันจะฝังพวกมันไว้กลางทะเลทรายแห่งนี้ให้หมด!" ​แววตาของสิงห์ฉายความคลั่งไคล้ในความรักและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด แผนการร้ายระลอกใหม่เพื่อแย่งชิงดวงใจกลับคืนมาได้เริ่มต้นขึ้นแล้วท่ามกลางความเงียบสงบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำอ

​กันและทศยืนตั้งแถวคุมเชิงอยู่ไม่ไกล สายตาจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวด้วยความระมัดระวัง ขณะที่ขุนพลเดินโอบไหล่บางของม่านฟ้าออกมาเผชิญหน้า มือหนาจับมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่นเพื่อมอบความเชื่อมั่น ​ท่านนายพลหยุดก้าว จ้องมองมือที่กุมกันแน่นของทั้งสองด้วยสายตาทรงพลังและเรียบเฉย ​"ได้ข่าวว่าเมื่อคืนค่ายป่วนหนักเพราะเรื่อง 'ของขวัญ' ที่ฉันส่งมา" ท่านนายพลเอ่ยเสียงต่ำพลางจุดซิการ์ "ขุนพล... ฉันส่งม่านฟ้ามาที่นี่เพื่อเป็นนางบำเรอให้พวกแก ไม่ใช่ให้แกเอามาทำเป็น 'เมีย' จนเสียงานเสียการแบบนี้" ​ม่านฟ้าหน้าเสีย ตัวสั่นเกร็งขึ้นมาทันที เธอพยายามจะถอนมือออกเพราะกลัวขุนพลจะเดือดร้อน แต่ขุนพลกลับยิ่งกระชับฝ่ามือแน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือ ​"เรียนท่านนายพล..." ขุนพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาจ้องสบตาผู้บังคับบัญชาอย่างไม่เกรงกลัว "ม่านฟ้าไม่ใช่สิ่งของ และเธอจะไม่ใช่นางบำเรอของใครทั้งนั้นครับ" ​"หึ... แกกำลังจะขัดคำสั่งฉันเหรอ ขุนพล?" ท่านนายพลเค้นหัวเราะในคอ แววตาฉายความดุดัน "ฉันว่าจ้างเธอมาด้วยเงินมหาศาล สัญญาของเธอยังไม่หมด และฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกประการ" ​"ท่านนายพลคะ..." ม่านฟ้าตัดส

​ทว่าสิงห์วางแผนซ้อนแผนไว้อย่างแยบยล ลูกน้องฝีมือดีอีกกลุ่มหนึ่งได้ดักซุ่มอยู่บริเวณประตูหลังบ้านอยู่แล้ว! จังหวะที่ขุนพลพาม่านฟ้าก้าวพ้นประตูหลังบ้าน คมกระสุนปืนสั้นก็สาดเข้าใส่ขุนพลในระยะกระชั้นชิด! ​ปั้ง! ปั้ง! ​ขุนพลเอี้ยวตัวปกป้องม่านฟ้า กระสุนนัดหนึ่งถากเข้าที่ท่อนแขนแกร่งและเอวของเขาจนเลือดสีแดงสดไหลทะลัก ขุนพลเสียหลักทรุดลงกับพื้น! ​"พี่ขุนพล!" ม่านฟ้าอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจแทบขาดใจ เธอรีบทรุดตัวลงพยุงร่างของชายหนุ่ม น้ำตาไหลทะลักด้วยความสลดใจ ​จังหวะนั้นเอง สิงห์พุ่งตัวเข้ามาจากด้านข้าง คว้าร่างบางของม่านฟ้าแยกออกจากขุนพลอย่างแรง! ​"ปล่อยหนูนะ! ปล่อย!" ม่านฟ้าดิ้นรนสุดชีวิต ทุบตีและข่วนเข้าที่หน้าของสิงห์ แต่มือหนาปานคีมเหล็กของสิงห์กลับรัดลำตัวเธอไว้แน่น ก่อนจะใช้ผ้าชุบยาสลบโป๊ะเข้าที่จมูกและปากของหญิงสาว ​"อื้อ... พี่... ขุน... พล..." เสียงหวานแผ่วลง ดวงตาของม่านฟ้าพร่ามัว ก่อนที่ร่างบางจะฟุบสลบไปในอ้อมแขนของสิงห์ ​"ม่านฟ้า!" ขุนพลกัดฟันแน่น พยายามยันกายลุกขึ้น แม้บาดแผลจะฉีดขาดและตึงเปรียบ มือหนาพยายามเอื้อมไปไขว่คว้าหญิงสาวสุดกำลัง "ปล่อย... เมีย... กู!" ​สิงห์แส