All Chapters of นางบำเรอต่างแดน NC18+: Chapter 41 - Chapter 50

​ท่ามกลางแสงดาวและควันปืนที่ค่อยๆ เจือจาง กลุ่มหญิงสาวที่ได้รับการช่วยเหลือต่างเข้ามากอดม่านฟ้าพร้อมคำขอบคุณและน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง ม่านฟ้าสวมกอดซับน้ำตาให้พวกเธอด้วยความอบอุ่น ​ขุนพลยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มและแววตาทั้งรักทั้งภาคภูมิใจ เขาเดินเข้ามาสวมกอดม่านฟ้าจากด้านหลัง โอบรั้งเอวบางไว้ด้วยความทะนุถนอม ​"หนูเก่งมากเลยครับม่านฟ้า..." ขุนพลกระซิบข้างใบหู นัยน์ตาสบประสานกันด้วยความรักอันลึกซึ้ง "จากคนที่เคยถูกช่วย วันนี้หนูกลายเป็นอัศวินที่ช่วยชีวิตคนอื่นแล้ว" ​"เพราะหนูมีพี่ขุนพล มีพี่กัน และพี่ทศคอยอยู่ข้างๆ ไงคะ" ม่านฟ้าเอี้ยวตัวกลับมากอดคอชายหนุ่ม ยิ้มหวานใสอย่างมีความสุข "ตราบใดที่เรามีกันและกัน หนูไม่กลัวอะไรอีกแล้วค่ะ" ​มิตรภาพของสามทหารเสือและความรักอันบริสุทธิ์เด็ดเดี่ยวของขุนพลและม่านฟ้า ไม่เพียงแต่เยียวยาบาดแผลในอดีตของกันและกัน แต่ยังกลายเป็นแสงสว่างอันอบอุ่นที่ปกป้องผู้คนในดินแดนชายแดนแห่งนี้สืบไป ค่ำคืนในบ้านไม้สองชั้นริมแม่น้ำชายแดนเต็มไปด้วยความสงบเงียบ สายลมพัดหอบเอาไอเย็นและกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ป่าเข้ามาทางหน้าต่างไม้ที่เปิดกว้างไว้ครึ่งหนึ่ง เสียงแมลงคืนฤดูร้อน

​คำพูดอันเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมด้วยความรักของขุนพล ทำให้กันและทศหยุดหัวเราะ ทั้งสองมองเพื่อนรักด้วยสายตานับถือในหัวใจ​ม่านฟ้าเดินเข้ามาวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะ ยิ้มหวานให้พี่ๆ ทุกคน "คุยอะไรกันอยู่คะ เสียงดังไปถึงหลังบ้านเลย"​"คุยเรื่องอัศวินมะขามเปรี้ยวอยู่น่ะครับน้องม่านฟ้า!" กันแซวพลางชี้ไปที่ถุงขนมข้างตัวขุนพล​ม่านฟ้าหลุดหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เธอขยับเข้าไปยืนข้างขุนพล มือเรียวเล็กสอดประสานเข้ากับมือหนาของชายหนุ่ม ขุนพลเงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยา ละทิ้งความตึงเครียดและอาการแพ้ท้องไปชั่วขณะ มีเพียงความรัก ความผูกพัน และความสุขตบแต่งที่กำลังเติบโตขึ้นพร้อมกับชีวิตน้อยๆในครรภ์​ท่ามกลางแสงแดดอุ่นยามเช้าของเมืองชายแดน ชีวิตใหม่ของขุนพลและม่านฟ้าได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่ในฐานะนายทหารและนางบำเรออีกต่อไป แต่ในฐานะ 'สามีภรรยา' และ 'พ่อแม่' ที่พร้อมจะฟันฝ่าและดูแลกันและกันด้วยความรักแท้ตลอดไปเวลาหมุนผ่านไปอีกสี่เดือน...​ผืนน้ำริมแม่น้ำชายแดนสะท้อนแสงแดดอ่อนยามบ่ายเป็นประกายระยิบระยับ ลมพัดเอาไอเย็นละมุนละไมปะทะใบไม้ร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้า บรรยากาศรอบบ้านไม้สองชั้นหลังเล็กเต็มไปด้วยคว

​ภาพตรงหน้าคือม่านฟ้านอนอยู่บนเตียงพัก ใบหน้าหวานแม้จะดูอ่อนเพลียและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ทว่ากลับฉายประกายความงดงามและความสุขอย่างที่สุด ในอ้อมแขนของเธอมีทารกน้อยตัวแดงๆ ห่ออยู่ในผ้าอ้อมสีชมพู กำลังส่งเสียงร้องแผ่วๆ​ขุนพลทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง น้ำตาไหลผ่านแก้มเนียนอย่างไม่ใช่อายใคร เขายื่นมือหนาที่สั่นเทาไปแตะแก้ม นุ่มๆของลูกสาวตัวน้อยเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปกุมมือเรียวของม่านฟ้าไว้​"เก่งมากเลยครับหนู... ขอบคุณนะคะม่านฟ้า... ขอบคุณที่มอบของขวัญที่ย้ำเตือนชีวิตที่งดงามขนาดนี้ให้พี่" ขุนพลกระซิบเสียงหวาน ก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาด้วยความรักสุดหัวใจ​ม่านฟ้ายิ้มหวาน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง "ลูกหน้าเหมือนพี่ขุนพลมากเลยค่ะ..."​กันและทศเดินย่องตามเข้ามาทางประตู ทั้งสองมองภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบตรงหน้าแล้วหลุดยิ้มออกมาด้วยความอบอุ่นใจ​"แหม... ได้ลูกสาวซะด้วย มึงเตรียมซ้อมถือปืนสั้นเฝ้าหน้าบ้านตอนลูกโตได้เลยนะไอ้ขุนพล!" กันแซวพลางหัวเราะร่า​"เออ! ใครกล้ามาจีบลูกสาวมึง โดนลุงๆล้อมค่ายแน่!" ทศเสริมขึ้นพร้อมรอยยิ้ม​ท่ามกลางเสียงหัวเราะและหยาดน้ำตาแห่งความสุข ความรักที่เคยผ่านมรสุมแล

​"ไปค่ะพี่ขุนพล" ม่านฟ้ายิ้มหวาน สบตาสามีด้วยความรู้สึกผ่อนคลายและเปี่ยมสุขอย่างแท้จริง​แสงแดดยามเย็นทาบทาผืนน้ำริมแม่น้ำชายแดนเป็นสีส้มทองระยิบระยับ สายลมพัดหอบเอาความสดชื่นเข้ามาทักทาย ขุนพลในชุดสบายๆ เดินจูงมือม่านฟ้า ขณะที่แขนอีกข้างของชายหนุ่มช้อนอุ้มลูกสาวตัวน้อยไว้บนไหล่กว้างอย่างระมัดระวัง​ที่หน้าอู่ซ่อมเครื่องยนต์ กันและทศที่เพิ่งทำความสะอาดเครื่องมือเสร็จ หันมาเห็นภาพสามพ่อแม่ลูกเดินเคียงคู่กันริมระเบียง ทั้งสองสบตากันแล้วหลุดยิ้มออกมาด้วยความอบอุ่นใจ​"ดูดิไอ้ทศ... เสือร้ายขุนพล กลายเป็นคุณพ่อสายอบอุ่นเต็มตัวไปแล้วว่ะ" กันแซวพลางโบกมือให้น้องทอฟ้า​"ก็สมควรแล้วนี่หว่า" ทศยิ้มรับ "ฟันฝ่ากันมาขนาดนี้ เห็นพวกมันมีความสุข ยิ้มได้เต็มภาคภูมิแบบนี้ กูแม่งโคตรสบายใจเลย"​ทอฟ้าเห็นลุงๆโบกมือให้ก็โบกมือป้อมๆ ตอบกลับเสียงใส "ลุงกัน! ลุงทศ!"​ม่านฟ้าทอดสายตามองภาพตรงหน้า รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าสวยงามอย่างไร้ความกังวล ชีวิตของเธออาจจะเคยเริ่มต้นจากความมืดมนและบาดแผลที่หยดน้ำตา แต่วันนี้... ข้างกายเธอมีชายชาตรีผู้พร้อมจะสละทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ มีลูกสาวผู้เป็นดวงใจ และมีมิตรภาพอันแท

​ค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งฝันร้ายและอดีตอันขมขื่น มีเพียงไออุ่นแห่งความรักอันบริสุทธิ์ของสามีภรรยาที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ใต้เงาจันทร์ริมแม่น้ำชายแดนชั่วนิรันดร์คืนต่อมา สายลมยามดึกพัดโชยกลิ่นไอฝนละมุนเข้ามาทางหน้าต่างระเบียงห้องนอนชั้นบน แสงจันทร์สว่างนวลทาบทาลงบนเตียงกว้างอย่างเงียบสงบ​หลังจากมื้ออาหารเย็นอันแสนอบอุ่นที่กินพร้อมหน้าพร้อมตา น้องทอฟ้า ก็หลับสนิทปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของคุณยายที่ห้องนอนชั้นล่างอีกตามเคย ทำให้ห้องนอนชั้นบนตกอยู่ในความเงียบสงบและเป็นส่วนตัวของขุนพลและม่านฟ้าอีกครั้ง​ขุนพลในชุดกางเกงขายาวสบายๆ เดินก้าวเข้ามาในห้อง พลางล็อคประตูอย่างรัดกุม นัยน์ตาคมกริบดุดันที่เคยผ่านศึกบัดนี้ฉายประกายความหวานซาบซึ้งและปรารถนาอย่างลึกซึ้ง เขาทอดสายตามองร่างบางสะคราญตาของ ม่านฟ้า ที่กำลังนั่งสางผมยาวสลวยอยู่หน้ากระจกส่องหน้า​ม่านฟ้าในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงเบอร์กันดีขับผิวขาวเนียนให้ดูเปล่งปลั่งสะกดสายตา เธอสบตาสามีผ่านกระจก ก่อนจะลุกขึ้นเดินก้าวเข้ามาหาขุนพลด้วยรอยยิ้มหวานแฝงความเขินอาย​"พี่ขุนพลคะ..." เสียงหวานเอ่ยกระซิบเบาๆ มือเรียวเล็กเอื้อมไปจับมือหนาแกร่งของสามีแล้วนำ