All Chapters of ทัณฑ์ร้ายนายมาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 50 เฮียเดย์ละสายตาก่อนเขาก้มหน้าลงไม่มีคำที่จะเถียงเพราะว่าเขานั้นผิดตั้งแต่แรก แต่พอเงยหน้าขึ้น เขาจึงฉีกยิ้มให้กับเธอเปลี่ยนเรื่องคุยและจับมือของเธออีกครั้ง"ไปหาชาบูกินกันนะ" เขาดึงเธอมาที่รถคณินไม่ขัดขืนและยังเดินตามเขามาจนกระทั่งนั่งรถขับมาที่ร้านชาบูแห่งหนึ่ง"หนูกินร้านนี้นะ""แล้วแต่เฮียค่ะเพราะว่าหนูไม่ได้จ่าย" คณินรีบออกตัวก่อนทำให้เขานั้นหัวเราะและส่ายหน้าไปมา"ขี้งกเหรอเราอ่ะ เคร...เลี้ยงเมียแค่นี้จะเป็นอะไรเดี๋ยวปิดร้านเลี้ยงเลยเอาป่ะ""ไม่เอาค่ะเสียดายเงิน""ทำไมถึงขี้งกขนาดนี้เป็นถึงลูกสาวท่านรองมีเงินไม่รู้กี่พันล้าน""ก็คณินยังไม่เคยหาเงินเข้าบ้านนี่คะ มีแต่ใช้เงินของครอบครัวรอเมื่อไหร่ที่คณินหาเงินเองได้และมีเงินเป็นของตัวเอง คณินถึงจะใช้ฟุ่มเฟือยซื้อของที่อยากได้ซื้อของแบรนด์เนมที่อยากได้""คณินไม่ต้องทำงานหาเงินเป็นของตัวเองนะเพราะว่าคนที่จะทำคือเฮีย เฮียจะหาให้หนูทุกอย่างไม่ว่าหนูอยากได้อะไรอยากจะซื้อให้""ตอนนี้เฮียมีอะไรเป็นของตัวเองแล้วเหรอคะพูดเหมือนกับว่ามีทั้งๆที่..."คณินหยุดพูดทันที เพราะรู้ตัวเองว่ากำลังพูดทำร้ายจิตใจของเฮียเดย์"หิวแล้วค่ะไม่อยากพ

บทที่ 52คณินกลับมาที่บ้านในตอนเช้าวันนี้ไม่มีเรียนเธอจึงไม่ไปมหาวิทยาลัยกลับมาหาพ่อและแม่ของตนเอง แต่ทั้งสองคนนั้นกำลังจะออกไปทำงาน"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลูก" ลรินเดินมาหาลูกสาวยกมือลูบหัวของลูกสาวเบาๆ และพากันนั่งลงที่โซฟา"ไม่มีอะไรค่ะหนูคิดถึงหม่ามี้ก็เลยมากอดหม่ามี๊ที่บ้าน" คณินกอดแม่ของตนเองและใช้ใบหน้าซบลงที่หน้าอกของผู้เป็นแม่"ถ้ามันเหนื่อยก็พักแต่ถ้ามันหนักใจก็ต้องปล่อยวางนะลูก หนูอยากให้ชีวิตมีความสุขหรือว่าจะเก็บเอาเรื่องเก่าๆ ไปคิดหื้ม" เธอเงยมองหน้าแม่ของตนเองและคิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนกับว่าเขารู้ความในใจของเธอได้"มี๊คะในสิ่งที่มี๊พูดเหมือนกับว่ามี๊กำลังรู้ความในใจของหนู""หนูอยากฟังเรื่องราวของมี้กับป๊าหรือเปล่าลูกแล้วหนูจะรู้และเข้าใจว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันเป็นสิ่งที่เขาลิขิตมาตั้งแต่แรกไม่มีใครอยากเลวหรอก""ใช่แล้วกว่าป๊าจะได้รักกับมี๊ต้องผ่านอะไรหลายๆ อย่างผ่านความตาe ผ่านความเลวร้ายมามากและป๊าก็ทำร้ายหม่ามี๊ของหนูมามากด้วย""จริงเหรอคะ""อย่างนั้นป๊าจะเล่าให้ฟังเอง"ทั้งสองคนเลือกที่จะไม่ไปทำงานเพราะว่าอยากคุยกับลูกสาว จึงพากันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองกว

บทที่ 54 เหมือนกับว่าชีวิตผ่านพ้นทุกอย่างและกำลังจะมุ่งหน้าสู่ความสุขทั้ง 2 ครอบครัวต่างดีใจและยินดีที่ลูกทั้งสองคนนั้น ปรับความเข้าใจกันได้และพวกเขารู้ถึงเรื่องที่เฮียเดย์ป่วยทุกคนขอร้องให้เฮียเดย์เข้ารับการรักษาในตอนที่อาการของเขานั้น เพิ่งจะกำเริบและเขาก็ได้กำลังใจดีจากคณินคนรักของเขาทำให้ร่างกายของเขานั้นพร้อมที่จะให้หมอดูแล"เดี๋ยวหนูขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะคะเฮียนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ" คณินจะพาเฮียเดย์ไปหาหมอภัคเพื่อนสนิทของเขา แต่แวะที่ห้างทานข้าวหลังจากทานข้าวเสร็จคณินอยากเข้าห้องน้ำจึงขอเดินมาเข้าห้องน้ำคนเดียว"ปวดท้องมากเลยดีนะที่เดินมาไว" หลังจากที่เธอทำธุระส่วนตัวเสร็จจึงเดินออกมาที่อ่างล้างหน้าและชำระล้างมือโดยที่ไม่ได้สังเกตผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านข้างจนกระทั่งเธอหันมา"ดูมีความสุขมากเลยนะคะ" คณินเธอเริ่มรู้สึกว่าเสียงผู้หญิงของคนนี้คุ้นๆจึงหันกลับไปมองและก็เป็นแบบที่เธอคิด ผู้หญิงคนนี้คืออลิสถึงแม้ว่าเธอจะแต่งตัวปกปิดร่างกายด้วยเสื้อผ้ากางเกงขายาวและเสี้อแขนยาวใบหน้าปกปิดไปด้วยเม็ดสีดำแต่คณินก็จำแววตาของอลิสได้"อลิสมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงไหนอลิส...""คณินอลิสมีเรื่องที่จะให้คณ

บทที่ 56 "เธอทำอะไรคณิน" คณินตกใจที่อลิสเดินออกมาหาและหน้าตาของอลิสดูจริงจังและน่ากลัวซึ่งในแววตาของเธอเหมือนกับคนที่โหดร้าย ยิ่งจ้องมองยิ่งเหมือนกับเสือทำให้เธอนั้นปล่อยมือจนแก้วน้ำส้มหล่นแตกกระจาย"ทำไมฉันรู้สึกเวียนหัวแบบนี้ฉันจะเดินมาเติมน้ำส้มแต่ฉันกลับไม่ไหว!!" คณินยกมือจับศีรษะของตนเองทำท่าทีเหมือนคนกำลังจะเป็นลม ส่วนอลิสยืนกอดอกเธอยกยิ้มด้วยมุมปากดั่งคนเจ้าเล่ห์"เธอรู้ตัวไหมว่าเธอเป็นอะไร""หมายความว่ายังไงอลิสเธอใส่อะไรลงไปในน้ำส้มอย่างนั้นเหรอ" คณินก็ยิ่งแกล้งทำท่าทีจะล้มคุกเข่าลงกับพื้น แสดงให้เนียนเหมือนกับตนเองนั้นโดนยานอนหลับจริงๆ"เธอทำร้ายชีวิตฉันก่อน""พรึ่บ!!" คณินเป็นคนที่แสดงอะไรไม่ค่อยเก่งแต่ในครั้งนี้ เธอต้องทำให้สุดความสามารถคณินล้มลงนอนกับพื้นดั่งคนนอนหลับ"ฉันไม่ได้อยากทำร้ายเธอแต่เธอเป็นมารที่แย่งความสุขจากเฮียไปก่อนเอง ฉันไม่มีวันให้อภัยคนที่มันแย่งทุกอย่างไปจากฉัน" คณินคิดว่าอลิสนั้นจะกลับตัวกลับใจจริงๆแต่เปล่าเลยเธอกลับร้ายกาจมากกว่าเดิมเธอยังคงทำท่าทีตัวอ่อนปวกเปียกดั่งคนนอนหลับ ส่วนอลิสนั้นพยุงแขนลากเธอมาตั้งแต่หน้าตู้เย็นจนกระทั่งถึงห้องนอน "โอ้ย!! ห

บทที่ 58 หลังจากถึงโรงพยาบาล และรู้ว่าเฮียเดย์พ้นขีดอันตรายคณินจึงกลับบ้านทันทีหัวใจของเธอบอบช้ำและเจ็บในทุกคำพูดของเฮียเดย์ ทุกอย่างเธอกลายเป็นคนผิดทั้งๆที่น้องสาวของเขาเป็นคนเริ่ม ทุกความเสียใจทุกการกระทำของคนที่ตนเองรักและพึ่งให้อภัยเพียงแค่ไม่นานเริ่มกลับมาทำซ้ำๆ"คณินเกิดอะไรขึ้นเหรอลูก ทำไมหนูถึงร้องไห้แบบนี้" เธอเดินเข้ามาทั้งรองเท้าและถอดออกทีละข้างเสื้อผ้าขมุกขมอม ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินตัวเล็กสะอื้นพุ่งกอดผู้เป็นแม่ทันที"มี๊ฮื่อๆหนูพอแล้วพอแล้วจริงๆ" สองแขนที่อบอุ่นของแม่นั้น โอบกอดลูกสาวและน้ำตาไหลริน ซึ่งเธอรู้อยู่แล้วว่าสถานการณ์ต้องเป็นแบบนี้เธอได้เพียงแต่ปลอบใจลูกสาว"หนูเจ็บไหม""หนูทนไม่ไหวแล้วมี๊หนูเจ็บจนไม่มีคำที่จะพูดออกมา""หนูเจ็บขนาดนี้มี๊ต้องเจ็บกว่าหนูเป็นร้อยเท่าลองคิดดูซิว่ามี๊จะทนไหวไหม" ทั้งสองคนยืนกอดกันร้องไห้ และเป็นช่วงเวลาที่ท่านรองกลับมาที่บ้านพอดี"เกิดอะไรขึ้น ลริน~คณินเกิดอะไรขึ้นลูกทำไมหนูกับมี๊ถึงร้องไห้แบบนี้" ผู้เป็นพ่อนั้นเป็นห่วงลูกสาวมาก จ้องมองหน้าของลูกสาวที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายมือนั้นจับแขนของลูกเขย่าเพื่อถามหาความจริง"ป๊าฮื่อๆ"