All Chapters of ทัณฑ์ร้ายนายมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 "อลิสเกลียดเฮียที่สุด" อลิสไม่ว่าพ่อของเธอแล้วไม่โกรธพ่อของเธอ แต่เธอนั้นโยนความเกลียดให้กับพี่ชายตัวเองเพราะว่าเธอไม่สมหวังเธอผิดหวังกับความรักจึงทำให้เธอพาล"โถ่เว้ย!! คณินเธอมันตัววุ่นวาย" คำพูดของน้องสาวที่ร้องไห้ฟูมฟายตะคอกใส่เขาว่าเกลียดนั้นผุดขึ้นมาในขณะที่เขานั่งดื่มเหล้าหนักจนใบหน้าของเขาแดงก่ำ"เฮียเดย์คะรับเพิ่มไหมคะ" บาร์นี้เป็นของเฮียเดย์และเป็นธุรกิจส่วนตัวแต่ก็เป็นสมบัติของอลันที่ซื้อให้ลูกชายบริหาร พนักงานเดินเข้ามาหาและเอ่ยถามเขา"เอามาสิ" "อย่างนั้นสักครู่นะคะ" "เดี๋ยว"ในขณะที่พีอาร์คนนี้กำลังเดินหันหลังเพื่อที่จะไปเอาไวน์มาให้กับเขาอีก แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเฮียเดย์เอ๋ยเรียกเธอหันกลับมามองเขาและฉีกยิ้มโปรยเสน่ห์ผ่านแววตา"มีอะไรเหรอคะ" "ฉันมีอะไรให้เธอทำคืนนี้เธอไม่ต้องทำงานเธอมากับฉัน"เธอรีบวางถาดน้ำลงที่โต๊ะและขยับเข้ามากอดแขนของเฮียเดย์ทำท่าทีเหมือนจะเอาใบหน้าซบแต่ถูกเขาสะบัดออก"ยังไม่ใช่ตอนนี้เดินตามฉันมานี่" เขาเดินนำหน้า พีอาร์คนนี้ขึ้นไปชั้น 2 ตรงไปที่ห้องทำงานของต

บทที่ 13ตัดมาในวันแต่งงานครอบครัวของทั้งคู่ไม่คิดจะให้ทั้งสองคนหมั้นกันเพราะว่าทั้งสองคนไม่ได้รักกันอีกอย่างกลัวว่าจะเลิกกันก่อนจึงตัดสินใจให้ทั้งสองคนนั้นแต่งงานกันแล้วหวังว่าทั้งสองคนจะรักกันจริงๆ เขาไม่เป็นห่วงแค่เรื่องของคณินแต่เขาเป็นห่วงทั้งเรื่องเฮียเดย์อีกอย่างครอบครัวของเฮียเดย์ก็กลัวว่าเฮียเดย์และน้องอลิสจะรู้สึกดีต่อกันไปมากกว่านี้จึงรีบให้มีงานแต่งเกิดขึ้นเร็วที่สุดจนกระทั่งวันนี้เดินทางมาถึง "ลูกสาวของหม่ามี๊สวยที่สุดเลยลูก" ในห้องแต่งตัวถึงแม้ว่าจะเป็นชุดแต่งงานราคาหลักพันแต่เมื่อเธอสวมใส่ชุดแต่งงานนั้นเหมือนกับราคาหลักล้านทั้งสวยและสง่า เธอถูกแม่ของเธอหมุนตัวไปมาเพื่อดูความสวยของลูกสาวตนเองมือหนาทั้งสองข้างจับใบหน้าของลูกสาวและหอมแก้มซ้ายขวาชื่นชมในความสวยของลูก"ขอบคุณนะคะ""จำไว้นะลูกความรักคือสิ่งสวยงาม หม่ามี๊รักหนูนะ" "หนูก็รักหม่ามี้ค่ะ""ไปกันได้แล้วครับลูกสาวของป๊า" ท่านรองเดินมาหาลูกสาวและยกแขนขึ้นเพื่อให้ลูกสาวนั้นโอบกอดเดินออกไปด้านนอก ในวันแต่งงานของพี่สาวน้องชายฝาแฝดนั้นไม่ได้กลับมาร่วมงานแต่งของพี่

บทที่ 15"อย่า!!....อลิส" โรสรินผู้เป็นแม่อดีตเธอคือยากูซ่าที่รวดเร็วและไวมาก เธอไม่ยอมปล่อยให้ลูกสาวของเธอตกลงไปอย่างแน่นอนและใช้ความเร็วรีบประคองและผลักน้องอลิสล้มลงกับพื้น"ฮื่อๆ" อลิสเองก็ตกใจคิดว่าตนเองนั้นหล่นลงไปด้านล่างแต่เมื่อลืมตาและหันกลับมาเธอยังอยู่กับทุกคน"อลิสลูก" ผู้เป็นพ่อนั้นโอบกอดลูกสาวร้องไห้เสียใจในสิ่งที่ตนเองทำผิดต่อลูกเพราะความโมโห"ฮื่อหม่ามี๊" อลิสผลักผู้เป็นพ่อนั้นออกจากตนเองและวิ่งเข้าไปกอดแม่ของเขาร้องไห้ฟูมฟาย ทุกคนมีแต่ความเสียใจโดยเฉพาะเฮียเดย์หลังจากนั้น โรสเธอจึงพาลูกสาวของเธอลงไปด้านล่างเหลือเพียงแค่อลันที่ยืนอยู่ด้านบนอลันลุกขึ้นปาดน้ำตาของตนเองเดินตรงไปหาลูกชายคนโต"ผวะ!" เขาต่อยเข้าที่หน้าของเฮียเดย์ลูกชายคนโตของเขาจนล้มลงไปกับพื้นและเขาก็ชี้หน้าเฮียเดย์"นับตั้งแต่นี้ไปมึงไม่ต้องกลับไปที่บ้านอีกอย่าไปให้น้องเห็นหน้าอีก""ป๊า""รู้ทั้งรู้ว่ามันผิดแต่ก็ยังทำถ้าทุกอย่างไม่เกิดขึ้นจนทำให้แกแต่งงานก่อน แกกับน้องคงไม่เกินเลยไปกันแล้วเหรอ หะ! แกมันเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ""ฮึ๊ก" เฮียเดย์ไม่เคยคิดว่าตนเองนั้นเป็นลูกเลี้ยงต่อให้เขารู้และจำได้ว่าทั้งสองคนไ

บทที่ 17 ลรินผู้เป็นแม่ของน้องคณินจะต้องไปต่างจังหวัดกับสามีกะทันหันเพราะว่างานมีปัญหาหลายอย่างทั้งสองคนต้องไปจัดการเอง จึงไม่สามารถมาดูแลลูกสาวได้เขาจึงฝากให้กับเฮียเดย์ลูกเขยของเขานั้นดูลูกสาวตัวเองแทน"เธอนี่มันชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อนจริงๆ" น้องคณินยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงใบหน้าของเธอยังซีดเซียวไม่มีชีวิตชีวา "เธอจะมารักคนแบบฉันทำไมคณินผู้ชายมีตั้งเยอะตั้งแยะไม่รู้จักไปชอบ" เขาเดินขยับเข้าไปใกล้ๆเธอมองหน้าเธอในระยะประชิดเอ่ยพูดพึงพรำ จนกระทั่งเธอรู้สึกตัวแขนของเธอขยับก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาใบหน้าน้อยๆหันมองซ้ายและขวาก่อนที่จะจับจ้องมองเสาน้ำเกลือที่อยู่ข้างแขนซ้ายตนเอง"โอ้ย" เธอยกมือกุมขมับของตนเองน่าจะเกิดจากอาการปวดหัว "เธอยังไม่ตาeหรอกที่นี่โรงพยาบาล" ประโยคแรกที่เขาเอ่ยทักเธอในขณะที่เธอฟื้นขึ้นมา"หนูตื่นขึ้นมาเฮียไม่ดีใจเหรอคะ" เธอจับจ้องมองเขาทั้งน้ำตาเอ่ยถามเหมือนคนสิ้นหวัง "ทำไมเธอไม่ตาeไปล่ะ" "ฮึ๊ก อยากให้หนูตาeขนาดนั้นเลยเหรอเฮียเกลียดหนูขนาดนั้นเลยใช่ไหม" "ควรที่จะรู้ตัวเองได้แล้วนะ" ในแววตาของเฮียเดย์เหมือนกับคนที่ไม่รู้สึกอะไรในคำพูดของตนเอง เขาพูดออกมาในขณะที่จ้องม

บทที่ 19 "ทำไมเธอถึงยังทนอยู่แบบนี้คณินเธอไม่ใช่คนธรรมดาหรือว่าผู้หญิงข้างทางที่จะให้เขาทำร้ายและย่ำยีแบบนี้นะ เธอเป็นถึงลูกสาวคนเดียวของท่านรองที่มีทั้งอำนาจและยิ่งใหญ่ทำไมถึงยังทนเจ็บปวดแบบนี้" น้องเนยเพื่อนสนิทของคณินเอ่ยถามในความสงสัยของตัวเองว่าทำไม เพื่อนถึงยังทนให้ร่างกายและหัวใจเจ็บปวดและก็มีแต่น้องเนยที่มาเฝ้าตั้งแต่อลิสมาที่โรงพยาบาลและเฮียเดย์ตามออกไปเขาก็ไม่กลับเข้ามาอีกเลยจนกระทั่งข้ามวัน ที่เธอจะต้องนอนโรงพยาบาลคนเดียวและในตอนเช้าเพื่อนถึงมาหามาเฝ้าอยู่ด้วยทั้งวัน"เป็นเพราะความรักไง ความรักที่ยังไม่หมดต่อให้เจ็บปวดแค่ไหนก็ยังเป็นความรักอยู่อย่าห้ามเราเลยนะเนยเพราะว่า ถ้าเมื่อไหร่ความรักที่เรามีให้เขามันหมดไปเราก็คงเดินออกมาจากชีวิตเขาเอง" น้องเนยจับมือของเพื่อนมากุมไว้และฉีกยิ้มให้เป็นรอยยิ้มที่เพื่อนส่งมอบกำลังใจให้"ต่อให้เราพูดยังไงเธอก็ยังยืนยันคำเดิมอย่างนั้นเราจะคอยอยู่ข้างๆนะ และรู้เอาไว้ว่าเพื่อนคนนี้คอยซัพพอร์ตเธอเสมอ" "ขอบใจนะแต่นี่ก็เย็นแล้วเนยกลับบ้านได้แล้วเดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่เป็นห่วง" "ถ้าวันนี้คุณพ่อคุณแม่ไม่นัดทานข้าวนอกบ้านเราจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ""ไม