บทที่ 60 "คณิน" คณินร้องไห้อยู่ในห้องนอน ลรินเธอเป็นคนขอร้องท่านรองไม่ให้มีเรื่องกับบ้านนู้นเพราะยังไงทั้งสองฝ่ายก็เป็นพี่น้องกันมาก่อน ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่น้องต่างสายเลือ-ด แต่ก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายอย่าง ลรินเธอขอขึ้นไปคุยกับลูกเพื่อให้กำลังใจ"หม่ามี๊ฮื่อๆ" คณินพุ่งตัวก่อนผู้เป็นแม่ทันทีเธอร้องไห้เสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีกกับเฮียเดย์"คณินหนูทำไมถึงไม่ให้โอกาสพี่เขาล่ะลูก ไม่มีใครอยากผิดพลาดหรือว่าทำแบบนั้นหรอกนะ ในตอนนั้นเขาโมโหถ้าเป็นมี๊ก็ต้องโวยวายพี่เห็นน้องสาวตัวเองถูกกระทำ""แล้วหนูล่ะคะ หนูกำลังจะถูกกระทำทำไมเขาถึงไม่สนใจ""เขาไม่รู้ตั้งแต่แรกไงถ้าเขารู้ตั้งแต่แรกว่ามันเป็นแบบนี้เขาจะไม่ทำแล้วโวยวายใส่เชื่อมี๊สิแล้ว ถ้าเขาไม่รักหนูเขาไม่มาหาหนูกอดประตูรั้วร้องไห้อยู่แบบนั้นไม่พยายามแก้ตัวไม่พยายามขอโทษหรอกลูก" "แต่หนูรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้แล้วหนูเหนื่อยหนูพอแล้วมี๊""ลองคิดดูดีๆนะลูก พอแล้วจริงๆหรือหนูไม่ไหวจริงๆเหรอ แล้วถ้าอยู่ๆวันนี้เฮียเดย์เกิดช็อคและหัวใจวายไป หนูจะไม่ได้เจอเขาอีกเลยนะ" คณินทำหน้าตาตกใจในคำพูดของแม่ตนเอง"มี๊""มี๊ไม่ได้บอกให้หนูกลับไปเจ็บ แต่มี๊เชื่อว่
Read more
LOGIN
