All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 141 - Chapter 150

“หึหึ...ไม่รู้ว่าขับไล่กันอย่างไร นางมารนั่นโกรธเคืองหลี่หยางมากเชียวล่ะ” มันคลายลำตัวที่กอดรัด ทำให้ร่างอ้อนแอ้นบอบบางร่วงลงในน้ำอาจูจะฉวยโอกาสดำน้ำหนี แต่เจ้างูตัวดีขยับลำตัวช่วงล่างดันปลายขาเธอเอาไว้ สุดท้ายก็หนีไม่รอด ต้องผุดขึ้นมาหายใจ ตกอยู่ในสภาพโดนงูขดตัวล้อมไว้กลางบ่อน้ำร้อนเจ้างูยักษ์ทำท่าเหมือนไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร มันหัวเราะและเอ่ยต่อไป“หลี่หยางชั่วมีใจให้เจ้าชัดๆ ขับไล่อะไรกัน ตัวน่าโมโหอย่างมันเพียงไม่กล้ายอมรับความรู้สึกของตนเองเท่านั้น ช่างกระทำตัวขลาดเขลาได้เสมอต้นเสมอปลายดีจริงๆ!”เจ้างูยักษ์เลื่อนจมูกเข้าจิ้มจมูกเธอ จ้องตาระยะประชิดอีกหน“ตัวเจ้าเองก็มีใจให้ก้อนหินนั่นไม่น้อยกระมัง...”ตอนนี้ข้ามีใจอยากทุบตีเขาให้หายหมั่นไส้!รวมทั้งเจ้าด้วย!จู่ๆ งูร่างยักษ์ก็เหลียวมองไปทางคฤหาสน์ แววตาดิ่งลึกครู่หนึ่ง มันหันหน้ากลับมา ถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์“ที่ข้าพูดล้วนเป็นจริงทุกคำ ไม่เชื่อรึ?”ไม่ทันที่เธอจะตอบอะไร เจ้างูร่างใหญ่ก็รัดร่างเสี่ยวจวี๋ฮวาแล้วจับยกขึ้นจากผิวน้ำคราวนี้ไม่เพียงยกขึ้นธรรมดา แต่ยังยกสูงขึ้น...สูงขึ้นเรื่อยๆ!“นี่ท่าน! ท่านจะทำอะไร!”“ส่งเสริมลูกศิษ

“นี่ก็ผ่านไปได้สักสองเค่อแล้วกระมัง เหตุใดยังรักษากันไม่เสร็จ ดรุณีน้อยนั่นบาดเจ็บหนักหนาสาหัสเพียงใดกัน?” เป็นผู้อาวุโสสกุลซุนพึมพำพลางลูบเคราแพะ ดึงให้แต่ละคนในลานกว้างต่างหลุดจากภวังค์แม้จ้าวหุบเขาจะเชิญผู้อาวุโสสกุลซุนและผู้ติดตามทั้งหมดขึ้นมาเป็นแขกของหุบเขา แต่ยามเพิ่งข้ามหุบเหวเข้ามาในหุบเขามีเสียงกรีดร้องของสตรี จ้าวหุบเขาพุ่งทะยานหายไปชั่วครู่ก็อุ้มสตรีที่ห่อหุ้มร่างกายไว้มิดชิดแลเห็นเพียงปลายเท้าบัวงามขาวผ่องเข้าไปในเรือนนอน จากนั้นก็ออกมากล่าวกับนายท่านใหญ่และนายน้อยว่า “หากไม่รบกวนจนเกินไป รบกวนผู้อาวุโสซุนและนายน้อยซุนช่วยให้คนมาเก็บกวาดและค้นรอบๆ หุบเขาให้ละเอียดได้หรือไม่” เมื่อนายท่านใหญ่ตกปากรับคำก็หันหลังเดินกลับไปยังเรือนนอน กล่าวเพียงว่า “รบกวนผู้อาวุโสและนายน้อยซุนแล้ว...ลูกศิษย์ข้าได้รับบาดเจ็บ คงต้องขอตัวสักครู่” ท่าทางการเดินไม่ได้ดูเร่งรีบ แต่ก็ยังพอมองออกว่ารีบร้อนจนลืมเชื้อเชิญแขกให้เข้าพักดื่มน้ำชาตามอัธยาศัย...จะอย่างไรผู้อาวุโสซุนก็ชรามากแล้ว แม้ผู้อาวุโสซุนจะไม่ใช่ชายชราร่างกายอ่อนแอและใส่ใจเรื่องหยุมหยิม แต่ต้องมายืนนิ่งรอคอยนานๆ เช่นนี้ คนที่เสพสุขมาท

ลานชุมนุมสามอาชา เป็นลานประลองที่ตั้งอยู่ในลานกว้างหน้าปากทางขึ้นขุนเขาอวี้หลง ขุนเขาซึ่งเป็นที่ตั้งของหุบเขาเดียวดายเนื่องด้วยภูมิประเทศและพฤติกรรมวางตัวเป็นกลางของจ้าวหุบเขาเดียวดายทุกรุ่น แม้ลานกว้างแห่งนี้จะตั้งอยู่ในอาณาเขตเทียนจิน แต่สำหรับเหล่าชาวยุทธทั้งหลายแล้ว สถานที่แห่งนี้ย่อมนับเป็นเขตพื้นที่กันชนระหว่างเทียนจิน เทียนเฉา และต้าเว่ย แม้แต่ราชสำนักเทียนจินก็ยังต้องโอนอ่อนผ่อนผันตามมุมมองของเหล่าชาวยุทธถึงแปดส่วน พื้นที่บริเวณนี้จึงจัดได้ว่าเป็นพื้นที่เกือบจะปลอดกฎหมาย กฎเกณฑ์ที่เป็นใหญ่คือกฎของเหล่าชาวยุทธ และเหล่าชาวยุทธผู้ไม่เข้ารับใช้ราชสำนักหรือขั้วอำนาจฝักฝ่ายใดเหล่านี้ก็มีประเพณีพบปะสังสรรค์เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ ประลองวิชา รวมทั้งเปิดโอกาสให้พี่น้องทั่วยุทธภพได้สะสางบุญคุณความแค้นในที่แจ้งบนเวทีประลองปีละครั้ง แต่ละครั้งกินระยะเวลายาวนานถึงเจ็ดวันเพราะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ท่านจ้าวหุบเขาจึงชดเชยให้แขกด้วยการเชื้อเชิญคณะของผู้อาวุโสซุนให้เข้าพักค้างในหุบเขาจนกว่าเทศกาลพบปะสังสรรค์ครั้งนี้จะสิ้นสุด ผู้เฒ่าซุนเห็นว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะได้ยกระดับความสัมพันธ์ระหว่างหุบเข

“เอาเถอะ” ท่านจ้าวหุบเขากำมือแน่น แล้วก็คลาย กำ...แล้วก็คลาย ซ้ำๆ “เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะสอนให้เจ้าเดินลมปราณในกายทะลวงจุด ดูจากสีหน้าผู้อาวุโสซุนแล้ว ลมปราณที่ดึงมา แม้ไม่มากก็คงไม่น้อยกระมัง”เอ๋...? ไม่ใช่ว่าเมื่อครู่ท่านดูดปราณซุนหว่านซูอะไรนั่นไปหมดแล้วหรอกรึ?นอกจากนี้...เสี่ยวจวี๋ฮวาหลุบตาลงต่ำ น้ำตาคลอ “ซือฝุ...จวี๋ฮวาบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ยังจะพูดเรื่องให้จวี๋ฮวารีบๆ ฝึกฝน จะได้รีบๆ จากไปให้พ้นๆ หน้าอีกหรือ...”“ยิ่งอยู่นานก็จะยิ่งบาดเจ็บหนักกว่านี้” ท่านจ้าวหุบเขาเอ่ยหนักแน่น แม้ยามนี้แววตาจะสงบลงแล้ว แต่ประกายบางอย่างในดวงตาคู่คมยังขับให้ใบหน้างดงามดูน่ายำเกรงกว่าปกติอยู่หลายส่วน “เด็กสาวเช่นเจ้าไม่เหมาะจะอยู่ที่นี่ ให้ลงจากเขานับเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”เห็นเธอทำท่าจะคัดค้าน ท่านจ้าวหุบเขาขยับริมฝีปาก เอ่ยน้ำเสียงเฉียบขาด“เลือกเอาเอง ว่าจะออกจากหุบเขาชนิดที่สามารถดูแลตนเองได้ หรือจะจากไปในสภาพที่ไม่อาจดูแลตนเอง” ราวกับจะมองเห็นจิตใจเธอลึกลงไปถึงแก่น หลี่หยางจ้องลึกลงในดวงตาฉ่ำน้ำคู่งามของลูกศิษย์ เอ่ยออกมาอีกเพียงสั้นๆ “ลงท้ายแล้ว ด้วยนิสัยอย่างเจ้า ย่อมต้องเลือกอย่า

ระยะหลังมานี้หัวโจกในแก๊งชะนีช่างเมาธ์นางนี้ติดนักดนตรี ก็เลยชอบลากเพื่อนๆ ออกไปกินข้าวเย็นในร้านที่ผู้ชายคนนั้นทำงานอยู่บ่อยๆ กระทั่งคนที่ไม่ชอบอะไรแบบนี้อย่างเธอยังพลอยโดนทั้งขอร้องทั้งบังคับให้ออกไปกินข้าวด้วยกัน สุดท้ายก็ต้องทนนั่งมองผู้ชายหน้าหล่อหุ่นทรงดีงามตามอุดมคติของเพื่อนเล่นดนตรีให้ฟังหลังอาหารเย็นอาทิตย์ละครั้งถ้านับจากระยะเวลาที่เธอวิญญาณทะลุมิติข้ามเวลามาอยู่ในร่างนี้ ตอนนี้ก็น่าจะผ่านมาได้อย่างต่ำๆ ก็เดือนครึ่งถึงสองเดือน ไม่รู้ว่าผ่านมาร่วมเดือนสองเดือนแบบนี้แล้ว จนถึงตอนนี้เพื่อนของเธอคนนั้นกับนักดนตรีหน้าหล่อนั่นตกล่องปล่องชิ้นกันไปแล้วรึยัง...วัดจากนิสัยชักช้าอืดอาดสักแต่รอให้ผู้ชายเค้าทักก่อนนั่น น่าจะยัง...หืม...? เล่นดนตรี? อาจูแกล้งยกถ้วยชาขึ้นจิบบังหน้า ลอบเพ่งสายตาสำรวจสีหน้าซือฝุนี่...นี่อย่าบอกนะว่าท่านจะเปิดคอนเสิร์ตย่อมๆ ดีดเพลงโบราณให้ข้าฟังหลังอาหารเย็นกับเขาบ้าง?จนถึงตอนนี้ อาจูถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามีโคมดอกบัวจำนวนนับไม่ถ้วนตามแนวสะพาน โขดหิน และผิวน้ำด้านล่างเธอไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้จะมีอารมณ์มานั่งจุดโคมดอกบัวทำตัวโรแมนติก แต่ถ