All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 151 - Chapter 160

ก่อนหน้านี้ เพราะคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายในหุบเขา ไม่ต้องออกไปเผชิญเรื่องวุ่นวายที่ไหน คนวิญญาณทะลุมิติข้ามเวลาอย่างเธอก็เลยไม่เคยขบคิดเรื่องยุคสมัยของโลกที่ตัวเองทะลุมิติข้ามกาลเวลามาอาศัยร่างคนอื่นให้วุ่นวายใจเลยสักครั้ง จนถึงตอนนี้ได้มารู้ว่าถึงแม้ในโลกใบนี้จะมีบทเพลงที่ฟังดูคล้ายลำนำกว่างหลิง แต่ไม่มีบทเพลงที่ว่า จากที่ไม่เคยสนใจก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ ว่าตัวเองพลัดหลงมาใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนในยุคสมัยอะไรบนหน้าประวัติศาสตร์กันแน่...“ซือฝุ...” มือดีดฉิน ริมฝีปากจิ้มลิ้มอิ่มงามก็ขยับถามไปด้วย “พวกเรานับเป็นราษฎรรัฐไหนกัน?”“หากอยู่ในหุบเขานี้ พวกเราย่อมไม่ใช่ทั้งราษฎรเทียนจิน เทียนเฉา หรือต้าเว่ย”เทียนจิน เทียนเฉา ต้าเว่ย...เทียนเฉานี่คุ้นหูเอามากๆ เหมือนจะเคยได้ยินมาจากหนังหรือละครสักเรื่อง แต่ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นแค่ชื่อสมมติ เทียนจินก็ฟังดูคุ้นหูจนอยากจะเปิดกูเกิล[1]ค้นดูให้รู้แล้วรู้รอด ส่วนเว่ย...ต้าเว่ยนี่ก็คุ้นหูสุดๆ ฟังดูคุ้นหูยิ่งกว่าเทียนจินกับเทียนเฉาตั้งไม่รู้กี่เท่ายุคสมัยไหนกันแน่ ที่มีชื่ออาณาจักรเทียนจิน เทียนเฉา กับต้าเว่ยอยู่ด้วยกันแบบนี้...ยุคชุนชิวจ้านกว๋อสงครามร

ท่านผู้เฒ่าแซ่ซุนเห็นแม่นางน้อยของจ้าวหุบเขามีใจใคร่รู้จักสถานที่ที่มีชื่อเสียงด้านอัญมณีและงานฝีมือ ก็ลูบเคราแพะ กล่าวสรรเสริญว่า เครื่องประดับจากป้อมหงเหมินนั้น นับเป็นยอดเครื่องประดับจริงๆ เอาไว้สำนักคุ้มภัยสกุลซุนสบโอกาส ได้เดินทางไปป้อมหงเหมินอีกเมื่อไหร่ พวกเราสกุลซุนจะเลือกซื้อหาเครื่องประดับงดงามแปลกตา ส่งมาให้แม่นางดูเล่นแก้เบื่ออย่างแน่นอนก่อนที่ผู้อาวุโสซุนจะเอ่ยวาจาประจบเอาใจท่านจ้าวหุบเขาผ่านตัวเองจนเสียเรื่อง เธอรีบเลียบเคียงถามถึงป้อมหงเหมินต่อไป ด้วยประโยคทำนองว่า ปกติแล้วสำนักคุ้มภัยสกุลซุนเดินทางไปยังป้อมหงเหมินบ่อยหรือไม่? ได้ยินมาว่าที่นั่นยิ่งใหญ่งดงามและสงบสุข คงได้ยินมาไม่ผิดกระมัง? ท่านผู้เฒ่าจึงเริ่มสาธยายความยิ่งใหญ่อลังการของป้อมหงเหมินให้ฟัง เล่าว่าป้อมแห่งนั้นเป็นป้อมที่มั่งคั่งและสงบสุขมานานปี สำนักคุ้มภัยสกุลซุนเองก็เคยคุ้มกันสินค้าไปส่งอยู่เนืองๆเล่ามาถึงตรงนี้ ท่านผู้เฒ่าก็ทำสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย บ่นเสียดายที่สองเดือนมานี้ การค้าของป้อมหงเหมินดูเงียบเชียบลงจนน่าใจหาย ไม่แน่ว่าประมุขป้อมผู้นั้นจะเสียใจที่ลูกสาวคนโปรดหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จึงไม่

“อ้า...ซือฝุรู้แล้ว ที่แท้เสี่ยวฮวายังโกรธเรื่องที่ซือฝุส่งเสริมความรักของเจ้าชนิดน่าตื่นเต้นตกใจจนเกินไป” มันส่งเสียงคล้ายทอดถอนใจ “ซือฝุผิดก็จริง แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ เสี่ยวฮวาของซือฝุบาดเจ็บเช่นนี้ อย่างน้อยๆ จนกว่าเจ้าจะหายดี หลี่หยางชั่วก็ขับไล่เจ้าออกจากหุบเขาไม่ได้” มันรีบเสนอแนะด้วยน้ำเสียงเมตตาอารี “ในเมื่อเป็นแบบนี้ เสี่ยวฮวาของซือฝุก็แกล้งป่วยไปสักระยะก็แล้วกัน หากเกรงว่าจะไม่สมจริงซือฝุยินดีช่วยสงเคราะห์แบ่งพิษให้เจ้าดื่มกินสักเล็กน้อย...”กินพิษงูเข้าไป ข้าก็ตายน่ะสิ! อาจูตวัดสายตามองค้อนบอกมาเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ตัวร้าย...ที่แท้เจ้ากำลังสนุกที่ได้กลั่นแกล้งมารดาใช่หรือไม่!“ข้าบอกว่าคนผู้นั้นจะให้ข้าลงจากหุบเขา เจ้าก็เลยทำให้ข้าบาดเจ็บจะได้รั้งอยู่ต่อนานๆ งั้นรึ ข้าบอกเมื่อไหร่กันว่าคนผู้นั้นจะให้ข้าออกจากหุบเขาวันนี้พรุ่งนี้ ก่อนหน้านี้เขาจะให้ข้าลงจากเขาก็ต่อเมื่อเดินลมปราณทะลวงจุดเองได้ ซ้ำยังพอมีวิชากระบี่ป้องกันตัว! ตอนนั้นวันๆ ข้าได้แต่ฝึกวิชากระบี่ขั้นพื้นฐาน ลมปราณก็โดนสั่งห้ามไม่ให้ฝึก อีกชาตินึงกระมัง จึงจะได้ลงจากเขา!”พอพูดถึงตรงนี้ อาจูก็รู้สึกขัดแย้ง

อาจูรู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูทะแม่งๆ หน่อยๆ แต่ไม่รู้ว่ามีอะไรไม่ถูกต้องตรงไหนกำลังจะออกปากไล่อีกหน เจ้างูยักษ์ก็ส่งประโยคใหม่เข้ามาในหัวเธอ ดวงตาเปล่งประกายวิบวับ “เสี่ยวฮวา...ในเมื่อเจ้าไม่อยากไปจากหุบเขาแห่งนี้ ก็อย่าได้ยอมจากไปเชียวนะ!”เฮอะ...ข้าไม่อยากไปแล้วอย่างไร? เขาฝีมือสูงส่งออกปานนั้น ต่อหน้าเขาข้าก็เหมือนเต้าหู้นิ่มๆ ก้อนนึง จะไปงัดค้างขัดขืนอะไรไหว?คล้ายกับว่าเจ้างูยักษ์จะคาดเดาความคิดเธอได้“ไม่ต้องกังวลใดใดทั้งนั้น พี่ใหญ่บอกว่าเจ้าอยู่ได้ก็จะทำให้เจ้าอยู่ได้ ขอเพียงเจ้าเชื่อฟังพี่ใหญ่ ทุกอย่างจะดีเอง!” ฟังจากน้ำเสียง นี่ถ้าเจ้างูตัวนี้มีมือมีแผงอก มันคงยกฝ่ามือขึ้นตบหน้าอกตัวเองดังป้าบๆ ประกอบคำพูดไปแล้ว...เชื่อฟังเจ้ารึ?ที่ผ่านมาเจ้าทำสิ่งใดเอาไว้บ้าง?นับตั้งแต่เจอหน้าเจ้า ข้าทั้งโดนจับขังไว้ในถ้ำ โดนเข้าใจผิด โดนขับไล่ ล่าสุดก็โดนทำร้ายจนหัวแตก นี่น่ะนะ ที่เรียกว่าดี? “เหอะ...” คราวนี้อาจูแค่นหัวเราะใส่ จงใจออกท่าออกทางดูถูกให้เห็นแต่เจ้างูไม่ใส่ใจเลยสักนิด“ฝนใกล้หยุดแล้ว ถ้าตัววุ่นวายหูไวตาไวบางตัวสัมผัสถึงพี่ใหญ่ อาจโผล่พรวดพราดเข้ามา ประเดี๋ยวคืนนี้พี่ใหญ่จ

รุ่งเช้า เสี่ยวจวี๋ฮวารีบสวมผ้าปิดหน้า ยกน้ำสะอาดกับข้าวของเครื่องใช้ในยามเช้าไปบริการซือฝุตั้งแต่เช้าตรู่ ส่งของแล้วก็ยังคอยยืนอยู่ใกล้ๆ ไม่ว่าท่านจ้าวหุบเขาจะขยับมือหยิบจับอะไรก็หยิบส่งให้อย่างรู้ใจ ดวงตาหงส์คู่งามจดจ้องใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาจดจ่อรอคอยเสียจนเจ้าของเรือนที่ปกติแล้วจะหน้าตายไร้ความรู้สึกประหนึ่งน้ำแข็งพันปี ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยจา อดขยับริมฝีปากถามไม่ได้“มีอะไร” ท่านจ้าวหุบเขาเปิดปากถามหลังจากเช็ดน้ำหยาดสุดท้ายออกจากหลังมือคนจะหล่อก็หล่อกันตั้งแต่เส้นผมยันปลายนิ้ว ชั่วพริบตาที่เห็นปลายนิ้วเคลื่อนผ่านผืนผ้า ลูกศิษย์จิตใจสกปรกเผลอมองตามปลายนิ้วเรียวงามจนแทบลืมเรื่องที่ตั้งใจจะพูดไปแล้ว...“นิ้วท่าน...ยาวดี” ต่อให้กัดริมฝีปากแล้ว อาจูก็ยังเผลอทำสองคำข้างท้ายหลุดออกมาจากปากอยู่ดี“ยังละเมออยู่อีกรึ?”เสียงจากริมฝีปากหยักเข้มทำเอาอาจูได้สติ“อะ เอ๋...? ละเมอ? ข้าน่ะรึ?”“เมื่อคืนนี้ไม่ใช่เป็นเจ้าหรอกรึ ที่ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย จากนั้นก็เดินกลับไปนอนหลับเหมือนคนตาย กระทั่งมีคนเปิดประตูเดินเข้าไปถึงข้างเตียงก็ยังไม่รู้สึกตัว”อ๋า...ตอนที่สติแตกตะโกนเรื่องผิวปากนั่น...ลองสรุปว