All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 161 - Chapter 170

ระหว่างให้จอมยุทธนับสิบนับร้อยล้อมหน้าล้อมหลัง กับให้ท่านหิ้วปีกอุ้มกลับไปส่งถึงหน้าประตูใหญ่ป้อมหงเหมิน ยอมเผชิญหน้ากับจอมยุทธนับร้อยยังมีโอกาสหลบหนีสำเร็จสูงกว่ามาก!“รู้หรือไม่ เหตุใดต้องให้เจ้าคลุมผ้าปกปิดใบหน้าเอาไว้เช่นนี้” ปากถามว่ารู้หรือไม่ แต่สายตาที่ท่านจ้าวหุบเขาใช้จ้องมอง กลับดูคล้ายจะบอกว่า “เจ้าก็รู้”เสี่ยวจวี๋ฮวาฟังคำถามแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ดูแช่มช้อยงามสง่า“เพราะข้าไม่ต้องการให้ตัวตนของเจ้ามาผูกติดกับข้า” ท่านจ้าวหุบเขาตอบเสียงขรึม“หมายความว่า...ท่านไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าข้าเป็นใคร...?”“แม้แต่ใบหน้าก็ไม่ควรปล่อยให้ผู้ใดจดจำ”“แต่...” อาจูอดแย้งไม่ได้ “ไม่ใช่ว่าจะมีผู้ติดตามนายน้อยสกุลซุนเคยเห็นใบหน้าศิษย์บ้างหรอกหรือ ไหนจะพวกชาวบ้านที่พาศิษย์มาส่งหน้าปากทางเข้าหุบเขา...”“ไม่มีอีกแล้ว”ห๊ะ?อาจูชะงักค้าง ยิ่งได้ยินประโยคถัดมาก็ยิ่งรู้สึกว่ายามเช้าของฤดูใบไม้ผลิในหุบเขาเดียวดายช่างหนาวยะเยือกจับใจ“คนที่จดจำใบหน้าลูกศิษย์จ้าวหุบเขาเดียวดายได้...ไม่มีอีกแล้ว”ทะ ท่าน...ท่านหมายความว่าอย่างไร?มองดวงตาฉายแววลึกล้ำของท่านจ้าวหุบเขาแล้ว จู่ๆ อาจูก็รู้สึกว่า เรื่องบางเร

อาจูมองเม็ดยาก้อนกลมดิ๊ก บิ๊กเบิ้ม สีน้ำตาลค่อนไปทางดำ ที่ท่านจ้าวหุบเขาเพิ่งจะเทลงบนฝ่ามือน้อยๆ ของตัวเองแล้ว นึกถึงลูกนัยน์ตามนุษย์ และมนุษย์ที่เธอนึกถึงเป็นรายแรกก็คือซุนหว่านซูสายตาเสียดายอยากได้อยากมีของผู้อาวุโสซุนช่างติดตา...เพราะภาพที่เห็นวันนี้ติดตาจนเกินไป หลังจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง อาจูตัดสินใจส่งเม็ดยาบนฝ่ามือเข้าปาก แล้วเคี้ยวๆ กลืนๆ ลงท้องอย่างไม่ลังเลยาเม็ดเพิ่มพูนพลังปราณล้ำค่าที่ผู้อาวุโสซุนยอมสละสมบัติทั้งตระกูลมาแลกพรรค์นี้ ทางที่ดีรีบๆ กินรีบๆ ใช้ อย่าได้ถือไว้ในมือรอให้ผู้อื่นมาแย่งชิงจะดีกว่า“ไม่ถามก็กินเลยหรือ” ท่านจ้าวหุบเขาถามพลางยื่นมือออกมาจับชีพจรให้ตามปกติ“ข้ารู้ว่าท่านจะไม่มีวันทำร้ายข้า” ประโยคนี้เธอตอบจากใจจริงก็ดูสิ...ที่ผ่านๆ มา ไม่ใช่เป็นท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้หรอกหรือ ที่คอยจับชีพจร ชี้แนะวิถีปฏิบัติ และให้ยาไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็ตาม ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ถ้าไม่นับเรื่องงานการมากมายในหุบเขา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่รักษาดูแลตอบแทนที่ร่างร่างนี้หลั่งเลือดรดหญ้าแสงจันทร์โลหิตตามหลักการ “ได้มาก็ต้องจ่ายไป” หรือตอนที่ช่วยดูแลเอาใจใส่หลังจากที่ยอมรับ “จวี๋ฮว

นักปีนต้นไม้ลอบถ้ำมองเหลียวมองใบหน้าสงบราบเรียบของท่านจ้าวหุบเขาแล้วพลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย“ช่างเป็นบุรุษที่เอาไม้ไล่ตีผู้อื่นแล้วยังทำหน้าตาย...หากเมื่อครู่เจ้าของบ้านอย่างท่านไม่ซัดลูกหินขึ้นมาเสียมากมาย เหยี่ยวรูปงามเช่นข้าไหนเลยจะต้องออกกำลังขยับเนื้อขยับตัวถึงเพียงนั้น?” เยว่เทียนฟงยกมุมปากยิ้ม อดเย้าแหย่สหายคู่ค้าแก้หงุดหงิดไม่ได้ “เอาเถอะ...จะอย่างไรประมุขเช่นข้าก็ดูออกว่าลูกหินเมื่อครู่นับว่ายั้งมือไว้ไมตรี จ้าวหุบเขาอารมณ์ดียั้งมือไว้ไมตรีเช่นนี้ แม่นางน้อยที่ท่านใส่ใจเติมอาหารลงกระเพาะจนถึงขั้นยอมปล่อยให้ผู้อื่นลักลอบสังเกตการณ์ในหุบเขาเช่นนี้ คงได้ความทรงจำที่ขาดหายไปกลับคืนมาบ้างแล้วกระมัง?”“ที่นางจดจำได้มีเพียงเรื่องที่ฝึกฝนลมปราณขั้นต้นอยู่ภายในหุบเขาเท่านั้น”เยว่เทียนฟงฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเช้านี้มีข่าวเล่าลือเผ็ดร้อนข่าวใหม่แพร่ออกมาจากเหล่าองครักษ์ปากไม่มีหูรูดของสกุลซุน อีกทั้งเมื่อครู่นี้เห็นกิริยาที่คนทั้งคู่แสดงออกต่อกันดูน่าเอ็นดูรักใคร่คล้ายช่วงเวลานับตั้งแต่ท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้บาดเจ็บต้องพิษในวัดร้าง ก็นึกว่าแม่นางน้อยนั่นจดจำอะไรอะไรขึ้นมาได

“ซือฝุ...เป็นข้าเอง” เสี่ยวจวี๋ฮวาคลี่ยิ้มแข็งขืน สองมือน้อยๆ กำถาดไม้บรรจุป้านชาอุ่นร้อนไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวเป็นอีกครั้งที่เยว่เทียนฟงต้องทอดถอนใจตอนนั้นถูกคนผู้นี้ตัดบทด้วยถ้อยคำรุนแรงนัก ก็ยังนึกอยู่ว่าจ้าวหุบเขาผู้นี้กินอะไรผิดสำแดงเข้าไปกันแน่ ถึงได้พูดจาร้ายกาจทั้งยังออกอาการดุดันผิดวิสัย ต่อมาเพราะรู้สึกถึงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา เขาจึงปิดปากเงียบ ปล่อยให้คนผู้นี้ได้ทำในสิ่งที่ต้องการกระทำอย่างเต็มที่...เสียงฝีเท้าสตรีเยาว์วัยที่ไม่รู้จักซุกซ่อนตัวตนดังถนัดชัดเจนถึงเพียงนี้ ผู้มีประสาทสัมผัสเลิศล้ำอย่างจ้าวหุบเขาผู้นี้จะไม่ทันรู้ตัวได้อย่างไร?จุ๊จุ๊ ดังที่วิญญูชนทั้งหลายได้กล่าวไว้...เรื่องในเรือนผู้อื่น ดูชมได้ แต่มิบังควรสอดมือสอดเท้าเข้าก้าวก่าย... “ศิษย์เห็นแสงไฟเรือนนี้ไม่เบาแสงลงสักที เกิดเป็นห่วง กังวลว่าซือฝุจะมัวปรุงยาจนเสียสุขภาพ จึงได้เตรียมชามาให้ ไม่นึกว่าซือฝุจะมีแขกเช่นนี้” ลูกศิษย์ร่างน้อยเอ่ยเสียงเบา น่าเอ็นดูสงสาร ขับให้ท่าทีนิ่งเฉยเย็นชาของจ้าวหุบเขาหลี่ยิ่งดูแล้งน้ำใจไร้ไมตรีเป็นอย่างยิ่ง“คนผู้นี้คือประมุขสมาพันธ์สำนักคุ้มภัยเฮยอิง เยว่เทียนฟง นอกจากจะเป

ดึกดื่นคืนนี้ จู่ๆ พายุฝนก็โหมกระหน่ำรุนแรงถึงขั้นพัดกิ่งไม้ในหุบเขาหักโค่น ห่างออกไปได้ยินเสียงหินถล่มดังครืนครืน ฟังดูเกรี้ยวกราดดุร้ายท่ามกลางเสียงสายฝน อาจูเบื่อจะฟังเสียงไม้กระทบไม้ดังกึกกัก ตัดสินใจเปิดประตูทิ้งไว้ เอาหินค้ำไม่นานนัก ตัวปัญหาที่คิดว่าอาจจะมา ก็โผล่หน้าออกมาหาจริงๆ“วันนี้เสี่ยวฮวาเปิดประตูนั่งรอพี่ใหญ่” เจ้างูยักษ์เลื้อยเข้ามาขดตัว วางหัวใหญ่โตพาดหน้าตักนิ่งๆ ดูประจบเอาใจ “เหตุใดจึงไม่จุดตะเกียง...? เสี่ยวฮวาคนดีเป็นห่วงเป็นใย กลัวหลี่หยางนั่นมองเห็นพี่ใหญ่งั้นรึ?”“วันนี้อย่าได้คิดยั่วโทสะข้าเชียว...”“พี่ใหญ่จะทำเช่นนั้นต่อเสี่ยวฮวาได้อย่างไร?” เจ้างูยักษ์ขยับหัวถูไถไปมาพอเห็นว่าเจ้าตัวเขาไม่ห้าม งูที่ยิ่งย่ามใจก็ขยับเนื้อขยับตัวปักหลัก วางท่วงท่าให้ตนเองสบายเนื้อสบายตัวยิ่งขึ้น“เป็นอะไรไป...วันนี้เสี่ยวฮวาของพี่ใหญ่อารมณ์ไม่ดีอีกแล้วรึ?”อาจูไม่มีแก่ใจจะพูดจาตอบโต้ ทำเพียงเปิดปากพูดธุระที่คิดว่างูตัวนี้อยากรู้มากที่สุด“อีกสองสามวันคนผู้นั้นจะส่งตัวลูกศิษย์อย่างข้ากลับบ้านเดิมด้วยตนเอง หากงูอย่างเจ้ายังอยากช่วยสอนข้าฝึกวิชาก็มีแต่ต้องออกเดินทางไปพร้อมกัน