All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 171 - Chapter 180

ท่านจ้าวหุบเขาเกรงว่าจะมีผู้พบเห็น จึงเลือกออกเดินทางกลางดึกเพราะเดาออกว่าท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้เกรงว่าจะมีคนพบเห็น ลูกศิษย์จิตใจดีงามว่าง่ายอย่างอาจูจึงสงเคราะห์ด้วยการสวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดทั้งชุดและเพราะกลัวว่าท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้จะไม่รู้ว่าประชด ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า วันนี้เสี่ยวจวี๋ฮวายังผูกผมด้วยริ้วผ้าสีขาวเหมือนกำลังไว้ทุกข์อีกด้วย!จ้าวหุบเขาหลี่กวาดตามองสารร่างลูกศิษย์เล็กน้อย เขาไม่ได้ว่ากล่าวอะไร ทำเพียงคลุมเสื้อคลุมตัวยาวของตนเองลงบนร่างเล็กจ้อยเท่านั้นเอาอีกแล้ว...ท่าทีใกล้ชิดสนิทสนมแบบนี้... จู่ๆ อาจูก็รู้สึกเหมือนอยากอาละวาด อยากพุ่งเข้าล็อคคอขบกัดคนน่าหงุดหงิดบางคนขึ้นมา“มาเถอะ”น้ำเสียงสุขุมเรียบเรื่อยที่ดังขึ้นตรงหน้า ดึงให้อาจูอดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้เพียงเท่านั้น ภาพแรกที่เห็นเมื่อตอนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในโลกใบนี้ก็ซ้อนทับขึ้นมา ...หรือจะเป็นอย่างที่คนคนนี้เคยว่าไว้จริงๆ ...หรือจะเป็นเพราะตั้งแต่แรกลืมตาตื่นขึ้นมาก็เจอหน้าเขา ต่อมาก็ยังใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในหุบเขาเพียงลำพัง เจอแค่เขา คนช่างมโนขี้จิ้นอย่างเธอก็เลยเกิดอารมณ์หวั่นไหวยึดติดขึ้นมา

ห๊ะ? หน้าผา?“หน้าผาทางทิศตะวันตก!” มันรีบบอกจะให้ข้าหนี...? เจ้า...เจ้าจะบ้าเรอะ! สาวน้อยวรยุทธอ่อนด้อยสารร่างบอบบางอย่างข้า จะใช้สองมือเปล่าๆ ฝ่าคนชุดดำพวกนี้ กับอ้อมแขนแน่นหนึบของท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้ออกไปหาเจ้าได้ยังไง!อยากให้ข้าฆ่าตัวตายงั้นเรอะ!“ถ้าไม่รีบๆ หนี อีกเดี๋ยวก็จะมีโจรร้ายตามไล่ล่ามาอีกกลุ่ม~” เจ้างูยักษ์ส่งกระแสจิตบอกเริงร่าเจ้า...เจ้าว่าอะไรนะ! หน็อย...“เป็นเพราะเจ้า!” อาจูแผดเสียงลั่น เดือดดาล รู้สึกโกรธตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตอนนี้ ที่แท้ล้วนเกิดขึ้นก็เพราะเจ้า! เป็นเจ้าที่ดึงดูดคนเหล่านี้มาหาข้า!” แล้วคนอย่างข้าก็ดันโง่หลงคล้อยตามคำพูดงู!“พี่ใหญ่รู้ว่าเจ้าจะเอาตัวรอดได้~” ยัง...มันยังมีหน้ามาบอก!“ซือฝุ พวกเรารีบหนีออกจากตรงนี้ดีหรือไม่!”ห้ามบอกว่า “ไม่” เชียวนะ!ห้ามจอมยุทธอย่างท่านห่วงหน้าตาศักดิ์ศรีมากกว่ารักตัวกลัวตาย จนพูดคำว่า “ไม่” ออกมาเชียวนะ! “ปิดตาซะ” ท่านจ้าวหุบเขาไม่ได้ตอบทั้งคำว่า “ได้” และ “ไม่” แต่ไม่รู้ว่าทำไม น้ำเสียงถึงได้สั่นไหวอย่างน่าประหลาดก่อนที่อาจูจะได้ทันตั้งตัว จู่ๆ ท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้ก็ดีดป

“อึก...ซือฝุ...ซือฝุ ข้าชอบท่าน!!!” ตอนยังไม่พูดออกมาก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอพูดออกมาแล้ว ไม่ใช่แค่พวกนักฆ่า กระทั่งตัวอาจูเองก็ยังอดตกใจไม่ได้อา...สถานการณ์แบบนี้ยังบอกรักบอกชอบออกมาได้ ลืมความหงุดหงิดความน้อยใจไปหมดแล้วหรือไง...ไหนจะสภาพตอนนี้อีกล่ะ อาจูรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่ามากจริงๆท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าผู้มาใหม่ ร่างอ้อนแอ้นดูบอบบางในชุดสีขาวพิสุทธิ์ร่วงหล่นจากหน้าผาสูงชัน ดิ่งลงสู่แม่น้ำเชี่ยวกรากเบื้องล่าง ภาพที่เห็นเปลี่ยนให้ดวงตาพญามัจจุราจแห่งหุบเขามืดทะมึนสุดประมาณ ร่างกายแผ่รัศมีเข่นฆ่ารุนแรงเสียจนซุนเย่และเหล่าบุรุษที่เพิ่งจะมาถึงชะงักค้าง สัญชาตญาณขับให้ส่วนลึกของจิตใจร้องถามว่าควรหนีตายจากตรงนี้ดีหรือไม่หลี่หยางใช้เวลาปัดเป่าเหล่านักฆ่ากล้าตายที่ตัดสินใจเปลี่ยนมาใช้วิธีรุมจับตัวจ้าวหุบเขาอย่างเขาแทนแผนการเดิมออกจากเส้นทางอยู่ไม่กี่อึดใจ ทันทีที่ฝ่ามาถึงหน้าผาก็โยนกระบี่ในมือให้ซุนเย่ พุ่งทะยานลงหน้าผา ตามลงไปค่ำคืนหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิที่แสนเศร้า...ลูกศิษย์ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นคนรักไม่อยากเป็นภาระอาจารย์ ยอมสละได้แม้กระทั่งชีวิต ฝ่ายอาจารย์ซึ่ง

ใช่...เธอไม่ได้ตอบ แต่พยักหน้าหงึก ในใจคิดแต่ว่าต่อให้ไม่ไหวก็ต้องไหว ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าคนๆ นั้นวรยุทธสูงส่ง ต่อสู้กับคนหมู่มากตั้งขนาดนั้นยังไร้รอยขีดข่วน ดูก็รู้แล้วว่าลองไม่มีตัวถ่วงจะต้องเอาตัวรอดได้สบายๆ และคิดว่าไหนๆ ตัวถ่วงอย่างเธอก็โดนงูหลอกให้มาตกหน้าผาจนต้องเจ็บตัวสำลักน้ำแสบปอดตั้งขนาดนี้แล้ว จะยอมโดนตามตัวเจอจนโดนจับไปเป็นตัวประกัน หรือโดนจับกลับไปเข้าพิธีแต่งงานคลุมถุงชนแทนหลินอี้หรงไม่ได้ ก็เลยตัดสินใจกัดฟันรวบรวมเรี่ยวแรงลุกเดินตามเจ้างูตัวนี้เข้าถ้ำลับ ส่วนบัญชีแค้นที่โดนเจ้างูตัวนี้หลอกล่อให้มาเสี่ยงตาย เอาไว้ฝึกวิชาจนเก่งกาจเมื่อไหร่ค่อยคิดบัญชีทบต้นทบดอกก็ยังไม่สายตอนนั้นเจ้างูยักษ์ร้องบอกน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจว่ายังไงนะ? อ้อ ใช่...มันรีบร้องบอกว่า “ตามพี่ใหญ่มา” จากนั้นก็เปิดเผยเส้นทางลับอีกเส้นทางหนึ่งให้รู้ด้วยการเลื้อยไปตวัดหางตบโขดหินเปิดกลไก แล้วนำทางเงียบเชียบดูเหมือนว่าหุบเขาเดียวดายแห่งนี้จะมีเส้นทางลับและกลไกเยอะกว่าที่ตาเห็น กระทั่งตัวจ้าวหุบเขารุ่นปัจจุบันเองก็ยังไม่เคยล่วงรู้เลยด้วยซ้ำ...จนถึงตอนนี้ มาคิดๆ ดูแล้ว ไม่แน่ว่าการกระทำของเจ้างูตัวนี้ ณ ช

งูยักษ์ไม่สะทกสะท้าน มันยังคงส่งเสียงชี่ชี่ ออกความคิดเห็นอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ “เจ้าปักใจต่อคนใจดำนั่นเช่นนี้ ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นนอกจากคิดตามตัวเจ้าส่งกลับไปแต่งงานกับผู้อื่นแล้วยังใส่ใจความรู้สึกเจ้าบ้างหรือไม่ เฮ้อ... หลี่หยางนั่นก็เหลือเกินจริงๆ แรกๆ ก็ยังดูมีใจจะออกตามหาดีอยู่หรอก นับจากครั้งสุดท้ายที่ได้ข่าวเรื่องนี้ อีกทั้งพบเห็นหลี่หยางนั่นเข้ามาที่นี่ก็ผ่านมาปีครึ่งแล้ว...ไม่แน่ว่าทุกวันนี้คนผู้นั้นจะลืมเลือนเสี่ยวฮวาคนดี มีลูกศิษย์สตรีคนใหม่แล้วกระมัง?”ลูกศิษย์...คนใหม่? อาจูตวัดสายตามองเกรี้ยวกราด กลุ่มก้อนอารมณ์บางอย่างแล่นขึ้นในอกอาจเพราะเมื่อครู่เผลอใช้ปราณในร่างบังคับของเหลวที่ควบคุมค่อนข้างยากติดต่อกันเนิ่นนานและหนักหน่วงเกินไป จู่ๆ อาจูก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมา“...ไม่ว่าจะเป็นลูกศิษย์หรือสตรีก็ดี หากจ้าวหุบเขาเช่นข้าต้องการ ล้วนหาเอาได้ไม่ยากเย็น...”“อึก...!”“เสี่ยวฮวา!” อาจูกุมหัวใจแน่น ทรุดตัวลงนั่งเดินลมปราณ ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ อาการชีพจรติดขัดเมื่อครู่ จึงค่อยๆ ดีขึ้น“พิษที่หลี่หยางชั่วนั่นฝากไว้กำเริบขึ้นมาอีกแล้ว” เจ้างูส่งเสียงฮึดฮัด โยนความผิดให้จ้าวห