All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 181 - Chapter 190

เส้นทางลับที่ช่วยให้สามารถกลับขึ้นสู่หุบเขาเดียวดายได้สะดวกรวดเร็วที่สุด ก็คือเส้นทางที่เชื่อมต่อกับสุสานเก่าแก่โบราณ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากลานชุมนุมสามอาชาเนื่องจากช่วงนี้เป็นช่วงที่ชาวยุทธจากทั่วทุกสารทิศหลั่งไหลมาชุมนุม พื้นที่บริเวณนี้จึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เหมาะต่อการแฝงตัวหาของอร่อยรองท้องเป็นอย่างยิ่งเมื่อเดินเท้ามาถึงชายป่า เจ้างูยักษ์เป็นฝ่ายนัดแนะไม่ต่างจากทุกครั้ง“เสี่ยวฮวา...อย่าลืมเสียล่ะ พวกเราต้องขึ้นเขาก่อนยามอู่[1] ไม่เช่นนั้นกว่าจะถึงข้างบนคงค่ำมืดดึกดื่น พี่ใหญ่จะไปรอเจ้าแถบชายป่าตีนเขา” “อืม...ข้ารู้แล้ว” อาจู...ซึ่งในตอนนี้เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าสีดำที่ดูดีขึ้นเล็กน้อย ขยับหมวกไม้ไผ่ติดผ้าโปร่งบางสีเดียวกับชุดให้เข้าที่ มองเผินๆ เหมือนจอมยุทธหญิงลึกลับคนหนึ่ง ดูกลมกลืนผู้คนไม่เบาเวลานี้ไม่มีใครออกตามหาตัวลูกศิษย์ปริศนาของจ้าวหุบเขาเดียวดายหรือหลินอี้หรงอีกแล้ว เสื้อผ้าผู้ชายที่มีอยู่แค่ชุดสองชุดก็เก่าเก็บดูซอมซ่อเต็มที จะย่ำเท้าเข้าสถานที่ที่ต้องใช้เงิน แต่งตัวให้ดูดีสมกับที่มีเงินถุงเงินถังเสียหน่อยถึงจะไม่ดึงดูดสายตาผู้คนจนเกินไป...ในเมื่อไม่มีเสื้อผ้าผู้ชายที่ดีพอแ

พวกเขาโต้เถียงพัวพัน ทั้งน้ำเสียงทั้งวิธีการพูดจาล้วนคล้ายคลึงกัน ถ้าไม่เพ่งดูก็แทบไม่รู้ว่าประโยคไหนเป็นของใครยาเม็ดซีสุยกับประมุขเยว่งั้นเรอะ? อาจูระลึกขึ้นมาได้ในทันที อ้อ...ยาเม็ดเพิ่มพูนพลังปราณของจ้าวหุบเขาหลี่ กับประมุขสมาพันธ์นกเหยี่ยวอะไรนั่น...ที่แท้ยาเม็ดซีสุยเม็ดสุดท้ายก็เป็นของผู้ชายคนนั้น นึกไม่ถึงว่าคนคนนั้นได้ยาเม็ดซีสุยไปแล้วไม่ยอมกิน กลับเก็บไว้กับตัวเนิ่นนานถึงสองปีค่อยส่งต่อให้คนอื่นแบบนี้อา...นึกแล้วไม่มีผิด ยาเม็ดพรรค์นั้น ขืนเก็บติดตัวไว้ก็รังแต่จะเกิดเรื่องวุ่นวาย รีบๆ กินเข้าไปตั้งแต่ตอนนั้นนับว่าถูกต้องแล้ว อาจูพยักหน้าหงึกหงัก อดชื่นชมตัวเองไม่ได้ว่าเฉลียวฉลาด ตัดสินใจได้ดีไม่เบาขณะอาจูกำลังชื่นชมตัวเองอยู่นั้น คนพี่ที่กำลังจะโดนถอดกางเกงก็คล้ายจะเหลืออด ออกหมัดออกเท้าไม่ยั้ง ผ่านไปเพียงชั่วใบไม้ร่วงหล่นจากต้นลงถึงพื้น ร่างพี่น้องต่างมารดาของคนผู้นั้นก็หมอบราบลงกับพื้น ใบหน้าโชกเลือด ลุกไม่ไหว“ถุย ถุย ถุย!” ผู้ชนะถ่มน้ำลายรดคู่ต่อสู้ถึงสามครั้ง ถุยน้ำลายใส่แล้วยังร้องด่าเป็นตัวอัปมงคลแถมอีกคำ พวกแต่งกายคล้ายๆ กันจากบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมติดป้ายสั้นๆ ว่า

เก้าเจี้ยน ซุนหว่านซู หนึ่งกระบี่ หนึ่งดาบใหญ่ ต่างอาศัยข้อได้เปรียบของอาวุธฝ่ายตน ตอบโต้กันและกันอย่างเต็มที่แม้ประมือกับน้องชายของตนเองมาเสียนาน หัวหน้าสกุลเก้าประมือซุนหว่านซูนับสิบกระบวนกลับล้วนดูสูสี วัดจากรูปการณ์แล้ว ถ้าคนคนนี้ได้กินยาเม็ดซีสุยเข้าไปอย่างซุนหว่านซู จะต้องชนะขาดในไม่กี่กระบวนท่าแน่ๆ“แม่นาง ซาลาเปาได้แล้ว” เสี่ยวเอ้อยกซาลาเปามาวางอย่างคล่องแคล่ว หน้าศึกหน้าสงครามข้าวของขึ้นราคา อาจูพอจะรู้ราคาข้าวของแถบนี้ หลังหยิบซาลาเปาขึ้นกัดชิมคำหนึ่งก็เลื่อนถุงเงินสิบตำลึงที่เตรียมไว้ส่งให้เสี่ยวเอ้อ บอกว่าเงินที่เหลือจากค่าอาหารบนโต๊ะให้คิดเป็นค่าซาลาเปา ซื้อได้เท่าไหร่ให้นำทั้งหมดใส่ห่อผ้ามา ได้เมื่อไหร่ให้รีบนำมามอบให้หึ...นี่ไม่ใช่คิดจะเอาไปฝากใครบางคนหรอกนะ ก็แค่เห็นว่าหุบเขาเดียวดายไม่เคยทำของพรรค์นี้ แล้วแป้งซาลาเปาที่นี่ก็เข้าท่าดี แถมไส้ผักยังอร่อย ไม่มีกลิ่นเหม็นหืน ก็เลยอยากพกติดตัวกลับไปด้วยเท่านั้น!อาจูกัดซาลาเปาอุ่นร้อนเข้าปาก กัดแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าคนน่าโมโหบางคนไม่ชอบกินของเย็นชืด ไม่รู้ว่าเข่งนึ่งเก่าเก็บในโรงครัวจะยังใช้การได้หรือไม่ได้...กัดกินซาลาเป

“นั่น! นางก็เห็นว่าเจ้าโกง! แม่นางผู้นั้นสามารถเป็นพยานให้ข้าได้!” เก้าเจี้ยนตะโกนเสียงดังลั่น“หืม...แม่นางท่านนี้รึ” ซุนหว่านซูหรี่ตาถาม น้ำเสียงเข้มขรึมจริงจัง“ถูกต้อง” เก้าเจี้ยนยืนยันพอคำนี้หลุดออกมา อาจูก็แน่ใจว่าถ้าไม่ตอบอะไรสักอย่าง ตัวเองก็คงไปจากตรงนี้ไม่ได้ง่ายๆ แล้วตะ...แต่...จะให้พูดอะไรดี?ถ้าพูดความจริงออกไป ตาเฒ่านี่และพวกพ้องก็จะไม่พอใจ แต่ถ้าโกหกออกไป เก้าเจี้ยนตรงนี้ก็คงยิ่งกว่าถึงคราวเคราะห์ เก้าเจี้ยนหนอเก้าเจี้ยน เจ้านี่ก็ช่างเหลือเกินจริงๆ ตัวเองตกที่นั่งลำบากยังไม่พอ ยังอยากให้สตรีเช่นข้าพลอยตกที่นั่งลำบากกับเจ้าด้วย?อาจูมองแววตาเชื่อมั่นรอคอยของเก้าเจี้ยนแล้วอยากเอาหัวโขกเสาอิตาโจรภูเขากล้ามแน่นนี่ รู้จักวิธีทำให้คนอื่นรู้สึกผิดดีจริงๆอาจูทอดถอนใจ ตัดสินใจใช้สมองที่ระยะหลังมานี้นอกจากใช้ฝึกวิชาแล้วก็ไม่ค่อยจะได้ใช้ขบคิดอะไร เล่นละครเป็นสตรีสุภาพทรงภูมิผู้ผ่านทาง“ผู้อาวุโสซุน ทุกท่าน...” พยานจำเป็นยกมือขึ้นคารวะผู้สูงอาวุโสที่สุดในลานชุมนุม ตามด้วยเหล่าชาวยุทธ กิริยาอาการดูหมดจดงดงามเป็นอย่างยิ่งซุนหว่านซูรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา แต่ยังจดจำไม่ได้ “ไม่ทรา

ถ้าปฏิเสธ...พยานอย่างเธอ อย่างมากก็คงแค่โดนประณาม ส่วนเก้าเจี้ยนก็สมควรต้องยอมรับความพ่ายแพ้ ไม่อย่างนั้นอาจโดนเล่นงานถึงตายอาจูเหลียวสบตาเก้าเจี้ยน เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้ยอมตายไม่ยอมแพ้ ทั้งยังเชื่ออกเชื่อใจแม่นางแปลกหน้าอย่างเธอเป็นที่สุดยะ...อย่าทำตาเหมือนพี่หมาใหญ่ใจซื่อเช่นนี้สิ ข้าทิ้งให้เจ้าตายไม่ลง“เสี่ยวฮวา! ลองดูก็ไม่เสียหาย ต่อหน้าคนมากมาย คนจอมปลอมพวกนี้โดยเฉพาะตาเฒ่านี่ ไม่กล้าสังหารหรือทำร้ายแม่นางผู้ผ่านทางจนบาดเจ็บหนักแน่ๆ!” เจ้างูที่เงียบหายไปพักใหญ่ส่งเสียงยุยง “ไม่เป็นไร! ไม่ต้องกังวล พี่ใหญ่จะคอยดูเจ้าอยู่ตรงนี้ สู้ไม่ไหวก็แค่โยนกระบี่ยอมแพ้ ไม่เห็นจะยากเย็นตรงไหน!”จู่ๆ อาจูก็นึกอยากเขกหัวงูดู! ดูบ้านเจ้าน่ะสิ แค่ดูมันช่วยอะไรใครได้ที่ไหน!อาจูกวาดตามองสำรวจทางหนีทีไล่ มองเผินๆ แล้วเหมือนจะขอความเห็นใจ หลังจากแน่ใจแล้วว่าคงจิกคอเสื้อลากเก้าเจี้ยนหนีไม่ได้ ก็เม้มริมฝีปากแน่น ขยับแย้มรอยยิ้มขมขื่น สวมบทบาทแม่นางคนงามผู้ถูกคนชั่วรวมหัวกันกดดันรังแกเอาเถอะ...สองปีมานี้ นอกจากฝึกวิชามารนรกานต์ เธอยังฝึกกระบี่ตามตำราภาพที่ปรมาจารย์จ้าวหุบเขารุ่นแรกนั่งทับเอาไว้เหมือน