All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 191 - Chapter 200

ทำได้หรือไม่ได้ก็ช่างเถอะ ตอนนี้จวนตัว ขอข่มขู่ไว้ก่อน!ซุนหว่านซูกำลังจะบิดข้อมือกลับ รู้สึกได้ว่าลมปราณกำลังหลั่งไหลออกจากร่างจริงๆ ก็ตกใจ ชะงักค้าง ไม่กล้าขยับ คนภายนอกมองมาจึงเห็นเพียงภาพตาเฒ่าคนหนึ่งกำลังบิดแขนโฉมงามไพล่หลัง ยืนเสียแนบสนิทชิดใกล้เป็นเก้าเจี้ยนที่โวยวายขึ้นอีกครั้ง“เฮ้ย! ไอ้แก่ตัณหากลับ จะประลองก็ประลองไปสิ นั่นเจ้าคิดจะทำอะไร!”“หุบปาก!” ซุนหว่านซูหลุดตวาด ดูเสียกิริยาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำเอาผู้คนมองแล้วยิ่งรู้สึกไม่ดีตาเฒ่าผู้นี้ แต่แรกก็เดินวนซ้ายวนขวาไม่ยอมลงมือทั้งๆ ที่เห็นๆ กันอยู่ว่านางสู้ไม่ไหว ดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ระแวดระวังหรือคิดหาจังหวะโจมตี แต่กำลังสอดส่ายสายตาสำรวจหญิงงาม ตอนนี้สบโอกาสก็บิดข้อมือนางไพล่หลัง รั้งร่างสตรีรุ่นราวคราวหลานเข้าแนบร่าง...ต่ำทราม! ที่แท้แล้วซุนหว่านซูก็เป็นตาเฒ่าลามกตัณหากลับ ช่างต่ำทรามยิ่งนัก!ขณะผู้คนต่างลอบก่นด่าในใจ จอมยุทธหญิงผู้มาปรากฏตัวในลานชุมนุมพร้อมถุงเมล็ดแตงกลับส่ายหน้าน้อยๆ ยกมุมปากยิ้มนังหนูนี่ภายนอกดูไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อยไม่เคยเห็นโลกแต่กลับมีพลังปราณลึกล้ำ และไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม วิธียืน

อาจูรับเอาสัมภาระทั้งหมดคืนจากเก้าเจี้ยน ผละจากลานประลอง ชิงจากไปด้วยกิริยาเรียบร้อยงามสง่าเก้าเจี้ยนเกรงว่าผู้มีคุณจะเดือดร้อน ประสบอันตราย ขันอาสาอารักขาพาไปส่งให้จนถึงที่หมาย สะพายดาบใหญ่ขึ้นบ่าก้าวขาเดินตามต้อยๆ ไล่อย่างไรก็ไม่ยอมไป สุดท้ายอาจูนึกขึ้นได้ว่าหุบเขาเดียวดายไม่มีสะพาน หลังจากตะล่อมถามไถ่จนรู้ว่าหัวหน้าเก้าผู้นี้วิชาตัวเบาไม่ด้อย ก็ตัดสินใจเออออ ปล่อยให้คนทึ่มทื่อร่างใหญ่ติดตาม ตั้งใจจะหนีบตานี่ติดตัวเก็บไว้ใช้พาข้ามหุบเหวแทนการตะโกนร้องเรียกให้ใครบางคนออกมารับยังไม่ต้องนับถึงเรื่องที่ว่าจะตอบคำถามหลายๆ เรื่องว่าอย่างไร...นับจากตอนนั้นมาจนถึงตอนนี้ก็จากกันมาร่วมสองปีแล้ว เธอไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าถ้ากลับไปหาตอนนี้ ท่านจ้าวหุบเขาผู้นั้นจะยังเปิดประตูคฤหาสน์ต้อนรับหรือเปล่า...พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเรื่อง ลูกศิษย์ที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองยังคงนับเป็นลูกศิษย์ของหุบเขาหรือไม่ก็หดหู่ใจขึ้นมาตอนนี้แอบอ้างบารมีคนอื่นเขามาใช้ไปแล้ว ปากทางขึ้นขุนเขาอวี้หลงก็อยู่แค่ตรงหน้า ลองถ้าเปลี่ยนใจไม่เดินทางกลับเข้าหุบเขาเดียวดาย เกิดซุนหว่านซูลอบติดตามมาแล้วโป๊ะแตก มีหวังต้องโดนตาเฒ่านั

หลังกินอาหารเย็นอย่างเงียบเหงา อาจูสาวเท้าเข้าตรวจสอบที่พักเนื่องจากคฤหาสน์แห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานาน ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างที่ทำจากไม้จึงเริ่มแปรสภาพ...พื้นที่อื่นเปลี่ยนแปลงไม่มาก แต่เรือนทิศใต้ซึ่งประตูห้องพักไม่ค่อยจะดีอยู่แล้วถึงขั้นบานประตูคล้ายโดนพายุพัดกระหน่ำจนหักพัง ข้าวของข้างในที่อยู่นอกหีบล้วนมีร่องรอยฝนสาด เต็มไปด้วยคราบความชื้นและฝุ่นละอองหลังจากยืนมองสภาพเอนจอนาถตรงหน้าแล้ว อาจูตัดสินใจย้ายตัวเองเข้าพักในเรือนประธาน อาศัยนอนบนเตียงศิลาหยกที่เพียงลงแรงใช้ผ้าสะอาดขัดถูเข้าหน่อยก็เงาวับ พยายามข่มความกลัว เล่นละครเป็น “ภรรยา” ที่สามีรักใคร่ให้อภิสิทธิ์อย่างแนบเนียนวัดจากเหตุการณ์วันนี้ ดูก็รู้แล้วว่าซุนหว่านซูเป็นพวกผู้ดีจอมปลอม...ผู้ดีจอมปลอมอย่างตาเฒ่านั่น อย่างน้อยๆ ก็ต้องส่งคนมาลอบสังเกตการณ์แน่ๆถ้าให้ตาเฒ่านั่นรู้ว่าที่แท้แล้วจ้าวหุบเขาหลี่ไม่ได้อยู่ที่นี่ คนจอมปลอมแบบนั้นจะแก้แค้นเอาคืนตัวทำลายแผนการช่วงชิงยาเม็ดเพิ่มพูนพลังปราณยังไงบ้างก็ไม่รู้...อาจูเหลียวมองประตูหน้าต่างกับกระเบื้องหลังคาแล้วหวาดระแวงจนนอนไม่หลับ ตัดสินใจรื้อค้นเสื้อผ้าท่านจ้าวหุบเขามาพันๆ

“ในคฤหาสน์หลังนี้ไม่แน่ว่าจะมีตำราหรือยาลับซุกซ่อนอยู่ ผู้คนทั่วยุทธภพล้วนอยากรื้อค้น สามอาณาจักรหกแคว้นก็ล้วนจับจ้องตาเป็นมัน จะให้ปล่อยปละละเลยได้อย่างไร?” เยว่เทียนฟงยกชาขึ้นจิบอีกอึก จิบแล้วก็กล่าวว่าจะให้คนเอาชาชั้นดีชุดใหม่มาให้ ดูท่าชาเก่าเก็บพวกนี้จะไม่ถูกปากเลยสักนิดเห็นอาจูยังนิ่งรอฟัง เยว่เทียนฟงจึงขยับริมฝีปากเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับจ้าวหุบเขาหลี่ต่อไป “มีเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับท่านจ้าวหุบเขาของเจ้ามากมาย หนึ่งในนั้นก็คือเรื่องที่คนผู้นั้น หลังจากเห็นเจ้าพลัดตกหน้าผาก็กระโดดตามลงไป...ครั้งนั้นข้ารู้ข่าวก็เร่งเดินทางมาที่นี่ สิ่งแรกที่เห็นคือภาพคนผู้นั้นตวัดสายตามอง ดูโกรธเกรี้ยว จนถึงตอนนี้นึกถึงแล้วก็ยังขนลุกขนพองไม่หาย...” ประมุขเยว่ทอดถอนใจ ลดมือลงลูบหน้าท้อง ถามอย่างน่าไม่อาย “แม่นาง...วันนี้ทั้งวันข้าสะสางธุระติดพัน ย่ำค่ำได้ข่าวเรื่องเจ้าก็รีบร้อนเดินทางมาที่นี่ ข้าวปลาอาหารยังไม่มีตกถึงท้อง พอมาถึงก็ต้องเก็บกวาดพวกนักฆ่า สายลับ ไหนจะต้องรับมือสัตว์เลี้ยงร่างยักษ์ของเจ้า ที่นี่ยังพอมีอาหารรับรองแขกบ้างหรือไม่?”“จ้าวหุบเขาหลี่หายตัวไปเช่นนี้ข้าร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง ถ้าอ

นอกจากนี้ ที่จริงแล้วยังมีเหตุผลอยู่อีกข้อ ก่อนหน้านี้ต่อหน้าคนทั้งตลาด...ถึงจะเป็นแค่ตลาดขนาดน่ารักจุ๋มจิ๋มในหมู่บ้านเล็กๆ ก็เถอะ ผู้หญิงขี้ตู่นั่นยังกล้าโกหกว่าปิ่นทองชิ้นนั้นเป็นของตัวเอง เห็นได้ชัดว่ามีเนื้อแท้เป็นพวกคนพาลสันดานละโมบ ถ้าหากไม่ทำเรื่องนี้ให้เอิกเกริก กลัวแต่ว่าหลังคนของเยว่เทียนฟงจากมา ท่านยายขายถังหู่ลู่จะโดนกล่าวหาว่าขโมยอะไรจากหญิงขี้ตู่นั่นอีก แล้วโดนแย่งชิงข้าวของเงินทองทั้งหมดไปเยว่เทียนฟงมองเสี้ยวหน้าหวานแฉล้มที่ปกคลุมด้วยผ้าผืนโปร่งบางแล้วลอบยิ้ม ต่อให้อีกฝ่ายไม่พูดความคิดออกมาทั้งหมดก็เดาได้หากนางอยากแค่กลั่นแกล้งเอาคืนกับชดใช้ข้าวของให้หญิงชาวบ้านสองคนนั้น คงไม่จำเป็นต้องคิดอ่านให้รัดกุมถึงเพียงนี้...ที่แท้สตรีร่างเล็กนี่หาใช่เพียงสตรีเจ้าคิดเจ้าแค้นชอบเอาชนะไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง ตรงกันข้าม ตัวนางเองก็พอจะมีความคิดสลับซับซ้อนอยู่บ้าง ซ้ำยังรู้จักคิดเผื่อผู้อื่นจริงๆ นั่นล่ะเยว่เทียนฟงพลันหวนนึกถึงคืนนั้นในหมู่บ้านสือหูขึ้นมา แววตาที่มองเสี้ยวหน้าเสี่ยวจวี๋ฮวาอ่อนโยนขึ้นไม่รู้ตัวเอาเถอะ...อุปนิสัยเช่นนี้ก็ไม่นับว่าน่าเบื่อหน่ายจนเกินไป เขาจะร่วมละเล