All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 201 - Chapter 210

ความที่เจ้างูยักษ์เล่นละครได้ยิ่งกว่าสมบทบาท เมื่อหายาชนิดไหนไม่เจอหรือพบว่าเป็นตัวยาที่ไม่อาจมอบให้คู่ค้า ฮูหยินกำมะลออย่างอาจูจะปั้นหน้าน้ำตาคลอ สร้างเรื่องว่าจ้าวหุบเขาหลี่ไม่พอใจที่มีผู้มายุ่มย่าม เกรี้ยวกราด ไม่ยอมทำการค้า ขว้างปาข้าวของขับไล่ เสี่ยวจวี๋ฮวาจึงนับว่าทำการค้าไม่ขาดทุน ในแต่ละวันมีแต่ได้กับได้ เหล่าองครักษ์เงาและคนคุ้มกันที่ประมุขสมาพันธ์เฮยอิงทิ้งไว้ให้ช่วยงานในหุบเขาต่างอดทึ่งไม่ได้ กล่าวกันว่า “ฮูหยินน้อยช่างห้าวหาญ เฉลียวฉลาดมากจริงๆ!” แต่ละคนล้วนโดนตรรกะบิดๆ เบี้ยวๆ ของฮูหยินท่านจ้าวหุบเขาและท่านประมุขของตนเองล้างสมองจนดวงตามืดบอด เห็นขาวเป็นดำ เห็นดำเป็นขาว มีเพียงองครักษ์เท่าหยิบมือที่พอจะมีสติ รู้จักเห็นอกเห็นใจท่านจ้าวหุบเขาผู้ยิ่งนับวันก็ยิ่งโดนคนคู่นี้ใส่สีตีไข่ ทำร้ายชื่อเสียงเสียจนกลายเป็นจอมมารคลั่งรักผู้รับมือยากที่สุดในยุทธภพ!อาจูแอบอ้างบารมีเสืออาศัยชื่อท่านจ้าวหุบเขาผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแลกเปลี่ยนยาสมุนไพรของท่านจ้าวหุบเขากับข้าวของเครื่องใช้และเสบียงอาหาร ใครมาขอพบท่านจ้าวหุบเขาก็อ้างว่าท่านจ้าวหุบเขากำลังพักผ่อน มีเรื่องอะไรสามารถพูดคุยผ่าน

สถานการณ์บังคับ องครักษ์ร่างสูงพลิ้วกายหลบ ตวัดกระบี่ประมือ อาจูเห็นท่าจะไม่ดี รีบคว้ามีดใบหลิวซัดสกัดพวกผู้ร้าย องครักษ์เงาเห็นนายหญิงร่วมด้วยช่วยต่อสู้ก็ฮึดสู้ พยายามรับมือห้าต่อหนึ่ง กัดฟันสู้เต็มที่“เร็วเข้า รีบพาคนไปก่อนเงาที่เหลือจะมา!” หัวหน้าพวกนักฆ่าแผดเสียงสั่งองครักษ์เงาเห็นสถานการณ์ตึงมือ ยอมโดนคมกระบี่พุ่งทะยานกลับมาหากำลังจะเข้าถึงตัวนายหญิง กลับโดนชายชุดดำโพกผ้าเก็บผมปกปิดใบหน้าชิงฉวยข้อมือกลมกลึง ช้อนอุ้มร่างนายหญิง พุ่งทะยานหลบหนี!“นั่นใคร!”“มันเป็นใคร!”พวกนักฆ่าร้องตะโกนเซ็งแซ่“มีนักฆ่าเต็มไปหมด สถานการณ์คับขัน ให้คนผู้นี้พาไปที่หน้าผาเดิม พวกเราต้องกระโดดหลบหนีลงไป!” เจ้างูส่งเสียงบอกจากที่ไกลอาจูไม่แน่ใจว่าคนคนนี้เป็นมิตรหรือศัตรู ตัดสินใจชักมีดสั้นที่พกไว้ในสาบเสื้อขึ้นจ่อลำคอคร้ามแดดข่มขู่ “เจ้าจะใช่องครักษ์ของข้าหรือไม่ใช่ก็ช่าง พาข้าไปที่หน้าผาที่ข้าเคยตกลงไปเดี๋ยวนี้ รู้จักใช่หรือไม่!”“...หากเจ้าแทงมีดสั้น ข้าทำเจ้าหลุดมือเมื่อไหร่ สตรีไร้วิชาตัวเบาอย่างเจ้าได้ตกลงไปคอหักตายแน่”เสียงนี้มัน...“ประมุขเยว่?!”จู่ๆ ผ้าปิดหน้าสีดำสนิทที่คล้ายจะผูกไว้ไม่

เยว่เทียนฟงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อคิดได้ว่าตกหน้าผาครั้งนี้ไม่เพียงได้เห็นโฉมหน้าสตรีที่สหายเก่าแก่พยายามซุกซ่อนเอาไว้ ยังได้ล่วงรู้ความลับใต้ขุนเขาอวี้หลง ริมฝีปากหยักได้รูปก็พลันบิดตัวโค้งขึ้นอา...คุ้มค่าแล้ว...ช่างคุ้มค่าจริงๆ“ข้ายอมให้ท่านตามมาด้วยก็เพราะใจกว้างและเห็นแก่มิตรภาพ ข้าเชื่อใจท่านได้หรือไม่” อาจูถามขึงขังถูกสตรีที่จะอย่างไรก็ยังอ่อนเยาว์นักถามด้วยถ้อยคำเช่นนี้ เยว่เทียนฟงพลันรู้สึกว่าน้ำเสียงดุเข้มจริงจังที่ได้ยินช่างฟังคล้ายเสียงนกน้อยร้องเจื้อยแจ้ว ไร้เดียงสา น่าเอ็นดูยิ่งนัก“ข้าไม่รู้เส้นทางภายในถ้ำลับแห่งนี้ จะให้กลับออกไปเผชิญแม่น้ำเชี่ยวกรากอีกหนก็คงไม่ไหว ในเมื่อแม่นางไม่ต้องการให้คนนอกเช่นข้าล่วงรู้เส้นทางลับ...เพื่อกลับออกไปสูดอากาศด้านนอกนั่น ข้าที่ต้องพึ่งพาเจ้าก็มีแต่จะต้องเชื่อฟังแล้ว” ประโยคข้างท้าย เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะเย้า“บุรุษพูดแล้วไม่สมควรคืนคำ”“ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ยังไม่อาจพิสูจน์ว่าข้าซื่อสัตย์จริงใจอีกหรือ? หื้ม?”จู่ๆ เยว่เทียนฟงก็รู้สึกว่าประโยคหยอกเย้านี้ฟังดูทะแม่งๆ จึงหยุดปากลง ยกมุมปากยิ้มน้อยๆ ให้อย่างทุกครั้งอาจูเห็นรอยยิ

อาจูหลุบตาลงครุ่นคิด เพียงชั่วครู่ แผนการเรียบง่ายก็ผุดขึ้นในใจ“เช่นนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ พวกเรามาพนันกัน” เธอท้า “ข้าจะลองขอความช่วยเหลือจากพวกเขา ท่านคอยดูอยู่ในเงามืด หากกระทั่งเดินทางจนถึงสถานที่ที่มีคนมาชุมนุมกันมากกว่าร้อยคนเมื่อไหร่ พบว่าคนเหล่านี้ยังพึ่งพาได้ ให้ถือว่าข้าชนะพนัน หากเป็นฝ่ายแพ้ ข้ายินดีมอบยาพิษสลายพลังยุทธให้ท่าน ข้าไม่มียาแก้นะ...ขอบอกเอาไว้ก่อน”“โฮ่...น่าสนใจ เช่นนั้น หากเจ้าชนะพนัน ต้องการสิ่งใดตอบแทน”“เกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าไม่กล้าเรียกใช้องครักษ์เงาที่ท่านมอบให้ส่งเดช กลัวจะได้เข้าเฝ้าเง็กเซียนไม่รู้ตัว จนกว่าข้าจะสามารถเข้าตำหนักหลี่ผิงอ๋อง ท่านก็มาเป็นองครักษ์เงา ชดเชยให้ข้าก็แล้วกัน”“ที่แท้ฮูหยินน้อยคิดรั้งข้าไว้ข้างกาย...” เยว่เทียนฟงส่ายหน้าน้อยๆ ส่งเสียงจิ๊จ๊ะ ยียวน “คนกันเองแท้ๆ จะลำบากอ้อมค้อมไปไย?”ไม่ทันจะได้พูดคุยกันมากกว่านี้ เยว่เทียนฟงพลันรู้สึกได้ว่าขบวนเดินทางสกุลเก้าใกล้เข้ามามากแล้ว ตัดสินใจไต่กลับขึ้นสู่ยอดไม้ แฝงตัวรอดูสถานการณ์“ตกลงตามนี้ก็ได้” เขาส่งเสียงบอกแผ่วเบาไหนๆ ตอนนี้ประมุขสมาพันธ์อย่างเขาก็ตกหน้าผาต่อหน้าคนอื่นแล้ว เรื

เอาเถอะ...ถึงยังไงก็ยังมีวิชามารดูดพลังเป็นท่าไม้ตาย หนักมือเข้าหน่อยก็ยังมีงูตัวนี้คอยช่วย ลองไว้ใจดูสักครั้งก็ได้...จวี๋ฮวาส่ายหน้าน้อยๆ ดูเรียบร้อยงามสง่า“ข้าต้องการรถม้าสักคันก็เพื่อขนย้ายสัมภาระชิ้นใหญ่”บุรุษสกุลเก้าต่างกวาดตามองรอบกายแม่นางเจ้าของป้ายคำสั่งทองแดงตราพยัคฆ์ ไม่นานนักคนที่หัวไวที่สุดก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยกิริยาและน้ำเสียงนอบน้อม “ของที่ว่าคงไม่อยู่ที่นี่ ติดจะเป็นความลับสักเล็กน้อย แม่นางจึงไม่ได้พกพามาด้วยกระมัง”“เป็นเพียงข้าวของจุกจิกที่มีอยู่เยอะเกินจะหอบหิ้วติดตัวมาด้วยเท่านั้น” อาจูกวาดตาประเมินรถม้าคันใหญ่ที่มีอยู่เพียงคันเดียวในขบวน “ยังไม่แน่ใจว่ารถม้าคันนี้จะขนไหว อืม...น่าจะพอได้กระมัง”เหล่าบุรุษสกุลเก้าเหลียวสบตากันอีกครั้ง เป็นชายขี่ม้านำขบวนคนเดิมที่ส่งสายตาสั่งคนบังคับรถม้า คนบังคับรถม้าเห็นดังนั้นก็รีบกล่าววาจาเชื้อเชิญ “เช่นนั้นผู้น้อยใคร่ขออาสาบังคับรถม้าพาแม่นางไปขนย้ายข้าวของ...เดาว่าแม่นางคงบังคับรถม้าไม่เป็นกระมัง”แม่นางมือบางเท้าบางอย่างเธอบังคับรถม้าไม่เป็นจริงๆ นั่นแหละ...อาจูพยักหน้าน้อยๆ เออออ ตอบกลับสุภาพนุ่มนวล“เช่นนั้นต้องรบกวน