All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 391 - Chapter 400

เส้นทางกลับเมืองหลวงยาวไกล หลังจากเดินทางต่อเนื่องยาวนานร่วมสามชั่วยาม หลี่หยางสั่งให้หยุดพักขบวนที่หมู่บ้านเหมย ชาวบ้านหมู่บ้านเหมยต่างตื่นเต้นดีใจที่ได้พบยอดวีรบุรุษและองค์หญิงสี่ผู้โด่งดัง ต่อให้บอกว่าไม่ต้องลำบากดูแลอะไร พวกชาวบ้านก็ยังร่วมแรงร่วมใจเลี้ยงดูปูเสื่อเหล่าทหารเป็นอย่างดี กองทัพสกุลหลี่ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจแต่ก็ไม่อาจเอาเปรียบชาวบ้านเหล่านี้ จึงช่วยซ่อมแซมบ้านเรือน ทำความสะอาดหมู่บ้าน ช่วยทำกระทั่งขนข้าวของ หาบน้ำ ผ่าฟืน ทั้งมีระเบียบวินัย มีน้ำใจ และเป็นมิตร ไม่เหมือนกองทัพบ้าอำนาจเจ้ายศ-เจ้าอย่างเย่อหยิ่งกองทัพอื่นสักนิดกองทัพสกุลหลี่เข้มงวดเรื่องวินัยทั้งยังมีน้ำใจและคุณธรรม...คงเพราะสาเหตุนี้ ต่อให้มีใครอยากหาเหตุกวาดล้างบ่อนทำลายกองทัพสกุลหลี่เพื่อลดทอนอำนาจสกุลหลี่และตำหนักหลี่ผิงอ๋อง ก็ไม่อาจลงมือกระทำสิ่งใดอย่างไม่ระวัง และยิ่งไม่อาจไม่ฟังเสียงเหล่าบัณฑิตและราษฎรคืนค่ำย่ำน้ำค้างในหมู่บ้านเหมย ท่านอ๋องจ้าวหุบเขาลอบเข้าห้องพักเธอกลางดึก ลักพาตัวองค์หญิงสี่ของเทียนจินออกไปจนได้อาจูเห็นท่านอ๋องของตัวเองดูจริงจัง ไม่พูดไม่จา จากที่คิดจะอ้าปากแซวสักคำว่า “สุดท้ายท่าน

ผิงอ๋องหลี่หยางและองค์หญิงสี่ทำหน้าที่สำคัญเสร็จสิ้น เดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมสันติสุขที่ยั่งยืนระหว่างเทียนเฉาและเทียนจินตามหนังสือสงบศึกที่เทียนเฉามอบให้ตัวแทนของเทียนจินอย่างองค์หญิงสี่และหลี่ผิงอ๋อง อย่างน้อยๆ ในชั่วสามอายุคนนับจากนี้ จะไม่มีสงครามระหว่างราชวงศ์สกุลจีฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้กลับถึงเมืองหลวงไม่นานนัก ผิงอ๋องหลี่หยางรับสมรสพระราชทาน แต่งองค์หญิงสี่เป็นชายา กลายเป็นทั้งผิงอ๋องผู้เป็นที่นับหน้าถือตาและราชบุตรเขย ทั่วทั้งตำหนักอ๋องและเมืองหลวงมีงานเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ ผู้คนล้วนร่วมยินดี บ้านเมืองเต็มไปด้วยโคมแดงสว่างไสว ในสายตาผู้ช่ำชองเรื่องสายสนกลในในราชสำนัก พวกเขาส่วนหนึ่งมองว่าผิงอ๋องรักใคร่ให้ความสำคัญต่อองค์หญิงสี่เป็นอย่างยิ่ง ครั้งนี้ฝ่าบาทประสบความสำเร็จ สามารถตีตรวนใส่อานม้าศึกสกุลหลี่สมใจจนได้ อีกส่วนมองว่าสกุลหลี่ช่างรุ่งเรืองขึ้นทุกวันจนน่ากลัว ทว่าผิงอ๋องผู้นี้ช่างรู้กาลเทศะ เมื่อเห็นว่ายามนี้เทียนจินว่างเว้นจากศึกสงครามก็กราบทูลคืนตำแหน่งแม่ทัพใหญ่และกองทัพเรือนแสน แม้ฝ่าบาทจะไม่ยินยอมก็ยังพยายามหาเหตุผลมาชี้แจงหว่านล้อมฝ่าบาทอยู่บ่อยครั้ง จนท้ายที่สุดฝ่าบา

ผู้รู้ตัวว่าบาดเจ็บ แพ้พ่าย ไม่ว่าจะในสนามรบหรือในสนามรัก หากไม่อยากนอนตายอยู่ตรงนั้นก็จำต้องถอนทัพ เดินจากมา...หลังเผชิญหน้าความจริงอันน่าเศร้า เซี่ยซูเหยาที่ได้คนสนิทช่วยพาหลบหนีเอียงหน้าซบซอกคอไป๋หู่ผู้นั้น พริบตาเดียวหยาดน้ำตาก็ชุ่มโชกบ่าผู้ติดตามคนสนิทเหมือนเปียกฝนไป๋หู่ทั้งขุ่นเคืองเหล่าคนที่ทำให้นายหญิงต้องหลั่งน้ำตาทั้งปวดใจ ท้าย ที่สุดเมื่อถึงจุดที่เกินจะทานทนก็กัดฟันกรอด ถามขึ้นมาหนึ่งคำ“ตำหนักหลี่ผิงอ๋องเทียนจินยังสมควรมีอยู่อีกหรือ? พวกเราสะสางบัญชีแค้น ลบตำหนักหลี่ผิงอ๋องออกจากแผนที่เมืองหลวงเทียนจินดีหรือไม่? ”เซี่ยซูเหยาโศกเศร้าแต่ยังพอจะมีสติ“สังหารราชบุตรเขยที่เป็นขุนนางสำคัญและองค์หญิงสี่ บุตรสาวที่ฮ่องเต้ไท่จินโปรดปราน กระทำการอุกอาจถึงเพียงนั้น ต้องนับว่าเป็นศัตรูกับเทียนจิน เรื่องราวจะไม่มีทางจบลงง่ายดายนัก” ปากบอกฉะฉาน กิริยาเซี่ยซูเหยายามเอ่ยคำนี้เองก็เด็ดขาด ชัดเจนไม่น้อยไป๋หู่ฟังประโยคเหล่านี้แล้วได้แต่สะกดกลืนความไม่พอใจลงท้องผู้คนอาจมองว่าท่านประมุขเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ทว่ากับเรื่องความรักแล้ว นางก็คือสตรีที่ไร้เดียงสาผู้หนึ่งแม้ไม่ได้เป็นที่รัก ก็ไม่อาจ

ค่ำคืนเข้าหอเวลามีค่ายิ่งกว่าทองพันชั่ง...หลังจากรับคารวะสุราจากแขกเหรื่อจนครบ พวกแขกเหรื่อก็พอใจ ยอมปล่อยหลี่ผิงอ๋องผู้ดื่มสุราจนเมามายใบหน้าแดงก่ำเข้าห้องหอเดี๋ยวนี้ทักษะการเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ของเจ้าสามพัฒนาขึ้นหลายขั้น ต่อให้ไม่ถนัดทำสีหน้าท่าทีก็ยังอุตส่าห์รู้จักปรุงยาที่ทำให้ดูคล้ายเมามายมาหลอกตาผู้คน เป็นน้องชายที่พี่ชายรองอย่างเขาจะวางใจฝากฝังสกุลหลี่ได้เต็มตัวแล้วหลังจากส่งแขกคนสุดท้ายกลับไป หลี่ซู่หมิงกวักมือเรียกไช่เฉวียนผู้ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะอยู่ยามคุ้มกันห้องหอท่านอ๋องด้วยตนเองให้มาร่วมดื่มสุรา ทว่าไช่เฉวียนกลับยืนกรานว่าจะไม่ดื่มแน่วแน่ สุดท้ายนายท่านรองจึงให้เด็กรับใช้นำน้ำชาแก้เมามาให้ตน ชักชวนไช่เฉวียนเล่นหมากสักกระดาน ดูก็รู้ว่านายท่านรองในยามนี้ทั้งโล่งใจทั้งเบิกบานจนไม่อาจข่มตาหลับได้โดยง่ายในอารมณ์เบิกบานนั้น ไช่เฉวียนสังเกตได้ว่านายท่านรองยังมีเรื่องให้ครุ่นคิด“ผู้น้อยขอบังอาจถาม” ไช่เฉวียนเป็นทหาร เกิดและโตมากับกองทัพ พูดจาโผงผางตรงไปตรงมาจนเป็นนิสัย กว่าจะรู้ตัวว่าเรื่องบางเรื่องก็ไม่บังควรสงสัย ถ้อยคำในใจก็หลุดออกจากปากไปเรียบร้อยแล้ว กลับเป็นท่านรอ

หลี่ผิงอ๋องนึกอยากเอาใจองค์หญิงสี่ โอบอุ้มภรรยาที่ยังไม่ทันรู้สึกตัวตื่นขึ้นรถม้า พาออกเที่ยวชมธรรมชาติ ไม่อยู่ฉลองเทศกาลหยวนเซียวในเมืองหลวง พริบตาเดียวชาวบ้านร้านตลาดก็รู้กันทั่ว ต่างก็บ่นเสียดายที่ไม่อาจชื่นชมบารมีคนทั้งคู่เหมือนปีก่อน มีคนพอมีสติไม่กี่คนที่กล่าวว่าต่อให้คนทั้งคู่รั้งอยู่ในเมืองหลวง ราชบุตรเขยและองค์หญิงสี่ที่ฝ่าบาทรักเอ็นดูก็ต้องเข้าร่วมงานเฉลิมฉลองในวังหลวงอยู่ดี คนที่เป็นห่วงคนทั้งคู่มากหน่อยฟังแล้วตกใจ กล่าวว่าองค์หญิงสี่และท่านอ๋องไม่อยู่ร่วมงานเฉลิมฉลองเช่นนี้ ฝ่าบาทจะไม่ทรงกริ้วเอาหรือ สายข่าวเหยี่ยวราตรีที่ “บังเอิญ” ผ่านทางมา จึงช่วยพูดจาออกความเห็นคล้ายไม่ได้ตั้งใจ ว่า “ฝ่าบาทรักเอ็นดูบุตรสาวเข้าอกเข้าใจราชบุตรเขย ไม่เพียงไม่ทรงกริ้ว รู้ข่าวแล้วจะยังพอพระทัย ดีอกดีใจที่คนหนุ่มสาวรักใคร่กลมเกลียวเสียด้วยซ้ำ!” บ่าวรับใช้ที่นายท่านรองตำหนักผิงอ๋องส่งมาสังเกตการณ์ในย่านร้านค้าเองก็พลอยกล่าววาจาสนับสนุนยกยอฝ่าบาทอีกยกใหญ่ ข่าวการออกท่องเที่ยวของหลี่ผิงอ๋องและองค์-หญิงสี่จึงแพร่กระจายออกไปพร้อมๆ กับข่าวเล่าลือเกี่ยวกับความรักเอ็นดูบุตรสาวและราชบุตรเขยของฝ่าบาท