All Chapters of นางมารน้อยข้ามภพ: Chapter 401 - Chapter 410

หลี่ผิงอ๋องในวัยสี่สิบกว่าปีกราบบังคมทูลลาออกจากราชการ ฝ่าบาทที่ชรามากแล้วทรงทัดทานราชบุตรเขยสุดกำลัง หลังจากยื้อยุดกันอยู่นาน ฝ่าบาทผู้ชราก็ปาดน้ำตากล่าวว่า“หลี่ผิงอ๋องเหน็ดเหนื่อยมานาน ในเมื่อหลี่ผิงอ๋องมีใจอยากพาหมิงเซียนของเราออกท่องเที่ยว เราเองก็สุดจะทัดทาน ทว่ากองทัพสกุลหลี่ก็สมควรดูแลด้วยสองมือของคนสกุลหลี่...”จากนั้นก็มีพระบรมราชโองการส่งต่ออำนาจการทหารและภาระหน้าที่ทั้งหมดของหลี่ผิงอ๋องให้หลี่ลู่จื้อ บุตรชายวัย 15 โดยแต่งตั้งนายท่านรองของตำหนักหลี่ผิงอ๋องให้เป็นที่ปรึกษา พร้อมทั้งพระราชทานม้าพันธุ์ดีและข้าวของเงินทองให้ราชบุตรเขยและบุตรสาวที่กำลังจะจากกันไกลอีกมากมายแม้จะรักและอยากให้บุตรสาวคนโปรดอยู่ใกล้ๆ ทว่าฝ่าบาทยิ่งแก่ชราก็ยิ่งระแวงระวัง...แท้จริงแล้วการออกจากราชสำนักของหลี่ผิงอ๋อง นับว่ากระทำการได้อย่างเหมาะสม รู้จังหวะ ต้องพระราชหฤทัยฝ่าบาทเป็นอย่างยิ่งหลี่ผิงอ๋องพาองค์หญิงสี่ควบม้าหายไปทางทิศอุดร ไม่นานนักเหล่าหน่วยลับที่ฝ่าบาทสั่งให้ลอบติดตามก็กลับมารายงานว่าพบเพียงม้าและจดหมายผูกติดกับอานเมื่อหน่วยลับนำจดหมายฉบับนี้ขึ้นทูลถวาย ฝ่าบาทถึงขั้นทรุดพระวรกายลงนั่ง

“เหลวไหล! ข้าไม่ต้องการให้เขาเป็นจอมยุทธ์!” สวีต้าสงยอมรับไม่ได้สวีเทียนเป่าหันไปคุกเข่าให้ท่านพ่อของตนบ้าง“ท่านพ่อ...ข้าต้องการฝากตัวเป็นศิษย์ท่านอาเขยจริงๆ”เทียนเป่าเลือกโขกศีรษะคำนับโดยไม่ปริปากบอกเหตุผลอะไรบิดาของเขาชิงชังปีศาจจิ้งจอกมาทั้งชีวิต ยิ่งท่านย่าเกิดเรื่องก็ยิ่งสาปแช่งด่าทอปีศาจจิ้งจอกกระทั่งยามหลับใหล ละเมอออกมาแต่ละคำล้วนบ่งบอกถึงความเคียดแค้นชิงชังลึกล้ำบุตรชายเช่นเขาย่อมไม่อาจควักหัวใจที่เหลืออยู่เพียงครึ่งดวงของบิดามากระทืบซ้ำ ด้วยการบอกความจริงเรื่องที่ปีศาจซึ่งบิดาเกลียดชังมาตลอด ก็คือคนเดียวกับสตรีที่บิดาเฝ้ารักมั่นไม่เสื่อมคลายผู้นั้น...เขาไม่อาจทำลายภาพความทรงจำที่งดงามที่สุดในชีวิตของบิดาด้วยน้ำมือตนเอง...ไม่อาจทำลายภาพความทรงจำเพียงหนึ่งเดียวที่บิดาอมยิ้มยามนอนหลับฝันถึงได้...ไม่อาจทำ“พวกเจ้าพูดอะไรง่ายๆ” สวีต้าสงพยายามจะดึงตัวลูกชายให้ลุกขึ้น แต่สวี-เทียนเป่าไม่โอนอ่อนผ่อนตาม ทำเอาบิดาเช่นเขาถึงกับฉุนขาด “สวีเทียนเป่า! เจ้ารู้หรือไม่ หุบเขาเดียวดายอะไรนั่นเป็นสถานที่เช่นไร!” แม้จะเคร่งเครียดจนเส้นเลือดขมับปูดโปน สวีต้าสงกลับไม่กล้าพูดจาเสียงดังเกินไ

จ้าวหุบเขาเดียวดายที่หายตัวไปร่วมสิบหกปีกลับคืนหุบเขาทั้งยังประกาศรับศิษย์อายุไม่เกินสิบแปดปี เรื่องนี้เป็นที่โจษจันกันไปทั่ว สถานที่คัดเลือกอย่างลานประลองสามอาชามีผู้คนขึ้นประลองไม่ได้หยุด ตลอดระยะเวลาครึ่งเดือนของการเฟ้นหาลูกศิษย์ โรงเตี๊ยมในรัศมีร้อยลี้ล้วนแน่นขนัดด้วยชาวยุทธ์และบุตรหลานตระกูลดัง กระทั่งประมุขสมาพันธ์เฮยอิงยังพาบุตรชายวัยสิบขวบมาสมัครเข้าแข่งขันที่ทำให้ตกใจยิ่งกว่านั้น คือเรื่องที่ทายาทคนรองและคนที่สาม วัยสิบสามและสิบขวบปี ของหลี่ผิงอ๋องและองค์หญิงหมิงเซียนผู้ออกท่องยุทธภพ ก็ยังเข้าร่วมประชันขันแข่งนอกเหนือไปจากทายาทสมาพันธ์เฮยอิงและตำหนักหลี่ผิงอ๋อง ยังมีข่าวเล่าลือว่าองค์ชายรองวัยสิบสี่แห่งต้าเว่ยและองค์ชายสี่วัยเดียวกันจากเทียนเฉาปลอมตัวมาเข้าร่วมประลอง ทว่าคนคู่หลังเกิดจับพลัดจับผลูได้ประลองกันเอง พวกเขาทั้งลงมือหนักหน่วงและเผยสถานะกันและกันออกมาไม่พอ ยังต่างเปิดโปงว่าอีกฝ่ายใช้กลโกง ทำผิดกฏระเบียบการคัดเลือกที่ท่านจ้าวหุบเขาตราไว้ เด็กหนุ่มจากต่างราชวงศ์จึงต้องสะบัดหน้าแบกความอับอายเดินทางกลับอาณาจักรไป ทั้งๆ ที่มีความสามารถไม่เบาจุ๊ๆๆ ส่งบุตรชายมาเรียนวิชา

-2-อาจารย์แม่ของพวกเขาคลอดบุตรสาวฝาแฝด ลูกศิษย์อีกห้าคนในหุบเขา โดยเฉพาะลูกศิษย์ลำดับที่สองและสี่ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นพี่ชายพ่อและแม่เดียวกับทารกแฝดสองคนนี้ หรือก็คือเป็น “บุตรที่แท้จริงอย่างลับๆ” ของจ้าวหุบเขารุ่นปัจจุบันและฮูหยิน ย่อมต้องอยากเข้ามาแสดงความยินดี และชมโฉมหน้าทารกน้อยทั้งสอง เรือนหลังใหญ่ใจกลางคฤหาสน์ยามนี้ นับว่าครึกครื้นยิ่งฮูหยินท่านจ้าวหุบเขาชิงตั้งชื่อบุตรสาวไปแล้วหนึ่งคน เกรงอกเกรงใจสามีไม่น้อย จึงเหลือบุตรสาวไว้ให้สามีตั้งชื่อด้วยตนเองหนึ่งคน พวกเขาทุกคนจึงเรียกเด็กน้อยผู้นี้ว่าเป่าเปาเสี่ยวเป่าไม่เหมือนพี่สาว นางชอบร้องไห้โยเยบ่อยๆ ฮูหยินประมุขเยว่อยากให้สตรีที่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ยืนกรานจะเลี้ยงดูบุตรีด้วยตนเองได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ จึงพยายามคว้าข้าวของต่างๆ มาหลอกล่อเสี่ยวเป่า ใครจะนึกว่าเป่าเปาเพียงจับๆ มามองดูก็โยนทิ้งไปเสียหมด โยนทิ้งแล้วก็ร้องไห้เสียงดังจนน่ากลัวว่าภูเขาจะถล่ม ฟ้าจะสะเทือนตอนนั้นเอง ฮูหยินเยว่ก็สังเกตเห็นป้ายหยกที่ฮูหยินท่านจ้าวหุบเขาห้อยเอาไว้ ป้ายหยกชิ้นนี้แวววาวงดงามเป็นอย่างยิ่ง นางฉุกคิดได้ว่าเด็กๆ ชอบของแวววาว จึงขอทดลองเอาป้ายหยกม

-6-เสี่ยวอี้หรงซอยเท้าเล็กๆ วิ่งอย่างรวดเร็ว แต่ไม่เร็วเกินกว่าที่ผู้ฝึกยุทธ์ของหุบเขา โดยเฉพาะคนที่มีวิชาตัวเบาเลิศล้ำกว่าใครเพื่อนอยู่ก่อนแล้วอย่างเยว่-เทียนเสียงจะไล่ตามไม่ทันเยว่เทียนเสียงเห็นเสี่ยวอี้หรงของเขานั่งซุกตัวในทุ่งดอกจวี๋ฮวา เอาหน้าซบเข่าร้องไห้ ก็ตกใจ พลันสำนึกได้ว่าคราวนี้อาจกลั่นแกล้งรังแกนางรุนแรงจนเกินไปถึงแม้อาหารจานนั้นจะรสชาติย่ำแย่มากจริงๆ ก็เถอะ...เยว่เทียนเสียงทอดถอนใจ ทรุดตัวลงนั่งชันเข่าเบื้องหน้าเด็กหญิงตัวน้อยปีนี้เยว่เทียนเสียงเพิ่งจะสิบห้าสิบหกปี ทว่าด้วยวัยเพียงสิบห้าสิบหกปีกลับดูสูงใหญ่แกร่งกร้าวราวกับพยัคฆ์หนุ่มตัวหนึ่งก็ไม่ปาน ท่าทีกึ่งคุกเข่าอย่างจนใจต่อหน้าเด็กน้อยวัยห้าหกขวบผู้หนึ่งจึงดูจะว่าอ่อนโยนขัดรูปลักษณ์รึก็ขัด ทั้งยังดูน่าตลกอยู่มากเมื่อตัวก่อเรื่องเข้าถึงตัวน้องเล็กและกำลังออกปากกล่าวคำขอโทษ ผู้ที่เป็นทั้งพี่รองของบ้านตระกูลหลี่แห่งเทียนจินและดำรงสถานะศิษย์พี่รองของหุบเขาเดียวดายจึงรั้งตัวน้องชายสามของตนไว้ รอดูตัวก่อเหตุจัดการแก้ไข ขอขมาต่อน้องสาวตัวน้อยเสี่ยวอี้หรงของพวกเขานั้น ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ล้วนแล้วแต่ดี เพียงแต่น้องสาวต