Lahat ng Kabanata ng ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Kabanata 311 - Kabanata 320

โจวจิ่งอี้ยังคงปากหมาเหมือนเคย พูดจาไม่เป็นเอาเสียเลยเจียงซู่สวนกลับ “ถ้าไม่พูด ก็ไม่มีใครเขาหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ” โจวจิ่งอี้แสยะยิ้ม “คนที่จะสั่งสอนผมได้มีแค่เมียผมเท่านั้น หรือว่าพี่อยากจะมาสั่งสอนผม?”เขาไม่ปกติ เจียงซู่รู้เรื่องนี้ดี แต่ตอนนี้เขาลามปามมาถึงขั้นเล่นมุกผิดศีลธรรมกับเธอเจียงซู่ไม่ตอบแต่ถามกลับ “ตอนเกิด นายถูกเบ่งค้างไว้นานเกินไปหรือเปล่า?”โจวจิ่งอี้เออออตาม “พี่รู้ได้ยังไง?”“ก็สมองนายมันดูเหมือนถูกบีบจนพังไปแล้วไงล่ะ ไม่รู้ก็แปลก?”สิ้นคำพูดนั้น โจวจิ่งอี้ไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับหัวเราะออกมา “พี่ก็ออกจะน่าสนใจขนาดนี้ ทำไมโจวซือเหย่ถึงมองว่าเธอน่าเบื่อจนไม่ชอบพี่ได้นะ?”เจียงซู่ตอบอย่างรำคาญ “เรื่องนี้นายต้องไปถามเขาเอง” โจวจิ่งอี้โน้มตัวเข้ามาหา นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นฉายแววเย้ายวนและหลอกล่อ “เอาอย่างนี้ไหมล่ะ พี่หย่ากับโจวซือเหย่ซะ แล้วมาแต่งกับผมแทน รับรองว่าผมมีชั้นเชิงกว่าโจวซือเหย่เยอะ”เจียงซู่พูดว่า “ถ้าอยากตาย ก็อย่ามาลากฉันไปลงนรกด้วย”โจวจิ่งอี้: “ดูพี่พูดเข้าสิ ทำอย่างกับผมเป็นกองเพลิงอย่างนั้นแหละ ถ้าเทียบกับโจวซือเหย่แล้ว ผมน่ะดีกว่าเขาตั้งเยอะ

ก่อนที่โจวซือเหย่จะเอ่ยคำนั้นออกมา เขาเคยคิดบ้างไหมว่าตอนนี้เธอยังมีสถานะเป็นภรรยาตามกฎหมายของเขาอยู่? ในสายตาของเขา เธอเป็นผู้หญิงแพศยาที่ไร้ยางอายและไม่รู้จักศีลธรรมขนาดนั้นเลยเหรอ?เจียงซู่มีสีหน้าเย็นชา “ถ้าเลือกได้ ฉันไม่อยากจะเกี่ยวข้องกับใครในตระกูลโจวทั้งนั้น!”โจวซือเหย่สวนกลับ “ไม่อยากเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ แล้วคุณจะไปทำตัวใกล้ชิดกับมันทำไม?”นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอขอหย่า โจวจิ่งอี้ก็โผล่มาวุ่นวายเสียเรื่องไปหมดโจวจิ่งอี้เป็นพวกไม่สนถูกผิด ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่มีคำว่าไม่กล้าเจียงซู่เอ่ยเสียงเข้ม “งั้นคุณก็ไปถามเขาสิ อย่ามาถามฉัน”โจวซือเหย่: “คุณคิดว่าถ้าไปสมคบกับมันแล้วจะหนีไปจากผมได้งั้นเหรอ? อย่าฝันไปเลย จุดจบของคุณมันจะยิ่งพังพินาศกว่าเดิม”เจียงซู่หายใจหอบถี่ แววตาวูบไหวด้วยความอับอายและโกรธจัดโจวซือเหย่พูดต่อ “ทำไม? ถูกผมพูดแทงใจดำเข้าหน่อย ถึงกับโกรธจนตัวสั่นเลยเหรอ?”คำว่าโกรธยังน้อยไปสำหรับความรู้สึกของเจียงซู่ในตอนนี้ ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความโมโหจนทนไม่ไหว เงื้อมือขึ้นตบหน้าเขาฉาดใหญ่ เสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องนอนเจียงซู่โกรธจนตาแดงก่ำ

เจียงซู่ก้าวขึ้นไปรับรางวัลบนเวที เธอส่งสายตาข้ามผ่านฝูงชนเพื่อรับคำยินดีจากเว่ยชิงหางเธอยืนอยู่บนเวที ถ่ายภาพร่วมกับผู้ทรงคุณวุฒิในวงการ ทว่าบรรยากาศที่ควรจะเปี่ยมไปด้วยความสุข จู่ ๆ กลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงอึกทึกครึกโครมเจียงซู่ไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดไปหรือไม่ เธอเหมือนจะได้ยินเสียง——ปืนสถานที่จัดงานแห่งนี้เป็นหอดนตรีขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบไปด้วยห้องโถงน้อยใหญ่หลายห้องเสียงกรีดร้องและความตื่นตระหนกดังแว่วมาจากด้านนอก ผู้คนที่อยู่ในฮอลล์ต่างทำหน้าสงสัยและเริ่มกระสับกระส่าย ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ก็ถูกกระแทกเปิดออก เสียงดังเพล้ง! ของหลอดไฟที่แตกกระจายทำให้คนในห้องโถงนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที ฝูงชนเริ่มแตกฮือวิ่งวุ่นในวินาทีนั้นเอง เจียงซู่รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่บนใบหน้า เธอเอื้อมมือไปลูบดู และพบว่าสิ่งที่ติดมือมาคือเลือดสีแดงฉาน เธอหันไปมอง คนที่เพิ่งถ่ายรูปคู่กับเธอเมื่อครู่ บัดนี้ล้มฟุบลงอยู่ข้างกายเธอแล้วรูม่านตาของเจียงซู่หดเกร็งลงทันที เสียงวิ้งดังระงมในหูจนอื้ออึงไปหมด“รีบไปเร็ว—”เว่ยชิงหางพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะฝ่าฝูงชนเข้ามาจนถึงตัวเ

โจวซือเหย่กดเสียงต่ำ “ไปกับผมเดี๋ยวนี้!”เจียงซู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางบอกความจริง “รุ่นพี่ยังไม่ฟื้น เขาบาดเจ็บเพราะช่วยฉันไว้ ฉันต้องอยู่ดูแลเขาค่ะ”โจวซือเหย่มีสีหน้าเย็นชา กระชากเสียงถาม “คนของผมจำเป็นต้องให้มันช่วยด้วยเหรอ?”ได้ยินดังนั้น เจียงซู่ก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขาพูดจาไร้น้ำใจแบบนี้ออกมาได้ยังไง?เจียงซู่สวนกลับ: “ถ้าไม่มีรุ่นพี่ วันนี้ฉันคงตายอยู่ข้างในนั้นแล้ว!”ต่อให้เขาจะตามมาทีหลังแล้วยังไง? หากไม่ใช่เพราะเว่ยชิงหางที่ปกป้องเธอ คนที่ถูกยิงก็คือตัวเธอเอง เธอไม่มีทางรอดชีวิตออกมา และคงไม่มีดวงพอที่จะรอให้เขามาช่วยหรอกโจวซือเหย่: “ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณตาย”เจียงซู่: “...”เธอเริ่มรู้สึกว่าส่วนที่บาดเจ็บของโจวซือเหย่ไม่ใช่หน้าท้อง แต่น่าจะเป็นสมองมากกว่าเจียงซูไม่อยากส่งเสียงดังรบกวนเว่ยชิงหาง จึงข่มอารมณ์แล้วหันไปบอกเลขาหลู่ “เลขาหลู่คะ ช่วยพาเขากลับห้องพักไปก่อนเถอะค่ะ”แม้แต่หลู่เหยียนเองก็ยังรู้สึกว่าเจ้านายของเขากำลังทำตัวไร้เหตุผลอย่างไรเสียเว่ยชิงหางก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณผู้หญิง ต่อให้จะไม่ชอบหน้าแค่ไหน ในเวลานี้ก็ควรจะใจกว้างหน่อย“บอสครับ ผมว

เมื่อโจวซือเหย่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ยิ่งดูแย่ลงกว่าเดิม ทว่าเขากลับยอมปล่อยมือจากเธอ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมทำตามความต้องการของเธอหรอกพอเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วย เจียงซู่ก็พบหลู่เหยียนที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างนอกพอดีเมื่อสายตาประสานกัน เลขาหลู่ก็รีบอธิบายขึ้นทันที “ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากดูแลคุณเว่ยนะครับ แต่เป็นคุณเว่ยเองที่ไล่ผมออกมา แต่คุณผู้หญิงวางใจได้ครับ ผมจัดหาผู้ดูแลพิเศษไว้ให้แล้ว ทางนั้นมีคนคอยดูแลอยู่ครับ”เจียงซู่ตอบสั้น ๆ “ขอบคุณค่ะ”เลขาหลู่รีบกล่าวต่อ “เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ ว่าแต่คุณผู้หญิงมีธุระอะไรจะไปจัดการไหมครับ ให้ผมไปทำแทนก็ได้”เจียงซู่ไม่ได้เกรงใจและตอบกลับไปตรง ๆ ว่า “แผลของเขาปริแล้ว คุณไปเรียกหมอมาที”ทั้งโจวซือเหย่และเว่ยชิงหางต่างต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อรอดูอาการ แม้ส่วนใหญ่เจียงซู่จะใช้เวลาอยู่ในห้องของโจวซือเหย่ แต่เธอก็ไม่ได้ละเลยเว่ยชิงหางเสียทีเดียวเมื่อมองดูเจียงซู่ที่กำลังจะไปหาเว่ยชิงหางอีกครั้ง ใบหน้าของโจวซือเหย่ก็มืดครึ้มลงราวกับน้ำหมึก ทว่าเจียงซู่กลับเพิกเฉยไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เว้นเสียแต่ว่าเขาจะมัดมือมัดเท้าเธอไว้ ไม่อย่างนั้นไม่ว่าอย่