Semua Bab ฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก: Bab 521 - Bab 530

เหลียงจินฮั่นพ่นคำพูดเหล่านั้นออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ เขาเชื่อสุดใจว่าเหตุผลของเขานั้นช่างสมเหตุสมผลและเปี่ยมไปด้วยเมตตาธรรมเสียเต็มประดา ราวกับถูกวิญญาณตัวละครน้ำเน่าเข้าสิงก็ไม่ปาน ท่าทางของเขาพยายามจะบอกทุกคนว่า เจียงซู่ก็แค่เสียขาสองข้างไป แต่เซียวซูอี้กำลังจะเสียชีวิตทั้งชีวิตเลยนะในตรรกะที่บิดเบี้ยวของเขา ชีวิตคนเราถ้าตายไปแล้วก็คือจบสิ้นสูญสลาย แต่ถ้าแค่ขาหายไปก็ยังพอตะเกียกตะกายมีชีวิตอยู่ต่อได้ เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าจะตายไป ต่อให้ปราศจากขาทั้งสองข้าง เจียงซู่ก็ยังสามารถใช้ชีวิตประดิษฐ์จากพลาสติกและเหล็กกล้าได้เหมือนคนปกติทั่วไปนั่นแหละเวิงอี๋จ้องมองท่าทีของเหลียงจินฮั่นด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เขาคงคิดมาตลอดว่าตัวเองเก็บซ่อนความลับเก่ง ทว่าในความเป็นจริง ตลอดระยะเวลาที่รู้จักกันมา เวิงอี๋สัมผัสได้นานแล้วว่าเหลียงจินฮั่นมีใจปฏิพัทธ์ต่อเซียวซูอี้อย่างลึกซึ้งและความปรารถนาดีที่เขามีต่อเธอเสมอมา ก็เป็นเพียงผลพลอยได้จากการที่เธอมีสายเลือดเดียวกับผู้หญิงคนนั้นเท่านั้น เพราะเซียวซูอี้ตายไปแล้ว ความรักอันมืดบอดที่เขาพรรณนาถึงพี่สาวจึงแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูที่ส่งต่อมาถึงเธอ

อาจเป็นเพราะถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง แววตาของเหลียงจินฮั่นจึงฉายแวววูบไหวด้วยความประหม่า ทว่าเขายังคงปฏิเสธเสียงแข็งไปตามสัญชาตญาณ “นายเห็นฉันเป็นคนยังไง?”คบกันเป็นพี่น้องมาตั้งหลายปี มีหรือที่โจวซือเหย่จะดูสีหน้าท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขาไม่ออก เมื่อก่อนอาจไม่ทันสังเกต แต่ตอนนี้มันชัดเจนจนยากจะมองข้ามไปเขาไม่เคยรู้เลยว่าเหลียงจินฮั่นซ่อนความรู้สึกแบบนี้ไว้ แม้แต่เวิงอี๋ยังดูออก ถึงว่าทำไมเธอถึงเรียกเขามาโจวซือเหย่อดไม่ได้ที่จะจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง เขาพ่นควันเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร ทว่าบางครั้งความเงียบก็น่าอึดอัดใจยิ่งกว่าการถูกคาดคั้นเสียอีก จนเหลียงจินฮั่นเริ่มกระสับกระส่ายภายใต้สายตาคู่นั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกจ้องจนต้องยอมสยบ หรือเป็นเพราะเขารู้สึกว่า จะพูดหรือไม่พูดตอนนี้มันก็คงไม่ต่างกันแล้ว เหลียงจินฮั่นจึงตัดสินใจช่างหัวมันแล้วโพล่งออกมาอย่างไม่แคร์อะไรอีก “ใช่ ฉันเคยชอบซูอี้ แต่ฉันไม่เคยทำอะไรที่เป็นการทรยศนายเลยนะ ตอนที่พวกนายคบกัน ฉันไม่เคยล้ำเส้นเลยสักครั้ง ซูอี้เป็นคนดีขนาดนั้น ใครเห็นก็ต้องชอบเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือไง?”เหลียงจินฮั่นยิ่งพูดยิ่งรู้สึกบริสุทธิ์ใจ แม้การแ

โจวซือเหย่จ้องมองเค้กที่หล่นอยู่บนพื้น นั่นคือผลงานชิ้นเอกที่เขาใช้เวลาทั้งบ่ายตั้งใจทำขึ้นมาด้วยตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบเขาเอ่ยขึ้น: “ผมทำเองกับมือเลยนะ”แล้วยังไงล่ะ?เจียงซู่มองด้วยสายตาขยะแขยง “เก็บความซาบซึ้งใจจอมปลอมราคาถูกของคุณคืนไปเถอะ”เจียงซู่คนเดิมที่เคยยอมลดตัวลงไปให้เขาย่ำยีน่ะ ตายไปด้วยน้ำมือเขาตั้งนานแล้วหากเป็นตัวเธอในอดีต เมื่อต้องมาเผชิญกับการทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจของโจวซือเหย่เช่นในวันนี้ เธอคงจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพรากไปแล้วแต่ในตอนนี้... แม้แต่ตัวเองในอดีตเจียงซู่ยังนึกรังเกียจในเมื่อตัวเธอเองยังยอมลดศักดิ์ศรี ทำตัวไร้ค่าขนาดนั้น สุดท้ายจะโดนเขาเหยียดหยามมันก็เรื่องปกติ เพราะทั้งหมดนี้... เธอเป็นคนทำตัวเองทั้งนั้นแววตาของโจวซือเหย่หม่นแสงลงด้วยความโศกเศร้า: “ทำไมคุณต้องดูถูกตัวเองเพราะผมด้วย?”เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความหลงตัวเองของเขา เจียงซู่ก็เค่นเสียงหัวเราะเยาะ: “คุณไม่ได้ส่องกระจกก่อนออกจากบ้านหรือไง? หรือว่าถูกคนประจบสอพลอนานเกินไปจนลืมกำพืดตัวเองไปแล้ว?”“คุณไม่รู้หรือไงว่าในสายตาของคนที่เกลียดคุณ คุณมันยิ่งกว่าขยะเสียอีก ขยะยังพอรีไซเคิลได้ แต่ค

โจวซือเหย่ไม่ยอมรับ และไม่อาจทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ได้!เธอควรจะยังรักเขาอยู่สิ ต่อให้ความรักนั้นจะจืดจางลงไปบ้าง แต่ก็ไม่ควรถึงขั้นจะเอาชีวิตเขาแบบนี้! เธอทำกับเขาลงได้อย่างไร?การคาดคั้นอย่างไม่ลดละของโจวซือเหย่ กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เจียงซู่ระเบิดอารมณ์ออกมาจนได้ เสียงอื้ออึงโกลาหลในหัว ท้ายที่สุดก็หลอมรวมกลายเป็นเสียงเพียงหนึ่งเดียวฆ่าเขาซะ—เจียงซู่นัยน์ตาแดงก่ำ พุ่งเข้าหาโจวซือเหย่อีกครั้งหมายจะปลิดชีพ “ฉันจะฆ่าคุณ!”แววตาของโจวซือเหย่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความเจ็บปวด... เจ็บปวดที่เธอทำกับเขาเช่นนี้“คุณ…”เว่ยชิงหางปรายตามองโจวซือเหย่ที่ยังมีมีดปักคาอยู่ที่ไหล่ เขาไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบก็โพล่งขัดขึ้นมาเสียก่อน “โจวซือเหย่ คุณหยุดกระตุ้นเธอเสียทีได้ไหม? สภาพจิตใจเธอไม่ปกติมาตั้งนานแล้ว คุณอยากจะบีบให้เธอเป็นบ้าไปจริง ๆ ใช่ไหม?!”ตอนนั้นเองที่โจวซือเหย่เพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงซู่ เธอเหมือนตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่งเสียสติไปแล้วจริง ๆเว่ยชิงหางพยุงเธอเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นโจวซือเหย่จะตามเข้ามา เขาก็ตวาดห้าม: “ไม่ต้องเข้ามา!”โจวซือเหย่ชะงักเท้า

เจียงซู่รู้สึกว่าสภาพร่างกายและจิตใจของเธอไม่พร้อมที่จะทำงานต่อ แต่อาจารย์เจิงกลับไม่คิดเช่นนั้น เขากวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะโพล่งขึ้นว่า: “แขนขาก็ยังอยู่ครบดีนี่ ไม่ได้พิการตรงไหน อายุยังน้อยแค่นี้กลับคิดจะเกษียณไปเสวยสุขแล้วเหรอ? ขนาดคนแก่อย่างฉันยังต้องตรากตรำทำงานอยู่เลย เธอคิดจะชิงเกษียณตัดหน้าฉันหรือไง ฝันไปเถอะ”พูดจบ อาจารย์เจิงก็โยนแฟ้มแบบร่างงานดีไซน์สองสามฉบับให้เธอ: “ภายในหนึ่งสัปดาห์ ออกแบบร่างแรกมาให้ฉัน”เจียงซู่ถึงกับอึ้ง: “...อาจารย์คะ หนูไม่ใช่ AI นะ”อาจารย์เจิงสวนกลับทันควัน: “ถ้าเธอเป็น AI ฉันจะให้เวลาตั้งหนึ่งสัปดาห์เหรอ?”เจียงซู่: “...”อาจารย์ประเมินหนูสูงจริง ๆ นะคะเจียงซู่ผายมือออกอย่างจนปัญญาและปฏิเสธตรง ๆ “หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ”อย่าว่าแต่หนึ่งสัปดาห์เลย ต่อให้ให้เวลาครึ่งเดือน ตอนนี้เธอก็วาดอะไรไม่ออกทั้งนั้นสิ้นเสียงนั้น อาจารย์เจิงก็ถลึงตาใส่ แสร้งทำเป็นโมโห: “นี่เธอคิดว่าเรียนจบแล้วฉันจะจัดการเธอไม่ได้งั้นสิ? ไม่เคยได้ยินคำว่า เป็นอาจารย์หนึ่งวัน ก็เปรียบเสมือนพ่อไปตลอดชีวิตหรือไง?”“อาจารย์คะ...”เจียงซู่พยายามจะแย้งต่อ เธอไม่มีเ