All Chapters of หนึ่งใจใต้ธงศึก: Chapter 31 - Chapter 40

ท้องพระโรงหลวงที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด บัดนี้กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง หลังจากการปราบปราม เฉินกวง สำเร็จ แสงอรุณยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างทองคำ ต้ององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์อย่างสง่างาม ท่ามกลางเหล่าขุนนางที่กลับมารวมตัวกันอีกครั้งหลี่เหวินเจี๋ย ยืนอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ แม้บาดแผลที่แผ่นหลังยังคงสร้างความเจ็บปวด แต่ใบหน้าคมคายของเขาฉายแววความมุ่งมั่นและชัยชนะ การปราบปรามกบฏครั้งนี้ทำให้เขากลายเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของต้าเหลียง“หลี่เหวินเจี๋ย! เจ้าทำได้ดีมาก!” องค์ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระสุรเสียงก้องกังวาน “เจ้าได้ปกป้องราชบัลลังก์และแผ่นดินต้าเหลียงไว้จากภัยร้าย! สมควรได้รับบำเหน็จอย่างงาม!”หลี่เหวินเจี๋ยคุกเข่าลง “เป็นพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”“และซูหนิงหนิง…บุตรีของหมอหลวงซูอัน นางก็มีความชอบเช่นกัน!”องค์ฮ่องเต้ตรัสต่อ “นางผู้เป็นหมอหญิงที่หาตัวจับยาก ทั้งยังช่วยเจ้าเปิดโปงไส้ศึก สมควรได้รับการเชิดชู!”ซูหนิงหนิ

แสงเทียนสลัวๆ ส่องต้องใบหน้าซีดเซียวของ หมอหลวงซูอัน ที่นอนอยู่บนเตียงภายในจวน บาดแผลที่สีข้างของเขายังคงสร้างความเจ็บปวด แต่เขาก็พ้นขีดอันตรายแล้วจากการดูแลอย่างใกล้ชิดของ ซูหนิงหนิง และการคุ้มกันอย่างเข้มงวดของ หลี่เหวินเจี๋ย ที่เลือกทิ้งราชกิจสำคัญเพื่อมาอยู่เคียงข้างนางซูหนิงหนิงนั่งอยู่ข้างเตียงบิดา กุมมือที่เหี่ยวย่นของท่านไว้ ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนและความกังวล แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและอบอุ่นที่หลี่เหวินเจี๋ยเลือกที่จะอยู่ข้างนาง“หนิงหนิง…เจ้าไปพักผ่อนเถอะ” หมอหลวงซูอันเอ่ยเสียงแผ่ว “พ่อไม่เป็นอะไรแล้ว”“ข้ายังพักไม่ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ” ซูหนิงหนิงตอบ “ข้าต้องอยู่ดูแลท่าน”หลี่เหวินเจี๋ย ยืนพิงวงกบประตู มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด เขาเฝ้ามองซูหนิงหนิงที่ดูแลบิดาด้วยความรักและความทุ่มเท แผลที่แผ่นหลังของเขายังคงปวดร้าว แต่ความเจ็บปวดเหล่านั้นไม่อาจเทียบได้กับความสุขที่ได้เห็นนางปลอดภัย“ท่านหมอหลวง…ท่านฟื้นแล้วก็ดีแล้วขอรับ” หลี่เหวินเจี

รัตติกาลอันเงียบสงบในเมืองหลวงต้าเหลียงถูกปกคลุมด้วยความวิตกกังวล แม้ชัยชนะเหนือ เฉินกวง จะนำความสงบสุขกลับคืนมาได้ชั่วคราว แต่บาดแผลจากคมมีดของนักฆ่าปริศนาที่ปักเข้าสู่ร่างของ ซูหนิงหนิง และความจริงที่ยังซ่อนเร้นเกี่ยวกับผู้บงการที่แท้จริง ก็ยังคงเป็นเงาตามหลอกหลอนจิตใจของ หลี่เหวินเจี๋ยภายในเรือนพักรับรองในค่ายทหาร แสงเทียนสลัวๆ ส่องต้องใบหน้าซีดเซียวของซูหนิงหนิงที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียง บาดแผลที่สีข้างยังคงสร้างความเจ็บปวด แต่พิษร้ายได้ถูกขับออกไปแล้วจากยาของหลี่เหวินเจี๋ยหลี่เหวินเจี๋ย นั่งเฝ้านางอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง ใบหน้าคมคายของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาคู่คมกริบยังคงจับจ้องนางไม่วาง ราวกับกลัวว่านางจะหายไปจากสายตาของเขา เขาลูบไล้เส้นผมของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างประหลาด เขานึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวัน ที่นางยอมเอาตัวเข้าขวางคมมีดเพื่อปกป้องเขา เลือดสีแดงฉานที่ไหลซึมออกมาจากร่างของนางยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดของเขา“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเจ็บอีกแล้วซูหนิงหนิง” หลี่เหวินเจี๋ยพึมพำกับตั

ความมืดมิดของห้องลับที่ถูกผนึกแน่น ไม่ได้น่ากลัวเท่าความมืดมิดในใจของ ซูหนิงหนิง นางนั่งอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ น้ำตาไหลรินไม่หยุด เสียงก้องของประตูเหล็กกล้าที่ปิดลงยังคงดังก้องในโสตประสาท เป็นดั่งการตอกย้ำว่า หลี่เหวินเจี๋ย ได้ขังนางไว้...ขังไว้เพื่อความปลอดภัย...แต่ก็ทำให้ใจนางเจ็บปวดราวกับถูกกรีดแทบขาดนางทุบกำแพงหินอย่างบ้าคลั่ง “ท่านแม่ทัพ! ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้!”แต่เสียงของนางกลับถูกกลืนหายไปในความเงียบงันของห้องลับ มีเพียงแสงสลัวๆ จากช่องเล็กๆ ด้านบนที่ส่องเข้ามา เป็นดั่งความหวังริบหรี่ที่ยังคงเหลืออยู่“เขาไปแล้ว…” ซูหนิงหนิงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าซีดเผือด“เขาไปรบแล้ว…และข้า…ข้าก็ทำอะไรไม่ได้เลย”ความรู้สึกผิดหวัง ความเจ็บปวด และความโกรธปะปนกันอยู่ในใจ นางไม่อาจยอมรับได้ว่าตัวเองต้องมาถูกกักขังในยามที่บ้านเมืองกำลังเผชิญศึกใหญ่ ยามที่คนที่นางรักกำลังเสี่ยงชีวิตในสนามรบณ สนามรบอันกว้างใหญ่ไพศาลทางทิศเหนือ แสงอรุณยามเช้ายังคงมืดสลัว กองทัพของต้าเหลียงและแคว้นอริกำลังจะเผชิญหน้ากันในการรบครั้งสำคัญที่สุด หลี่เหวินเจี๋ย ขี่ม้านำทัพอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าคมคายของเขาเคร่งขรึมและสง

เสียงปืนใหญ่ที่คำรามก้องสะท้อนไปทั่วผืนฟ้าเมืองหลวงต้าเหลียง ยามรุ่งอรุณของวันใหม่ไม่ได้นำพาความสดใสมาสู่จิตใจของผู้คน หากแต่เป็นสัญญาณเตือนถึงมหาสงครามครั้งสุดท้ายที่กำลังจะตัดสินชะตาของแผ่นดิน หลี่เหวินเจี๋ย แม่ทัพใหญ่ผู้เจนศึก ยืนตระหง่านอยู่บนกำแพงเมืองที่สูงเสียดฟ้า ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังกองทัพแคว้นอริที่เคลื่อนเข้ามาดุจทะเลคลั่ง ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งเครียด แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวข้างกายเขา ซูหนิงหนิง ยืนอยู่ นางสวมชุดหมอศึกเรียบง่าย แต่ใบหน้าของนางกลับซีดเซียวจากความกังวลและบาดแผลที่ต้นแขนที่ยังไม่หายสนิทดี นางมองไปยังทัพศัตรูด้วยความหวาดหวั่น แต่ก็ยังคงยืนหยัดเคียงข้างเขา ไม่ยอมถอยห่างแม้แต่น้อย“ท่านแม่ทัพ…ศึกนี้…จะเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ซูหนิงหนิงเอ่ยถามเสียงแผ่ว ความกลัวกัดกินในใจ แต่ก็พยายามกลั้นไว้หลี่เหวินเจี๋ยหันมามองนาง ดวงตาของเขาฉายแววอ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด เขายื่นมือไปกุมมือของนางแน่น สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้หัวใจของซูหนิงหนิงเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง&ldq