Lahat ng Kabanata ng ภรรยาห้าอีแปะ: Kabanata 191 - Kabanata 200

เมื่อรู้ว่าตนไม่ได้ล้มป่วยและการตั้งครรภ์เองก็ไม่ได้มีปัญหาใด เรื่องที่สมควรรีบทำก็จำเป็นต้องทำ เซียงหรงเริ่มค้นหาบันทึกและตำรับยาเกี่ยวกับโรคฝีเมล็ดถั่วทันที คิดเพียงว่า ยิ่งสามารถหาบันทึกที่ว่าหรือตำรับยาที่เป็นประโยชน์ต่อการรักษาโรคได้รวดเร็วเพียงใด ย่อมสามารถช่วยเหลือสามีที่ติดอยู่ในพื้นที่เสี่ยงภัยได้รวดเร็วเท่านั้นจวิ้นหวัง จวิ้นหวังเฟย ถึงกับสั่งให้คนสนิทช่วยกันพลิกตำหนักหาบันทึกและตำรับยา ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังหาไม่พบ ซ้ำองครักษ์ที่ส่งไปหุบเขาเดียวดายก็ยังไม่พบสิ่งใดเลยสักอย่าง ฝั่งน้องสามของนาง เฉินจิ้งเสียน ที่เก็บตัวค้นคว้าในหอตำราสำนักศึกษากลาง ก็พบเพียงบันทึกที่กล่าวถึงโรคระบาดฝีเมล็ดถั่วเอาไว้แค่พอประมาณ ไร้วิธีรักษาและตำรับยาที่น่าเชื่อถือเขียนเอาไว้ด้วยเหตุนี้ จวิ้นหวังจึงตัดสินใจขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อขอความช่วยเหลือในเรื่องนี้น่าเสียดายที่ยามนี้ฝ่าบาทประชวร ไม่อาจออกว่าราชการ รัชทายาทก็ไม่กล้าออกความเห็นเรื่องใด ได้แต่รับฟังเหล่าขุนนางแล้วนำเอาถ้อยคำทั้งหมดไปกราบทูลฝ่าบาทให้อีกทอด จวิ้นหวังจึงต้องกลับตำหนักมาด้วยความผิดหวังนับครั้งไม่ถ้วนหลังจากรู้เรื่องนี้ เสี่ยวปาท

ท้ายที่สุดความพยายามก็ส่งผล นางพบเนื้อหาส่วนที่พูดถึงโรคระบาดฝีเมล็ดถั่วเข้าจนได้“ผ่านมาหลายปี ท้ายที่สุด เยว่เทียนฟงก็สามารถกวาดล้างเหล่าคนโลภที่เกี่ยวข้องกับการทดลองใช้โรคระบาดฝีเมล็ดถั่วได้จนหมด นับว่าน่ายินดียิ่งนัก ได้รู้ข่าวเรื่องนี้แล้ว ก็ทำให้นึกถึงเรื่องสมัยก่อนขึ้นมา ในตอนที่พบกันใหม่ๆ ข้ากับท่านสามีสุดที่รัก เคยออกไปตรวจสอบหมู่บ้านที่มีโรคฝีเมล็ดถั่วแพร่ระบาด ครั้งนั้นโจรชั่วทำให้เด็กคนหนึ่งติดโรค จากนั้นก็เอาเขาไปผูกไว้ที่บ่อพักน้ำของหมู่บ้าน เพียงคิดว่ากว่าที่เด็กคนนั้นจะสิ้นใจ จะต้องเผชิญความทรมานมากเท่าใด ในใจข้าก็เดือดปุดปุด มารดามันเถอะ เหตุใดคนด้วยกันจึงทำเรื่องชั่วช้ากับคนด้วยกันได้อำมหิตถึงเพียงนี้ คนมักกล่าวกันว่าจิ้งจอกชั่วช้า แต่ปีศาจจิ้งจอกที่ข้าได้พบที่หมู่บ้านแห่งนั้นยังดูดีกว่าโจรชั่วเหล่านั้นหลายขุม นางอาจจะทำร้ายผู้คน ต่อมาก็ถึงขั้นคิดสังหารคนปิดปาก แต่ทั้งหมดที่นางทำก็เพราะต้องการอาหาร และต้องการปกปิดความลับที่ดันมาแตกโพล๊ะก็เพราะนางทนความหิวไม่ไหวไม่ใช่หรือ โจรชั่วพวกนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าปีศาจจิ้งจอกเสียอีก”“ถึงกับมีปีศาจออกอาละวาด...” เซียงหรงอดตื่

นางไม่เคยเป็นคนกล้าหาญกระทั่งบัดนี้ เมื่อนางเป็นมารดา…เมื่อนางจำเป็นต้องกล้าหาญ…ยามคลอดน้องเล็ก ท่านแม่เองก็คงรู้สึกเช่นนี้กระมัง...ท่านผู้เฒ่ากะพริบตาปริบๆ ก่อนหัวเราะลั่น “เจ้าคิดไปถึงไหนกัน หือ ศิษย์ข้า เจ้าคิดว่าข้าอยู่ที่นี่ จะปล่อยให้คนอื่นยื่นมือมาทำร้ายเจ้าได้อย่างนั้นหรือ!”“เอ๋...เปล่านะเจ้าคะ เพียงแต่...”“ไม่มีแต่” ผู้เฒ่ากงหนิวตัดบทฉับ “อย่าได้คิดว่าเจ้ากำลังต่อสู้อยู่เพียงลำพัง ข้างกายเจ้ายังมีข้า มีบิดา มีพี่ชาย ยิ่งในยามนี้เจ้ายังมีครอบครัวของสามีที่จะคอยช่วยเหลือเจ้าอยู่เสมอ อย่าคิดว่าเจ้าเป็นอะไรไปก็ไม่เสียดายชีวิต เพราะข้ารู้ว่าสุดท้ายแล้วหากเจ้าเป็นอันใดไป จะมีคนที่เสียใจไปจนตายอยู่อย่างน้อยๆ ก็หนึ่งคน”อาจารย์หยิบกระดาษออกมา ก่อนเริ่มฝนหมึกแล้วเขียนเทียบยาออกมาอย่างรวดเร็ว เป่าให้แห้ง แล้วยื่นมาให้นางผู้ชรายังกล่าวต่อไป “อีกอย่าง...เจ้าคิดเสียสละตัวเอง แล้วไม่คิดหรือว่าการเสียสละนั้นอาจได้ผลตรงกันข้าม”“อย่างไรเจ้าคะ” นางไม่เข้าใจแม้ว่ากำลังปลอบใจลูกศิษย์ที่กลายเป็นมารดาแล้ว แต่เมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่นั้นมองสบมา ท่านผู้เฒ่าก็อดรู้สึกเหมือนตนเองกำลังสอนเด็กน้อย

เวลาผ่านไปจนกระทั่งเข้าสู่หน้าร้อนที่แท้จริง...เซียงหรงที่ตั้งครรภ์อุ้ยอ้ายใช้เวลาส่วนใหญ่ในการนั่งพักอยู่บนตั่งคนงามที่หันหน้าเข้าหาสวนดอกไม้ บางคราก็ออกไปเดินเล่นยืดเส้นยืดสายบ้าง ตามคำแนะนำของท่านอาจารย์ที่ต้องการให้นางมีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์เพื่อเตรียมพร้อมกับการตั้งครรภ์วันนี้เดิมก็ควรเป็นเช่นนั้น แต่ว่าอากาศในวันนี้ไม่เป็นใจนัก ราวกับจะมีพายุเข้า จึงทำให้อากาศยามนี้ปรวนแปร ท้องฟ้าที่ควรแจ่มใสกลับขุ่นไปด้วยเมฆหมอกเต็มไปหมด ทั้งยังมีลมกรรโชกแรง ทำให้เซียงหรงไม่อาจออกไปที่สวนดอกไม้ได้นางนั่งกระสับกระส่ายเล็กน้อยอยู่บนตั่งคนงาม ไม่รู้ว่าตนเองกำลังรู้สึกใจหายเพราะเรื่องใดคง...ไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านพี่...กระมัง... เซียงหรงพยายามสูดลมหายใจและผ่อนคลาย การท้องเด็กแฝดนั้น นอกจากจะมีขนาดครรภ์ที่ใหญ่กว่าครรภ์ปกติแล้ว ยังมีข้อที่ต้องระวังมากกว่าครรภ์ปกติอีกด้วยนางรู้ดี สุขภาพใจของนางสำคัญยิ่งในยามนี้ ดังนั้นไม่ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น หรือจะเกิดขึ้น...นางจะต้องเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้“ซู่ซิน อากาศเช่นนี้คงไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ เอาตะกร้างานเย็บปักมาเถิด ข้าจะเย็บเสื้อผ้าให้ลูกๆ”“เจ้าค่ะ”ซ

ทั่วทั้งจวนพลันโกลาหลไปหมด จวิ้นหวังเฟยเก็บตัวสวดภาวนาเพื่อขอให้พระโพธิสัตว์คุ้มครองบุตรชายเพียงคนเดียว จวิ้นหวังค้นคว้าตำราอย่างคร่ำเคร่งเพื่อหาทางรักษาโรคให้ได้เร็วขึ้น ขณะที่เซียงหรงเอง แม้จะเสียขวัญมากมายเท่าใด แต่ก็ฝืนบังคับตนเองให้กินและนอนตามเวลา เพื่อลูกน้อยที่ยังไม่ลืมตาดูโลกนางฝืนยืน ฝืนนั่ง ฝืนนอน ฝืนกระทั่งหายใจ ไม่ยอมปล่อยให้ตนเองล้มป่วยหรือเกิดเรื่องไม่ดีใดต่อลูกน้อยสักนิดเมื่อถึงคราวเคราะห์ แม้คนเราจะเฝ้ารอปาฏิหาริย์มากเท่าใด มันก็ไม่เคยเกิดข่าวจากชายแดนมาถึงตำหนักในยามที่เซียงหรงและพ่อกับแม่สามีกำลังกินอาหารกลางวันร่วมกัน ท่านหญิงเทียนจูเองก็นั่งอยู่ข้างๆ จวิ้นหวังเฟย คอยตักอาหารให้จวิ้นหวังสองสามีภรรยาอย่างเรียบร้อยงามสง่า พยายามทำหน้าที่ ‘สะใภ้ที่ดี’ แม้จะไม่มีผู้ใดต้องการทั้งนั้นน้ำแกงปลาวันนี้ช่างคาวยิ่งนัก... เซียงหรงที่เพิ่งจะตักน้ำแกงเข้าปากรีบปิดปากด้วยผ้าเช็ดหน้า แม้ว่าจะพะอืดพะอม แต่นางก็ฝืนกลืนของทั้งหมดลงไปโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนสักนิดชั่วขณะนั้นเอง กลับเกิดเหตุที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในตำหนักพ่อบ้านไป๋ พ่อบ้านใหญ่ประจำตำหนักจวิ้นหวังพุ่งตัวเข้ามาในโถง